บทที่ 021 มอบตัวคือทางรอดเดียวของพวกแก

ความอยากรู้อยากเห็น?

ความตกตะลึง?

ทุกถ้อยคำ ทุกประโยค แม้กระทั่งปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ของท่านรองฯ หลิว ล้วนดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วน

เขาเล่าเรื่องราวชีวิตในอดีตและเส้นทางอาชญากรรมของตัวเองราวกับกำลังฉายภาพยนตร์ มันตื่นเต้นระทึกขวัญยิ่งกว่านิยายหรือหนังอาชญากรรมเรื่องไหนๆ

ไม่มีใครในที่นั้นเอ่ยปากถามแทรก

เพราะทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการบันทึกและเผยแพร่ข่าว

ให้ตายเถอะ ข่าวที่ระเบิดเถิดเทิงและเรียกแขกได้มากที่สุดแห่งปี เพิ่งจะออกจากเตาร้อนๆ เลย

แค่เรื่องเดียวที่ท่านรองฯ หลิว "สารภาพ" ออกมา ก็มากพอที่จะกลายเป็นข่าวไวรัลไปทั่วประเทศ

"ท่านรองฯ หลิว เชิญเล่าต่อเลยครับ พวกเรากำลังฟังอยู่!"

ใครบางคนในฝูงชนที่เงียบกริบโพโพล่งขึ้นมา ท่านรองฯ หลิวที่มีสีหน้าผ่อนคลายก็พยักหน้าแล้วยิ้มตอบ "ได้ครับ เพราะประสบการณ์การทำผิดกฎหมายหลายอย่างของผมตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็เกิดขึ้นที่นี่แหละ"

"ยกตัวอย่างเช่นเมื่อไม่กี่วันก่อน"

"ขอโทษที ผมจำไม่ได้จริงๆ ว่ากี่วันแล้ว หลักๆ คือแต่ละวันถ้าผมไม่ได้กำลังทำผิดกฎหมาย ก็คือกำลังเดินทางไปทำผิดกฎหมาย"

"วันนั้นที่ชั้นสาม ห้องวีไอพีลับสุดยอดด้านในสุด ผมข่มขืนเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ หลินหยวนหยวน เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย"

"ผมไม่รู้ว่าพวกนั้นใช้วิธีไหนพาเธอมาที่นี่ ผมรู้แค่ว่าตอนนั้นผมเหมือนหมาบ้า ผมไม่ได้มองเด็กคนนั้น... หลินหยวนหยวน เป็นมนุษย์เลย ผมระบายอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง เหมือนมีแต่วิธีนั้นที่จะทำให้ผมตื่นเต้นและมีความสุข..."

"ผมจำไม่ได้ว่าตอนนั้นทำอะไรลงไปบ้าง มารู้ทีหลังว่าเด็กคนนั้นตาย... ตายเพราะถูกผมทรมาน ศพถูกพวกนั้นเอาไปจัดการ ซึ่งก็จัดการได้สะอาดหมดจด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทำให้ผม"

"ทุกอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น"

"อีกเหตุผลที่ผมเลือกมาที่นี่ในวันนี้ คือผมต้องการมาชี้จุดเกิดเหตุด้วยตัวเอง เพื่อให้การสืบสวนง่ายขึ้น สะดวกขึ้น และรวดเร็วขึ้น ผมไม่อยากสร้างความลำบากให้องค์กรไปมากกว่านี้แล้ว"

"มาครับทุกคน ตามผมขึ้นไปชั้นสาม ผมจะพยายามจำลองเหตุการณ์ตอนนั้นให้พวกคุณดูอย่างละเอียดที่สุด"

...เป็นที่รู้กันดีว่า

นักข่าวสายอาชญากรรมมักปากคมกริบ คำถามแต่ละดอกมักแทงใจดำ

แต่วันนี้ สื่อมวลชนทุกคนกลับพูดไม่ออก

ปกติคนร้ายมักจะหาทางแก้ตัวสารพัด จะมีคนร้ายที่ไหนออกมาแฉความชั่วของตัวเองแบบนี้?

