บทที่ 019 ไขคดีก็ไขคดีสิ อย่ามาเล่นกับใจพวกผม
บทที่ 019 ไขคดีก็ไขคดีสิ อย่ามาเล่นกับใจพวกผม
ทันทีที่ท่านรองฯ หลิวเอ่ยปาก ทุกคนในที่นั้นก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
คนที่สับสนที่สุดในตอนนี้เห็นจะเป็นหลี่ฮุยหวง เพราะไม่มีใครรู้ความหมายที่แท้จริงของคำว่า "มอบตัว" ที่ท่านรองฯ หลิวพูดออกมาดีไปกว่าเขาอีกแล้ว
นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?
มันเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นกันแน่?
หลี่ฮุยหวงรู้สึกเหมือนตัวกำลังจะระเบิด เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าที่พึ่งพิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตน จะกลายมาเป็นมีดแหลมคมจ่อคอหอยตัวเองในตอนนี้
เหมือนกับที่เขาเพิ่งพูดไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วว่า ตัวเขาและพรรคพวกต่างก็มึนงงจนทำอะไรไม่ถูก
"ไม่ครับ ท่านรองฯ หลิว นี่มัน..."
หลี่ฮุยหวงถลันเข้าไปหา แต่กลับโดนท่านรองฯ หลิวตบหน้าฉาดใหญ่เล่นเอาเห็นดาวระยิบระยับลอยวนอยู่ตรงหน้า
"อะไร? ฉันจะมอบตัวต้องขออนุญาตแกด้วยเหรอ?"
"ต่อหน้าเจ้าหน้าที่หลิน การมอบตัวคือทางรอดเดียวของฉัน ถ้าแกกล้าขวาง ฉันจะฆ่าแกซะ!"
หลี่ฮุยหวงรู้นิสัยที่แท้จริงของท่านรองฯ หลิวดีกว่าใคร
คนอย่างท่านน่ะเหรอจะมอบตัว?
ให้ท่านฆ่าตัวตายยังง่ายกว่าไปมอบตัวเสียอีก!
ทว่าความจริงอันโหดร้ายก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ต่อให้หลี่ฮุยหวงไม่อยากเชื่อแค่ไหน มันก็กำลังเกิดขึ้นจริง
เวลานี้ หลี่ฮุยหวงกุมใบหน้าที่แสบร้อนครึ่งซีกมองไปทางหลินเซิน เห็นเพียงท่าทีสบายๆ และสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย
ความดูแคลนและเย้ยหยันที่เคยมีต่อหลินเซินมลายหายไปจนสิ้น ในใจหลี่ฮุยหวงตอนนี้มีแต่ความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
ตกลงเด็กคนนี้เป็นใครกันแน่?
มีเบื้องหลังอะไร?
ขนาดท่านรองฯ ผู้ยิ่งใหญ่ ต่อให้จะมอบตัว ระดับผอ.ตู้ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะรับมอบตัวด้วยซ้ำ แล้วตำรวจหนุ่มที่เพิ่งเริ่มงานวันแรกคนนี้ทำได้ยังไง?
วินาทีนี้เองที่หลี่ฮุยหวงเพิ่งตระหนักได้อย่างแท้จริงว่า หลินเซินคือบุคคลที่เขาไม่อาจล่วงเกินได้โดยเด็ดขาด
หลี่เฟิงและตู้ผิงเองก็มองท่านรองฯ หลิวด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ความคิดแบบเดียวกันผุดขึ้นในหัวของทั้งคู่พร้อมกัน... หลินเซินมีเบื้องหลังลึกล้ำสุดหยั่งคาด!
ตอนนั้นเอง หลินเซินถึงค่อยลืมตาขึ้นแล้วนั่งตัวตรง "เอาล่ะ ผมก็เป็นแค่ตำรวจชั้นผู้น้อย คดีของคุณ ไปหาผู้หลักผู้ใหญ่สองท่านนั้นเถอะครับ"
'สองท่านนั้น' ที่หลินเซินพูดถึงย่อมหมายถึงหลี่เฟิงและตู้ผิง หากไม่ใช่เพราะต้องการฟื้นฟูพลังบำเพ็ญเพียรและบรรลุเซียนให้เร็วที่สุด หลินเซินไม่อยากยุ่งเรื่องทางโลกพวกนี้จริงๆ
ในเมื่อผีสาวหลินหยวนหยวนพาท่านรองฯ หลิวมาแล้ว คดีนี้ก็ถือว่าจบสิ้นกระบวนความ หลินเซินจึงไม่มีเจตนาจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวในขั้นตอนต่อไป
ท่านรองฯ หลิวดูลังเลเล็กน้อย ลองหยั่งเชิงถาม "แต่ถ้าทำแบบนั้น ความดีความชอบจะ..."
