บทที่ 016 สินบน

นิ้วที่กำลังจะกดโทรออกของหลี่ฮุยหวงชะงักค้างกลางอากาศ

เขาจ้องหลินเซินตาไม่กะพริบอยู่นานนับนาที พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เขาตั้งใจจะโทรหาฉินจวินเจี๋ยแห่งสถานีตำรวจเขตซินเจียงจริงๆ แต่เขาไม่เข้าใจว่าหลินเซินรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินจวินเจี๋ยได้ยังไง

ต้องเข้าใจก่อนว่า แม้การกระทำของหลี่ฮุยหวงจะไม่ได้มิดชิดร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เรื่องเส้นสายความสัมพันธ์แบบนี้เขาระมัดระวังตัวแจ เขาติดต่อกับ 'เบื้องบน' แบบสายเดียวโดดๆ เสมอ

ต่อให้มีคนรู้ระแคะระคายบ้าง เขาก็จัดการปิดปากไปหมดแล้ว

ตามหลักแล้ว เรื่องนี้ควรจะตายไปพร้อมกับความลับ เว้นแต่ฉินจวินเจี๋ยจะเป็นคนเปิดเผยเอง

หรือว่ามีความเป็นไปได้อื่น... บ้าไปแล้ว!

หลี่ฮุยหวงวางโทรศัพท์ลง จ้องเขม็งไปที่หลินเซิน ในสายตาเขา หลินเซินดูไร้พิษสง เหมือนเด็กหนุ่มซื่อๆ คนหนึ่ง แต่ทว่าหลี่ฮุยหวงกลับสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่มคนนี้

เด็กคนนี้... ทำให้เสือเฒ่าอย่างเขารู้สึกเหมือนกำลังเดินหลงทาง

ตกลงมันเป็นใครมาจากไหนกันแน่?

โชคดีที่หลี่ฮุยหวงผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ความตื่นตระหนกในใจถูกกดทับไว้อย่างรวดเร็ว ภายใต้ควันซิการ์ที่พ่นออกมา

"ตกลงแกต้องการอะไร?"

หลี่ฮุยหวงเดาทางหลินเซินไม่ออกเลย

หลินเซินยังคงท่าทีสบายๆ ปัดเศษหญ้าที่ติดกางเกงออกเบาๆ "ก็มาทำคดีไง บอกไปตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หลี่ฮุยหวงรู้สึกจุกในอก พูดไม่ออก

ทำคดีพ่อง!

ตำรวจบ้าที่ไหนมาทำคดีแบบแก?

มึงตั้งใจมากวนตีนชัดๆ

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

หลี่ฮุยหวงเหมือนจะคิดอะไรได้ ถอนหายใจยาว "ไม่ต้องมาเล่นลิ้นกับฉันหรอก ในเมื่อแกรู้เรื่องของฉันบ้างแล้ว ทำไมเราไม่เปิดอกคุยกันตรงๆ เลยล่ะ? ไม่ต้องมาลองเชิงกันให้เสียเวลา"

"ว่ามา แกต้องการเท่าไหร่?"

หลี่ฮุยหวงปักใจเชื่อว่าหลินเซินมาเพื่อรีดไถ

แน่นอน ไม่มีตำรวจคนไหนทำคดีบ้าระห่ำแบบหลินเซิน รู้ลึกรู้จริงแต่ดันฉายเดี่ยวมาคนเดียวแบบนี้

"ผมต้องการให้คุณสารภาพความจริงอย่างซื่อสัตย์"

หลินเซินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เข้าหูหลี่ฮุยหวง มันกลับฟังดูเหมือนการโก่งราคา

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ฮุยหวงก็ไม่อิดออด "หนึ่งล้าน!"

หลินเซินยิ้มเยาะมุมปาก

หลี่ฮุยหวงชะงักไปนิด "ต่อเดือน!"