นี่มัน... ไม่สมเหตุสมผลและขัดกับตรรกะทางวิทยาศาสตร์อย่างสิ้นเชิง

แต่คนหัวไวดังเช่นชาวเน็ตบางคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

ตัวอย่างเช่น คอมเมนต์หนึ่งที่เด้งขึ้นมาในไลฟ์สดของเซี่ยงไฮ้มีเดีย:

"เดี๋ยวนะ เจ้าหน้าที่หลินอีกแล้วเหรอ? ใช่เจ้าหน้าที่หลินคนเดียวกับที่ทำให้ศพลุกขึ้นมาพูดได้เมื่อเช้า แล้วก็เรียกฝนเรียกฟ้าผ่าตอนไขคดีหรือเปล่า?"

"เฮ้ย พอพูดขึ้นมา ฉันว่าใช่แน่ๆ ต้องเป็นเขา!"

"ฉันดูมาตั้งนาน รู้สึกตะหงิดๆ ว่าทำไมมันดู 'จริง' เกินไป ใครจะมาสารภาพหมดเปลือกขนาดนี้ แต่ถ้ามีตัวแปรเป็นเจ้าหน้าที่หลิน ทุกอย่างก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที ถึงจะไม่ใช่วิทยาศาสตร์ก็เถอะ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ขำจนน้ำตาไหล นี่เจ้าหน้าที่หลินเป็นเทพเซียนลงมาจุติหรือเปล่าเนี่ย?"

"อ๋อ ถ้ามีเจ้าหน้าที่หลินเข้ามาเกี่ยว งั้นท่านรองฯ หลิวก็คงไม่โดนใส่ร้ายหรอก!"

"ขอบคุณเจ้าหน้าที่หลิน! ขอบคุณจริงๆ! นึกว่าคดีลูกสาวฉันจะไม่มีวันได้รับความเป็นธรรมซะแล้ว! ขอบคุณเจ้าหน้าที่หลิน!"

...ขณะที่ท่านรองฯ หลิวกำลังชี้จุดเกิดเหตุและเล่ารายละเอียดการก่ออาชญากรรมอย่างมีหลักฐานและเหตุผล ตู้ผิงที่อยู่ข้างๆ ก็ติดต่อผู้บังคับบัญชาได้ในที่สุด

"ท่านครับ ฟังผมก่อน!"

"ไม่ครับ ไม่ ท่านต้องฟังผมก่อน!"

"สถานการณ์ตอนนี้หลุดการควบคุมไปแล้วครับ ท่านรองฯ หลิวแฉข้อมูลออกมาไม่หยุด แต่ละเรื่องนี่ระเบิดลงตูมตาม แค่เรื่องเดียวก็สั่นสะเทือนวงการแล้ว!"

"อะไรนะครับ?"

"ท่านถามว่าเขาทำอะไรอยู่?"

"ตอนนี้กำลังชี้จุดเกิดเหตุครับ ใช่ครับ! เปิดเผยต่อสาธารณชนเต็มรูปแบบ! เรากันนักข่าวไม่อยู่ ท่านก็รู้ว่าถ้าตำรวจเราใช้กำลังบังคับ... ใช่ครับ ใช่ครับ ผมหมายความว่าอย่างนั้นแหละ..."

"ท่านครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมท่านรองฯ หลิวถึงทำแบบนี้ ได้ยินมาแค่ว่าดูเหมือนจะได้รับอิทธิพลจากหลินเซิน... ใช่ครับ หลินเซินคนเมื่อเช้าจากสถานีเขตฉางหนิงนั่นแหละครับ โอ๊ย... ผมไม่รู้ ผมไม่รู้จริงๆ"

...ตู้ผิงแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

เป็นตำรวจมาหลายสิบปี ไม่เคยเจอคดีแบบนี้มาก่อน

ตำรวจกลายเป็นส่วนเกิน ท่านรองฯ หลิวเล่นเองชงเองหมดทุกอย่าง สมกับที่บอกว่าไม่อยากสร้างความลำบากให้องค์กรจริงๆ

ทันทีที่วางสาย หลี่เฟิงที่หน้าตาบอกบุญไม่รับก็เดินเข้ามา

"หาเขาเจอไหม?"

"เขาก่อเรื่องไว้ขนาดนี้ แล้วหายหัวไปไหนเนี่ย?!"

หลี่เฟิงจนปัญญา "ผม... ผมไม่รู้!"

"อย่ามาแย่งบทฉัน!"

หลี่เฟิง: "..."

ก็ผมไม่รู้จริงๆ นี่หว่า!

