บทที่ 79 ปัญหาใหม่

บทที่ 79 ปัญหาใหม่

ระหว่างพักผ่อน โจวเหวินหยิบ [การ์ดระบุตำแหน่งสีชาด] ที่แลกมาจากจั่วจวินหยางขึ้นมา ตอนอยู่ในทะเลกำเนิดและเขตรอยต่อใช้งานไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาเข้าสู่ทะเลลึกสีครามแล้ว น่าจะใช้ได้สักที

"ใช้งาน" โจวเหวินถือการ์ดระบุตำแหน่ง พึมพำเบาๆ แต่การ์ดก็ยังใช้งานไม่สำเร็จเหมือนเดิม

ผลลัพธ์นี้ทำเอาโจวเหวินที่มั่นใจเต็มเปี่ยมถึงกับเหวอ เขาอุตส่าห์วาดฝันว่าก่อนที่สมาชิกกิลด์จะปลูกผลไม้ได้ถึง 5 ตัน จะใช้การ์ดระบุตำแหน่งสีชาดหาสาหร่ายทะเลสีชาดมาเร่งการเติบโตให้แฟนธอม เลวีอาธานไปพลางๆ ก่อน

อ้างอิงจากสารานุกรมอาหารเร่งการเจริญเติบโต อาหารในนั้นนอกจากวิธีแรกแล้ว อีกสี่วิธีที่เหลือไม่ใช่สิ่งที่จะหามาป้อนได้ต่อเนื่อง มีแต่วิธีแรกที่ต้องใช้ผลไม้ 5 ตันเท่านั้นที่สามารถทำได้อย่างยั่งยืนในทุกๆ วัน ขอแค่มีคนช่วยปลูกเยอะพอ

พูดง่ายๆ ก็คือ ส่วนใหญ่แล้ววิธีแรกนี่แหละที่เสถียรที่สุด อีกสี่วิธีต้องออกตามหา ซึ่งต้องพึ่งดวงล้วนๆ

"คงมีเงื่อนไขอื่นที่ยังไม่ครบ เดี๋ยวค่อยลองใหม่ทุกวันแล้วกัน" โจวเหวินผิดหวังเล็กน้อยที่ใช้ [การ์ดระบุตำแหน่งสีชาด] ไม่ได้ แต่ก็เร่งรัดอะไรไม่ได้ คงต้องลองผิดลองถูกต่อไป

พักใหญ่ผ่านไป แฟนธอม เลวีอาธานย่อยอาหารเสร็จสิ้น เริ่มเข้าสู่ช่วงหากล่องเสบียง

โจวเหวินเองก็หายเหนื่อยแล้ว เขาหยิบเกราะหนามมาสวมครบชุด ถืออาวุธและโล่ เตรียมพร้อมรับกล่องเสบียงประจำวัน

"วู้~" จู่ๆ แฟนธอม เลวีอาธานก็ส่งเสียงร้องออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ เสียงคล้ายๆ กับเสียงปลาวาฬ

"หนอยแน่! อย่าหนีนะ!" เสียงในใจดังตามมาติดๆ น้ำเสียงเจือความโกรธอย่างเห็นได้ชัด

โจวเหวินยังไม่ทันรู้เหนือรู้ใต้ จู่ๆ พื้นที่กระเพาะทั้งหมดก็พุ่งพรวดไปข้างหน้าอย่างแรง เขาหงายหลังล้มตึง หัวกระแทกฐานหินดังโป๊ก ดีที่สวมหมวกเกราะหนามอยู่ ไม่งั้นหัวแตกแน่นอน

"เกิดอะไรขึ้น?" โจวเหวินเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เห็นสถานการณ์ภายนอก แต่จากการสั่นสะเทือนรุนแรงของพื้นที่กระเพาะ เดาได้ว่าแฟนธอม เลวีอาธานกำลังไล่กวดสิ่งมีชีวิตบางอย่างสุดกำลัง

ขณะที่โจวเหวินกำลังคาดเดาสถานการณ์ พื้นที่กระเพาะส่วนที่ติดกับหลอดอาหารก็ทิ่มหัวลงวูบ ส่วนท้ายกระเพาะยกตัวสูงลิ่ว