หลี่ฮุยหวงรีบเสริม "ฉันรู้ว่าแกมีเส้นสายข้างบน อย่างที่แกบอก แกเป็นตำรวจใหม่ ไม่มีทางรู้เรื่องพวกนี้เองได้หรอก ฉันจะไม่ถามว่าเจ้านายแกคือใคร ฉันอยู่ในวงการมานาน เพิ่งเคยเจอคนแบบแกนี่แหละ"

"แต่ไม่เป็นไร เงินแก้ปัญหาได้"

"บอกราคามา! หรือไม่ก็โทรไปถามเจ้านายแกซะ"

เห็นหลินเซินยังนิ่งเฉย หลี่ฮุยหวงสบถในใจ ความโกรธเริ่มพุ่งพล่านเขากัดฟันตบโต๊ะ "ได้ สองล้าน! แถมต่อไปนี้แกมาใช้บริการที่นี่ กิน ดื่ม เที่ยว ฟรีทุกอย่าง"

"ตอบมาคำเดียว จบไหม"

หลินเซินไม่ตอบ เอาแต่จ้องหน้าหลี่ฮุยหวง

ข้อเสนอของหลี่ฮุยหวงยั่วยวนใจคนทั่วไปแน่นอน แต่สำหรับหลินเซิน เงินพวกนี้มันมีค่าตรงไหน? อีกอย่าง หลินเซินไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพื่อการบำเพ็ญเพียร เขาคงไม่มาเป็นตำรวจด้วยซ้ำ

"ได้ครับ งั้นผมขอลองถามเจ้านายดูก่อน"

หลินเซินคิดว่าได้เวลาอันสมควรแล้ว

หน้าที่หลักของเขาคือไขคดี ส่วนเรื่องจับกุมและเคลียร์พื้นที่ต้องยกให้ทีมของจางหมิงหยางและหลี่เฟิง

หลินเซินหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่พบว่าแบตหมดเครื่องดับไปแล้ว เขาเงยหน้ามองหลี่ฮุยหวง "ขอยืมสายชาร์จหน่อยได้ไหมครับ?"

หลี่ฮุยหวง: "...เชี่ยเอ๊ย!"

ไม่นาน โทรศัพท์หลินเซินก็ชาร์จพอเปิดเครื่องได้

ตอนแรกเขากะจะโทรหาจางหมิงหยาง แต่คิดดูอีกทีเรื่องนี้มันใหญ่เกินกำลังจางหมิงหยาง เขาเลยโทรหาหลี่เฟิงแทน

สัญญาณติดปุ๊บ

เสียงเกรี้ยวกราดของหลี่เฟิงก็ดังลั่น "แกอยู่ไหน? คลับเฮาส์บริลเลียนท์ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ มีเรื่องจะปรึกษาท่านหน่อย"

"เดี๋ยวนะ... ผอ.ตู้ครับ ไอ้เด็กนั่นมันไปคลับเฮาส์บริลเลียนท์จริงๆ ฮัลโหล มีเรื่องอะไรจะคุย? พอเถอะ หัวใจฉันจะวายตายอยู่แล้ว..."

ต่อหน้าหลี่ฮุยหวง หลินเซินพูดใส่โทรศัพท์ตรงๆ "คนนี้... อ้อ ชื่อหลี่ฮุยหวงใช่ไหม? เขาเสนอเงินเดือนให้ผมสองล้าน แถมบอกว่าต่อไปผมมากิน ดื่ม เที่ยว เล่นพนันที่นี่ ฟรีทุกอย่าง"

"ผมเลยโทรมาถามท่านว่าข้อเสนอนี้เป็นไงบ้าง? ท่านอยากจะลองมาคุยกับเขาด้วยไหมครับ?"

"ผมกะดูแล้ว ระดับท่านน่าจะได้อย่างต่ำๆ ก็สามล้านนะครับ"

หลี่เฟิง: "???"

ปลายสาย หลี่เฟิงมึนตึ๊บไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้แล้วตะโกน "อย่านะ! อย่าขยับไปไหน! ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้! ห้ามรับปากอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม..."

"ไม่ต้องรีบครับ เรากำลังคุยกันถูกคอเลย!"

สายตัดไป

หลินเซินหันไปหาหลี่ฮุยหวง "เห็นไหมครับ เจ้านายของเจ้านายผมดูจะโมโหนิดหน่อย ผมเกรงว่าคงรับข้อเสนอคุณไม่ได้ งั้นคุณลองโทรหาเจ้านายคุณดูไหมครับว่าเพิ่มให้ได้อีกไหม? ถ้าไม่ได้ ก็คงต้องดำเนินการตามขั้นตอนแล้วล่ะครับ"

หลี่ฮุยหวงอยากจะกระโจนเข้าไปบีบคอหลินเซินให้ตายคามือ

นี่มันหยามกันชัดๆ

"มึงกำลังปั่นหัวกูเล่น!"