"ไม่เป็นไรครับ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ!"
หลินเซินพูดออกมาอย่างเบามือ แต่ในหูของคนอื่นกลับฟังดูหนักแน่นเหลือเกิน
คดีสะเทือนขวัญที่เกี่ยวข้องกับระดับรองผู้ว่าฯ ปีหนึ่งๆ ทั่วประเทศจะมีสักกี่คดีเชียว? นี่คือผลงานชิ้นโบแดงที่ตำรวจมากมายฝันหาแต่ยากจะได้พบพาน ทว่าหลินเซินกลับ... โยนทิ้งอย่างไม่ไยดี
ตู้ผิงมองหลินเซินด้วยความชื่นชมเด็กหนุ่มคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ "สถานีของคุณขุดเจอทองคำเข้าแล้วจริงๆ!"
หลี่เฟิงตื่นเต้นจนมือสั่น พูดจาติดขัด "นะ... นี่... เสี่ยวหลินคนนี้... ช่างลึกล้ำสุดหยั่ง!"
เมื่อเห็นหลินเซินยืนกรานเช่นนั้น ท่านรองฯ หลิวก็ไม่กล้าดึงดัน "ตกลงครับเจ้าหน้าที่หลิน ผมเข้าใจแล้ว"
พูดจบ ท่านรองฯ หลิวก็หันไปเดินหาตู้ผิงและหลี่เฟิง "เอาล่ะ พวกคุณสองคนมาทำคดีของผม ต้องทำให้ละเอียดรอบคอบนะ"
ท่านรองฯ หลิวยื่นเอกสารปึกหนาในมือให้ตู้ผิงพลางกล่าว "นี่เป็นข้อมูลการกระทำผิดของผมตลอดหลายปีที่ผ่านมา รวมถึงคำรับสารภาพที่ผมเตรียมมาระหว่างทาง"
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจให้ถามผม อย่าแกล้งทำเป็นรู้ทั้งที่ไม่รู้ และอย่าทำสำนวนตกหล่นเด็ดขาด"
หลี่เฟิงกับตู้ผิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
เป็นตำรวจมาหลายสิบปี เพิ่งเคยเจอผู้ต้องหาที่ "จริงใจ" ขนาดนี้ แถมยังมีสถานะสูงส่งขนาดนี้อีก
ต้องรู้ก่อนนะว่า แม้จะเป็นแค่รองผู้ว่าฯ แต่เซี่ยงไฮ้เป็นเมืองระดับมหานคร บารมีของท่านไม่ใช่สิ่งที่รองผู้ว่าฯ เมืองทั่วไปจะเทียบติด
ต่อให้มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา การจะจัดการคนระดับนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่าว่าแต่การมอบตัวแบบหมดเปลือกขนาดนี้เลย
ที่ทำให้ทั้งสองงงที่สุดคือ ทำไมผู้ต้องหาถึงต้องกลัวว่าจะโดนดำเนินคดีไม่ครบถ้วน?
ปกติต้องพยายามรับสารภาพให้น้อยที่สุดไม่ใช่เหรอ?
แต่ท่าทีของท่านรองฯ หลิวที่แทบจะขุดเอาบรรพบุรุษมาสารภาพบาป ราวกับกำลังบอกว่า 'ถ้าพวกแกเล่นงานฉันไม่หนักพอ ฉันจะเล่นงานพวกแกให้เสียใจทีหลัง'
แรงกดดันแผ่ออกมาชัดเจน
"ท่านรองฯ หลิว ตามระเบียบแล้ว พวกเราไม่มีอำนาจทำคดีท่านโดยตรงนะครับ"
ตู้ผิงพูดถูก สถานะของท่านรองฯ หลิวพิเศษเกินไป พวกเขาแตะต้องไม่ได้จริงๆ
"พูดไร้สาระอะไร? ฉันยังให้ความร่วมมือไม่พอหรือไง?"