ฉากนี้โจวเหวินคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันเคยเกิดขึ้นตอนที่แฟนธอม เลวีอาธานใช้หางฟาดฝูงกุ้งฟอสฟอรัสหนาม โชคดีที่คราวนี้เขากอดเสาฐานไม้ชั้นสองไว้แน่น เลยไม่กระเด็นไปไหน

"ตูม!" เสียงระเบิดของน้ำดังสนั่น พื้นที่กระเพาะพลิกคว่ำคะมำหงายยิ่งกว่าตอนฟาดกุ้งคราวก่อนเสียอีก

ตัวโจวเหวินไม่เป็นไรมาก เพราะเขาอยู่ระหว่างฐานไม้สองอัน ต่อให้กระเพาะคว่ำหัวลง เขาก็ได้รับผลกระทบไม่มาก แต่ถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่ายนี่สิ น้ำหกกระจายหมดเกลี้ยง

ไม่นาน แฟนธอม เลวีอาธานก็พลิกตัวกลับมา พื้นที่กระเพาะกลับสู่ภาวะปกติ โจวเหวินอยากจะสำรวจความเสียหายของข้าวของเครื่องใช้ใจจะขาด แต่ก็กลัวว่าแฟนธอม เลวีอาธานจะยังไม่ออกท่าใหญ่อีก

"ฮึ! บังอาจมาแย่งกล่องเสบียงของมนุษย์ตัวจิ๋ว ตบให้ตายซะเลย!" เสียงแฟนธอม เลวีอาธานดังขึ้นอีกครั้ง

ได้ยินเสียงในใจประโยคนี้ โจวเหวินก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวภายนอกได้ แฟนธอม เลวีอาธานคงกำลังหากล่องเสบียง แล้วเห็นตัวอะไรสักอย่างมาแย่งตัดหน้า เลยเร่งสปีดพุ่งเข้าไปฟาดหางใส่มัน

พอรู้สาเหตุและรู้ว่าเหตุการณ์จบลงแล้ว โจวเหวินรีบคลานออกจากโซนพักผ่อนเพื่อตรวจเช็กข้าวของ

ของส่วนใหญ่ไม่ได้รับความเสียหาย ดูเหมือนของที่วางบนฐานจะไม่ได้รับผลกระทบจากแรงโน้มถ่วง มีแค่ถังเลี้ยงหนอนตัวแบนวุ้นที่ไม่มีฝาปิด ทำให้หนอนร่วงออกมาบางส่วน โจวเหวินรีบจับพวกมันใส่กลับลงถัง

ที่เสียหายหนักสุดคือถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่าย เพราะไม่มีฝาปิด น้ำเลยหกหมด ต้องเติมน้ำใหม่

แต่เรื่องพวกนี้เป็นแค่ความเสียหายเล็กน้อย ยังดีที่ก่อนหน้านี้เขาเอาฐานหินมาประกบกระบะปลูกสาหร่ายไหมทองไว้ แล้วก็เอาผ้าพันแผลมัดต้นใบแก้วกิ่งศิลาไว้แน่นหนา ทั้งสองอย่างเลยปลอดภัยดี

เดิมทีโจวเหวินกะว่าจะใช้วิธียึดกระบะกับต้นไม้แบบนี้เฉพาะตอนออกไปล่าสมบัติเท่านั้น เพราะการวางฐานหินเพิ่มเพื่อล็อกกระบะปลูกพืช มันกินพื้นที่กระเพาะไปหนึ่งตารางเมตร กลัวจะไปขวางทางกินอาหารของแฟนธอม เลวีอาธาน

แต่ตอนอยู่เขตรอยต่อมันไม่มีอาหาร โจวเหวินเลยไม่ได้รื้อฐานหินออก พอเข้าทะเลลึกสีครามก็ดันมาเจอสัตว์ยักษ์ไล่ล่า แม้คราวนั้นตัวจะไม่พลิกคว่ำเหมือนรอบนี้ แต่ก็เหวี่ยงแรงเอาเรื่อง

ดังนั้น โจวเหวินเลยตัดสินใจว่าจะไม่รื้อฐานหินที่ล็อกกระบะปลูกพืชออกแล้ว ทะเลลึกสีครามนี้อันตรายเกินไปจริงๆ