ความโกรธของหลี่ฮุยหวงทะลุจุดเดือด

"คุณปั่นหัวตำรวจก่อนต่างหาก"

หลี่ฮุยหวง: "...มึงคิดว่าแค่ลากผู้กำกับสถานีเล็กๆ มาเอี่ยวด้วย จะจัดการกูได้เหรอ?"

"ผมเชื่อในความสามารถของคุณครับ"

หลินเซินเชื่อจริงๆ ว่าแค่หลี่เฟิงคนเดียวเอาหลี่ฮุยหวงไม่ลงแน่ เบื้องหลังหมอนี่ต้องมีคนใหญ่คนโตกว่าผู้กำกับสถานีหนุนหลัง นี่คือเหตุผลที่หลินเซินต้อง 'ปั่น' มัน ถ้าไม่บีบให้มันคายชื่อคนหนุนหลังออกมา เขาก็คงไม่เสียเวลาคุยนานขนาดนี้

"งั้น ทำไมไม่หงายไพ่มาเลยล่ะ? ฉันชักขี้เกียจเถียงกับแกแล้ว"

หลี่ฮุยหวงจ้องหลินเซินเขม็ง ยิ่งคุยยิ่งไม่เข้าใจไอ้เด็กนี่

หรือควรจะฆ่ามันทิ้งซะเลยดี?

แต่... หลี่ฮุยหวงนึกถึงความวุ่นวายตอนหลินเซินบุกเข้ามา เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าอาจจะฆ่ามันไม่ได้ อีกอย่าง เขาไม่รู้ว่าหลินเซินและคนเบื้องหลังรู้ข้อมูลของเขาไปมากน้อยแค่ไหนแล้ว

"ได้ มึงแน่มาก!"

หลี่ฮุยหวงคิดไปคิดมา สุดท้ายก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องนอนด้านใน หันหลังให้หลินเซินแล้วโทรศัพท์ หลินเซินไม่ห้าม กลับอยากให้มันโทรเรียกคนเบื้องหลังมาให้หมด จะได้ไม่ต้องวิ่งรอกไปมาหลายรอบ

ระหว่างที่หลี่ฮุยหวงคุยโทรศัพท์ หลินเซินเหลือบมองผีสาวที่ลอยอยู่ตรงมุมห้อง

หลินเซินเห็นเธอตั้งแต่ตอนเข้ามาแล้ว และได้คุยกับเธอนิดหน่อย

ผีสาวเปลือยกาย เต็มไปด้วยบาดแผล ไอวิญญาณแสดงความอาฆาตแค้นรุนแรงชัดเจน

"จำชื่อคนคนนั้นได้ไหม?"

หลินเซินถามผีสาวที่ชื่อหลินหยวนหยวน

ตามคำบอกเล่าของเธอ เธอตายในห้องนี้เมื่อเดือนก่อนด้วยน้ำมือชายลึกลับคนหนึ่ง เธอไม่รู้จักชายคนนั้น แต่หลี่ฮุยหวงพินอบพิเทาต่อหน้าเขามาก แสดงว่าเป็นคนใหญ่คนโตแน่นอน

และจากคำบรรยาย ชายคนนั้นน่าจะเป็นคนในแวดวงราชการ

แต่ข้อมูลแค่นี้ หลินเซินยังสืบต่อลำบาก

"ไม่"

หลินหยวนหยวนพยายามนึกย้อนถึงความทรงจำอันเลวร้าย ใบหน้าผีบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน

ทันใดนั้น หลินเซินก็นึกอะไรออก เขาเปิดโทรศัพท์ค้นหารายชื่อผู้บริหารระดับสูงของเซี่ยงไฮ้ "ลองมาดูสิว่าคนคนนั้นอยู่ในกลุ่มนี้หรือเปล่า"

หลินหยวนหยวนลอยเข้ามาดู เพียงแค่แวบเดียว ไอวิญญาณของเธอก็ระเบิดออกมา "มัน! คือมัน! คนนี้แหละ!"