บทที่ 007 อากาศแบบนี้เลวร้ายพอหรือยัง?

ปฏิกิริยาของหลินเซินทำให้พนักงานหญิงขบขันขึ้นมาทันที

หมอนี่ติงต๊องหรือเปล่า?

แน่นอนว่าด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพที่ดีเยี่ยม เธอจึงไม่แสดงความคิดในใจออกมา

"เอ่อ... มีอะไรให้ดิฉันช่วยอีกไหมคะ?"

หลินเซินถามต่อ "สภาพอากาศแบบไหนถึงจะเรียกว่าเลวร้ายครับ?"

พนักงานหญิงชะงักไปทันที

ปากก็พูดคำว่าสภาพอากาศเลวร้ายอยู่บ่อยๆ แต่... ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครนิยามความหมายของคำคำนี้ให้พวกเธอฟังชัดๆ เลยแฮะ

"เอ่อ... คือ... ดิฉันเป็นแค่พนักงานต้อนรับ คงให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ค่ะ" พนักงานหญิงเริ่มหมดความอดทน เธอกล่าวว่า "คุณคะ ถ้าคุณมีภารกิจด่วนของตำรวจจริงๆ รบกวนแสดงเอกสารที่เกี่ยวข้องด้วยค่ะ แล้วดิฉันจะประสานงานให้..."

"แต่ถ้าคุณเป็นพวก... คุณคงเข้าใจความหมายของดิฉันนะคะ?"

น้ำเสียงของเธอเจือแววสงสัยอย่างชัดเจน

หลินเซินโบกมือ "ช่างเถอะ เดี๋ยวผมลองดู"

"ลองอะไรคะ?"

"ลองทำสภาพอากาศเลวร้ายดูครับ"

พนักงานหญิง: "???"

ทันใดนั้น เด็กสาวคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาพร้อมถือโทรศัพท์ในมือ สายตามองสำรวจหลินเซินสลับกับหน้าจอโทรศัพท์อย่างระมัดระวัง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กสาวก็สูดหายใจเฮือกใหญ่

"กรี๊ด!"

"คุณคือตำรวจในไลฟ์ของท่านลอร์ดเซียวเสี่ยวคนนั้นนี่นา"

"คุณ... คุณตามมาถึงสนามบินจริงๆ ด้วย"

"ฉันแค่แวะเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว คุณเหาะมาเหรอคะเนี่ย?"

หลินเซินไม่ค่อยเข้าใจคำว่าไลฟ์สดอะไรนั่นเท่าไหร่ และตอนนี้เขาก็ไม่อยากสนใจเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับคดี เขาชำเลืองมองเด็กสาวที่กำลังตื่นเต้น แล้วเผลอยิ้มบางๆ ให้อย่างเป็นนิสัย

รอยยิ้มนี้เล่นเอาเด็กสาวแทบจะละลายตายคาที่

"หล่อมาก!"

"หล่อวัวตายความล้ม!"

"เป็นตำรวจ แถมยังหล่อ แล้วก็ดูลึกลับ... นี่มันสเปกชายในฝันชัดๆ"

เด็กสาวแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว

จะโทษเธอก็ไม่ได้ หลินเซินหน้าตาดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเพียรที่ชวนให้ผู้คนเลื่อมใสศรัทธา ก็มากพอที่จะพิชิตใจคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ได้

เด็กสาวจ้องหลินเซินตาค้าง ราวกับตกลงไปในหุบเหวไร้ก้นบึ้ง

เมื่อข่าวเรื่องหลินเซินปลุกศพขึ้นมาสอบปากคำแพร่สะพัดในโลกออนไลน์ คนในสนามบินก็เริ่มจำเขาได้มากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ในโลกออนไลน์ แต่โลกออฟไลน์ข่าวก็กระจายไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปหลินเซินรัวๆ

"นึกว่าเรื่องแต่งซะอีก ไม่คิดว่าจะมีตัวตนอยู่จริง"

"ทำไมเขามาคนเดียวล่ะ? ไม่เรียกกำลังเสริมเหรอ?"

"หล่อจัง เขาต้องเล่นมายากลเป็นแน่ๆ!"

"ตำรวจเล่นมายากลได้ ฉันชอบจังเลย..."