ต่อไปขอแค่เขารีบขนย้ายสาหร่ายให้ทันในแต่ละรอบ ก็ไม่น่าจะกระทบการกินของแฟนธอม เลวีอาธาน หรือถ้ากระทบจริงๆ ก็ค่อยไปขอสาหร่ายจากเจียงไห่เทากับเฉินซินมาโปะเพิ่มทีหลัง

สรุปคือ ต้องห้ามขัดขวางการเติบโตของแฟนธอม เลวีอาธานเด็ดขาด ยิ่งแฟนธอม เลวีอาธานแข็งแกร่ง เขาก็ยิ่งอยู่รอดได้ดีขึ้น

"โดนเจอตัวแล้ว? หนีเร็ว หนีเร็ว"

เสียงในใจของแฟนธอม เลวีอาธานดังขึ้นอีกรอบ โจวเหวินที่ยืนอยู่กลางพื้นที่กระเพาะถึงกับสะดุ้ง รีบพุ่งไปกอดฐานไม้ใต้ต้นมะม่วงทันที

วินาทีต่อมา แฟนธอม เลวีอาธานก็เร่งความเร็วพุ่งทะยาน ว่ายหนีอยู่พักใหญ่กว่าความเร็วจะค่อยๆ ลดลง

โจวเหวินรู้ว่าเรดาร์ชีวภาพของแฟนธอม เลวีอาธานครอบคลุมระยะไกลมาก เมื่อกี้คงตรวจเจอสัตว์ยักษ์เลยใส่เกียร์หมาหนีสุดชีวิต ตอนนี้ชะลอความเร็วลงแล้ว แสดงว่าสลัดหลุดแล้ว เขาจึงค่อยโล่งใจ

แฟนธอม เลวีอาธานว่ายต่ออีกสักพักก็หยุดเคลื่อนไหว

"เหนื่อยจัง นอนดีกว่า"

เสียงในใจของแฟนธอม เลวีอาธานแฝงความเหนื่อยอ่อน วันนี้ทั้งวันแทบจะต้องว่ายน้ำเต็มสปีดตลอด แถมยังโดนไล่ล่าถึงสองรอบ ช่างแตกต่างจากชีวิตในทะเลกำเนิดราวฟ้ากับเหว

ส่วนโจวเหวินถึงกับงง

"หา? วันนี้ไม่ได้กล่องเสบียงสักกล่องเลยเหรอ?" โจวเหวินเริ่มตระหนักว่าสถานการณ์ชักจะวิกฤตแล้ว กล่องเสบียงคือรากฐานการพัฒนา ถ้าต่อไปต้องหนีหัวซุกหัวซุนทุกวัน ไม่เท่ากับอดได้กล่องเสบียงเหรอ?

คราวนี้โจวเหวินต้องเริ่มคิดจริงจังแล้วว่าจะปล่อยแบบแปลนกระบะปลูกพืชขนาดเล็กออกไปดีไหม ให้ผู้รอดชีวิตจำนวนมากช่วยกันปลูกผลไม้ แล้วเขาค่อยใช้วัสดุพื้นฐานรับซื้อมาเร่งโตให้แฟนธอม เลวีอาธาน

ขณะที่โจวเหวินกำลังลังเล เยื่อบุกระเพาะก็เปิดออก แต่ไม่มีน้ำไหลเข้ามา เขาเข้าใจทันทีว่านี่คือสัญญาณให้เขาออกไป

"เจอถ้ำสมบัติเหรอ?" โจวเหวินเก็บข้าวของเหมือนทุกที อุ้มกล่องเสบียงเดินเข้าหลอดอาหาร แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะเสียงในใจของแฟนธอม เลวีอาธานไม่ได้พูดถึงถ้ำสมบัติเลย

ระหว่างเดินผ่านหลอดอาหาร โจวเหวินส่งข้อความบอกเจียงไห่เทาให้เตรียมส่งของสนับสนุน

แต่พอก้าวพ้นหลอดอาหารออกมา เขาก็ต้องสะดุ้งโหยง แสงไฟฉายสาดไปกระทบเข้ากับดวงตาข้างหนึ่ง

ดวงตานั้นขนาดเท่าหัวโจวเหวิน เส้นเลือดฝอยแดงก่ำเต็มดวงตา มันจ้องเขม็งมาที่เขา ท่ามกลางความมืดมิด ดูสยองขวัญพิลึก