"ทำไม? ไม่กล้าทำรึ?"
เจอยิงคำถามใส่แบบนี้ ตู้ผิงก็หน้าเสีย รีบพูดว่า "ผมจะรายงานเบื้องบน..."
"รายงานพ่องสิ!"
ท่านรองฯ หลิวสวนกลับทันควัน พูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "เสียแรงที่เป็นถึงระดับผอ. เทียบกับเจ้าหน้าที่หลินแล้ว... ช่างเถอะ ช่างเถอะ... เทียบกันไม่ติดฝุ่นเลย"
"ที่ฉันมานี่ก็เห็นแก่หน้าเจ้าหน้าที่หลินล้วนๆ แล้วก็ถือโอกาสมาชี้จุดเกิดเหตุ พวกแกจะได้ไม่ต้องทำงานอ้อมค้อม"
"ถ้าพวกแกไม่กล้าทำ งั้นฉันจัดการตัวฉันเองก็ได้"
ท่านรองฯ หลิวถอนหายใจ "โชคดีที่เตรียมตัวมาก่อน ไม่อย่างนั้นคงไม่ทันเวลา"
พูดจบ ท่านรองฯ หลิวก็เดินดุ่มๆ ลงบันไดไป
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป หลี่เฟิงกับตู้ผิงยังตั้งสติไม่ทัน
เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็นผู้ต้องหากระตือรือร้นขนาดนี้
จัดการตัวเอง?
จะรีบไปไหนครับท่าน!
หลี่เฟิงกับตู้ผิงคิดยังไงก็ไม่เข้าใจปริศนาเบื้องหลังเรื่องนี้
ตู้ผิงหันมาถามหลี่เฟิง "หรือว่านี่จะเป็นไสยศาสตร์ประเภทเดียวกับเรียกลมเรียกฝน?"
หลี่เฟิงทำหน้างงพอกัน "บางทีอาจจะมีแค่เสี่ยวหลินที่... อ้าว? เขาหายไปไหนแล้ว?"
หลินเซินที่เคยนั่งอยู่บนโซฟา หายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทั้งที่พวกเขายืนขวางประตูอยู่ ถ้ามีคนเดินออกไปทำไมจะไม่เห็น?
ไม่ได้ตาบอดนะเว้ย!
หลี่ฮุยหวงที่ถูกสายตาสี่คู่จ้องเขม็งรีบตอบตะกุกตะกัก "เขา เขา... วูบเดียว... ก็... ใช่ครับ น่าจะใช้วิชาหายตัว... แบบที่มีแสงแวบๆ! พวกท่าน... ไม่เห็นเหรอ?"
หลี่เฟิง: "???"
ตู้ผิง: "รับความจริงไม่ได้จนเป็นบ้าไปแล้ว!"
หลี่เฟิง: "ผอ.ตู้พูดถูกครับ!"
ทันใดนั้น ตำรวจนายหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาจากชั้นล่างมารายงานหลี่เฟิง "ท่านครับ จู่ๆ นักข่าวสื่อมวลชนจำนวนมากก็มารออยู่ข้างนอก พวกเรากันไม่อยู่แล้วครับ"
"ท่านรองฯ หลิว ท่าน... ท่านบอกว่าจะแถลงข่าวแฉความผิดของตัวเองต่อหน้าสาธารณชน สถานการณ์วุ่นวายมาก เราคุมไม่อยู่แล้ว..."
เรื่องช็อกโลกถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน สองผอ.รู้สึกว่าต่อให้มีสมองเพิ่มอีกสามลูกก็คงคิดตามไม่ทัน
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป... โลกอินเทอร์เน็ตไม่ระเบิดเละเทะเลยเหรอ?
"เรื่องใหญ่แล้ว!"
หัวใจของตู้ผิงเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกปาก เขารีบวิ่งลงไปข้างล่างโดยไม่รอช้า
หลี่เฟิงน้ำตาแทบไหลพราก "ฉัน... ฉัน... นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย! จะไขคดีก็ไขคดีสิ อย่า... อย่ามาเล่นกับใจพวกผมแบบนี้... จะพาฉันหัวใจวายตายเข้าสักวัน!"