...หลินเซินคร้านจะสนใจพวกเขา เขาโยนวิญญาณในมือทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เริ่มประสานอินอย่างรวดเร็ว ปากท่องมนตร์เสียงแผ่วเบา

อยากได้สภาพอากาศเลวร้ายใช่ไหม? เดี๋ยวจัดให้แบบแฮนด์เมดเลย

โชคดีที่พลังบำเพ็ญของหลินเซินฟื้นคืนมาบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีปัญญาทำให้เครื่องบินบินกลับมาได้จริงๆ

พวกไทยมุงเห็นหลินเซินเริ่มทำท่าประสานอินและท่องมนตร์อีกครั้งก็ยิ่งตื่นเต้น ผู้คนเริ่มมุงดูมากขึ้นจนโถงสนามบินแน่นขนัด

"ฟีลนี้เลย ตอนอยู่ริมแม่น้ำเขาก็ทำท่าแบบนี้"

"แต่ที่นี่ไม่มีศพนะ จะทำอะไรอีก?"

"พวกนายไม่รู้อะไร เขาจะทำให้เครื่องบินบินกลับมาต่างหาก"

"ว่าไงนะ? เดี๋ยวนี้วิวัฒนาการถึงขั้นใช้ไสยเวทคุมเครื่องบินกันแล้วเรอะ?"

"บ้าบอ สมองกลับหรือไง? ไม่ได้ยินที่เขาพูดเหรอว่าเขาจะสร้างสภาพอากาศเลวร้ายเพื่อบังคับให้เครื่องบินบินกลับมา?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ขำจะตายอยู่แล้ว ไอ้มั่วเอ๊ย นี่จะเป็นตำรวจได้ไง?"

"เอาล่ะๆ เดี๋ยวนี้เขาฮิตถ่ายละครสั้นปัญญาอ่อนแบบนี้กันแล้วเหรอ?"

"ฉันไม่ขึ้นเครื่องแล้วโว้ย จะรอดูว่าเขาจะเสกฝนเสกฟ้ายังไง ให้ตายเถอะ เกิดมาเคยเห็นแต่คนขี้โม้ ไม่เคยเห็นใครโม้ได้หลุดโลกขนาดนี้มาก่อน"

...ไทยมุงต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา

บางคนที่ดูคลิปหลินเซินปลุกศพมาแล้วก็เชื่อสนิทใจ แต่คนส่วนใหญ่มองเป็นเรื่องตลกขบขัน บางคนถึงขั้นคิดในใจว่าจะรอสมน้ำหน้าตอนหลินเซินหน้าแตก

แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึงก็เกิดขึ้น

เมื่อสิ้นเสียงท่องมนตร์ของหลินเซิน ท้องฟ้าที่เดิมทีแดดจ้าพลันมืดครึ้ม เต็มไปด้วยสายฟ้าและเสียงฟ้าร้องคำราม

ครืน...

เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดผ่าลงมาเหนือสนามบินอย่างบ้าคลั่ง ราวกับท้องฟ้าจะถล่มทลาย

ไม่ใช่แค่สายฟ้า แต่ลมพายุรุนแรงก็พัดกระหน่ำมาพร้อมกัน

ฝนห่าใหญ่เทลงมาราวฟ้ารั่ว

เสียงประกาศของสนามบินดังขึ้นทันที:

"เรียนผู้โดยสารผู้มีอุปการคุณทุกท่าน เนื่องจากสภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงกะทันหัน เที่ยวบินทั้งหมดจำเป็นต้องระงับการให้บริการชั่วคราว เวลาออกเดินทางที่แน่นอนจะแจ้งให้ทราบอีกครั้ง..."

ทุกคน: "???"

ทุกคนตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ถ้าไม่มีหลินเซินอยู่ตรงนี้ นี่คงเป็นแค่สภาพอากาศแปรปรวนกะทันหันตามธรรมชาติ

แต่ตอนนี้ทุกคนต่างเชื่อมโยงเหตุการณ์นี้เข้ากับหลินเซิน

มันออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อย

แต่... โลกนี้มันจะมีความบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?