บรรยากาศอึดอัดสุดขีด ตู้ผิงกัดฟันกรอดจนแทบได้ยินเสียงฟันกระทบกัน "เรื่องนี้มันบานปลายจนกู่ไม่กลับแล้ว หึ ดังระเบิดแน่! พวกเราดังทั่วประเทศแน่นอน! เผลอๆ จะดังไปทั่วโลกด้วยซ้ำ"

ฟังดูก็รู้ว่าไม่ใช่คำชม หลี่เฟิงสัมผัสได้

"ผอ.ตู้ครับ ในเมื่อ..."

"ต้องให้ฉันบอกอีกเหรอ?!"

ตู้ผิงระเบิดอารมณ์ใส่หลี่เฟิงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ช่างเถอะ ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องแก้ไปทีละเปลาะ สั่งระดมกำลังพลทั้งหมดจากสถานีของคุณมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ผมติดต่อสถานีเขตอื่นแล้ว กำลังเสริมกำลังเดินทางมา"

"บ้าเอ๊ย!"

ตู้ผิงผู้สุภาพเรียบร้อยถึงกับสบถคำหยาบ "คนเกี่ยวข้องมันเยอะเกินไป กำลังตำรวจที่มีอยู่ไม่พอใช้งานแน่"

หลี่เฟิงพูดเสียงอ่อย "ผอ.ตู้ครับ สถานีเราไม่เหลือคนแล้วครับ"

"แค่หลินเซินหายไปคนเดียว คนทั้งสถานีหายตามไปหมดเลยหรือไง?"

หลี่เฟิงรีบแก้ตัว "ไม่ใช่ครับ! เมื่อกี้ตอนคดีเฉาคุนแตก คนทั้งสถานีก็ถูกส่งไปจับกุมหมดแล้ว ผู้ต้องหาเยอะมาก จับกันไม่หวาดไม่ไหว ตอนนี้คนเดียวทำงานเท่ากับสามคน จะให้ไปหาคนมาจากไหนล่ะครับ?!"

ตู้ผิง: "..."

หลินเซิน ฉันควรจะลงโทษแกหรือให้โล่แกดีเนี่ย?

หลี่เฟิงถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ผอ.ตู้ครับ แล้วเบื้องบน... ว่ายังไงบ้าง?"

"ว่ายังไงน่ะเหรอ?!"

เบื้องบนไม่พูดอะไรเลย แต่เหมือนพูดทุกอย่างออกมาหมดแล้ว

ตู้ผิงหันขวับด้วยความโมโห เดินดุ่มๆ ไปทางท่านรองฯ หลิวที่กำลังชี้จุดเกิดเหตุ

ในขณะนั้น

ภายในห้องวีไอพี ท่านรองฯ หลิวยังคงสาธิตวิธีการก่ออาชญากรรมของเขาให้นักข่าวและชาวเน็ตนับล้านดูอย่างต่อเนื่อง แม้จะเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง แต่ก็น่าสะอิดสะเอียนสุดๆ... "สถานการณ์ก็ประมาณนี้แหละครับ"

"รายละเอียดลึกๆ กว่านี้ ผมเชื่อว่าฝ่ายตำรวจจะให้คำตอบที่น่าพอใจกับทุกคนได้"

ท่านรองฯ หลิวหันหน้าเข้าหากล้องสื่อมวลชน จงใจเรียกนักข่าวที่กำลังไลฟ์สดให้เข้ามาใกล้ๆ แล้วกล่าวว่า "ณ ตรงนี้ ผมขอย้ำอีกครั้ง ผมรู้ว่าคดีของผมพัวพันคนจำนวนมาก และต้องมีการวิ่งเต้นใช้เส้นสายแน่นอน"

"นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกสารภาพด้วยวิธีนี้ ผมไม่อยากให้ใครมาเล่นตุกติกเบื้องหลัง"

"นอกจากนี้ ผมขอเตือนเพื่อนร่วมขบวนการของผม อย่าได้ฝันหวานว่าจะหนีพ้นกฎหมาย และอย่าหวังพึ่งโชคช่วย ผมบอกเลยนะ ตราบใดที่เจ้าหน้าที่หลินยังอยู่ พวกแกหนีไม่รอดหรอก"

"ต่อหน้าเจ้าหน้าที่หลิน ไม่มีอาชญากรคนไหนซ่อนตัวได้ ผมคือตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุด การมอบตัวและสารภาพบาปคือทางรอดเดียวของพวกแก!"

ท่านรองฯ หลิวประกาศก้องด้วยท่าทางขึงขังต่อหน้ากล้องนับสิบตัว