หลินเซินคลายมือที่ประสานอิน ลืมตาขึ้นมองพนักงานหญิงที่ยืนแข็งทื่อ "อากาศแบบนี้เลวร้ายพอหรือยังครับ?"

พนักงานหญิง: "..."

หลินเซินเหลือบมองวิญญาณที่กอดถังขยะแน่นด้วยความกลัวเสียงฟ้าร้อง

"มา ตามฉันไปชี้ตัวคนร้าย"

ในสภาพอากาศวิกฤตขนาดนี้ หลินเซินไม่เชื่อว่าเครื่องบินที่เพิ่งขึ้นไปจะกล้าเสี่ยงบินต่อ

หลินเซินพาวิญญาณผีสาวเดินออกไปจับคน

ทันทีที่เขาเดินออกไป หลี่เฟิงที่กำลังร้อนรนก็นำกำลังมาถึงพอดี

เงียบกริบ

โถงสนามบินทั้งโถงเงียบสงัดผิดปกติ

นอกจากเสียงฟ้าร้องครืนครางบนท้องฟ้า ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

จนกระทั่งทีมของหลี่เฟิงปรากฏตัว ผู้คนในที่เกิดเหตุก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที รวมถึงนักข่าวสื่อมวลชนที่เพิ่งมาถึง พวกเขาล้อมหน้าล้อมหลังหลี่เฟิงไว้อย่างแน่นหนา

"ขอโทษนะครับ ทางตำรวจมีการนำเทคโนโลยีไสยศาสตร์มาใช้แล้วเหรอครับ?"

"คุณตำรวจครับ มีความคิดเห็นอย่างไรกับสภาพอากาศเลวร้ายที่สร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์ครับ?"

"ชายหนุ่มคนที่ปลุกศพมาสอบปากคำและเรียกฝนเรียกฟ้าได้คนนั้น เป็นตำรวจจริงๆ ใช่ไหมครับ?"

...เมื่อได้ยินคำถามที่หลุดโลกขึ้นเรื่อยๆ หัวของหลี่เฟิงแทบจะระเบิด

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ: อะไรนะ? หลินเซินเรียกฝนเรียกฟ้าได้ด้วยเรอะ?

ผู้จัดการสนามบินรีบวิ่งเข้ามาด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน

ในที่สุด พนักงานหญิงคนนั้นก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ดิ... ดิฉันอาจจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นค่ะ คือตำรวจคนเมื่อกี้บอกว่าจะจับคนร้าย ดิฉันแจ้งว่าเครื่องบินขึ้นไปแล้ว เขาไม่มีเอกสารมาแสดง ก็เลยถามว่ามีวิธีอื่นที่จะทำให้เครื่องบินบินกลับมาไหม"

"ดิฉันก็เลยบอกว่า เว้นแต่จะเกิดสภาพอากาศเลวร้าย ไม่งั้นก็..."

"แล้วหลังจากนั้น... ก็เกิดสภาพอากาศเลวร้ายแบบนี้แหละค่ะ"

หลี่เฟิง: "???"

ทุกคน: "???"

หลี่เฟิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เจ้าหลินเซิน!!!

แต่ต่อหน้าฝูงชน ภาพลักษณ์ของตำรวจยังคงต้องรักษาไว้ หลี่เฟิงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องนี้มากนัก ยิ่งถามมากเดี๋ยวความแตก และเขาก็ไม่ตอบคำถามนักข่าวแม้แต่ข้อเดียว พูดน้อยผิดน้อย ไม่พูดไม่ผิด

หลี่เฟิงหันไปถามพนักงานหญิง "แล้วเขาอยู่ไหน?"

"เพิ่งออกไปค่ะ"

พนักงานหญิงกล่าว "เขาเหมือนพูดกับอากาศว่าจะพาไปชี้ตัวคนร้าย แล้วก็เดินไปทางนั้น... อุ๊ย นั่นไงคะ เขามาแล้ว"

ทุกคนมองตามนิ้วของพนักงานหญิง เห็นหลินเซินกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ พร้อมคุมตัวคนคนหนึ่งมาด้วย

ชายคนที่เดินมาข้างๆ เขาหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ปากพึมพำไม่หยุดว่า "นี่มันไม่วิทยาศาสตร์เลย มันไม่วิทยาศาสตร์ชัดๆ..."