บทที่ 71 ระยะผลัดเกล็ด

บทที่ 71 ระยะผลัดเกล็ด

โจวเหวินวิ่งกระโจนสุดตัว มือข้างหนึ่งแตะถึงก้นกล่องเสบียง แต่ไม่สามารถหยิบมันออกมาได้

"ยังขาดอีกนิดเดียว" โจวเหวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดหน้าต่างแบบแปลน เตรียมสร้างฐานไม้ขึ้นมาสักอัน พอยืนบนฐานไม้ก็น่าจะหยิบถึงได้สบายๆ

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาแปลกใจ เขาไม่สามารถสร้างฐานไม้ได้ โจวเหวินนึกว่าเป็นปัญหาที่วัสดุ เลยลองเปลี่ยนเป็นฐานหิน แต่ก็ยังสร้างไม่ได้อยู่ดี

"หรือว่าจะสร้างสิ่งของข้างนอกไม่ได้? ไม่น่าใช่นะ" วันที่เก้าตอนอยู่ในถ้ำสมบัติ โจวเหวินยังสร้างตู้ปลาขนาดเล็กได้อยู่เลย

โจวเหวินลองสร้างของอย่างอื่นดู ทั้งประตูไม้ ถังไม้ ล้วนสร้างได้ปกติ แสดงว่าการสร้างสิ่งของทำได้ขอแค่มีวัสดุ แต่ยกเว้นฐาน

"หมายความว่า ฐานทัพสร้างได้เฉพาะในตัวแฟนธอม เลวีอาธานเท่านั้นสินะ" ข้อจำกัดนี้เห็นได้ชัดว่าต้องการผูกมัดผู้รอดชีวิตไว้กับแฟนธอม เลวีอาธาน ไม่ให้ผู้รอดชีวิตคิดหนีไปใช้ชีวิตข้างนอก

โจวเหวินไม่ได้รู้สึกแย่กับข้อจำกัดนี้ นอกจากจะไม่ค่อยสะดวกนิดหน่อย จริงๆ แล้วก็ถือว่าดี เพราะแฟนธอม เลวีอาธานตัวใหญ่ ช่วยปกป้องผู้รอดชีวิตได้ แถมยังช่วยหากล่องเสบียงให้อีก ถ้าต้องออกไปจากแฟนธอม เลวีอาธานจริงๆ ทั้งความปลอดภัยและเสบียงคงไม่มีหลักประกัน

ในเมื่อสร้างฐานไม่ได้ โจวเหวินเลยสร้างเก้าอี้หินขึ้นมาแทน เก้าอี้หินสูงครึ่งเมตรและมีน้ำหนักพอตัว เหมาะจะใช้เป็นแท่นเหยียบพอดี

ถอยหลังไปหลายก้าว โจวเหวินวิ่งทำระยะอีกครั้ง เท้าเหยียบลงบนเก้าอี้หินแล้วดีดตัวกระโดดขึ้นสุดแรง สองมือยื่นออกไปในอากาศเหมือนซอมบี้ จนคว้ากล่องเสบียงออกมาได้สำเร็จ แล้วลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวล

"ฮ่าฮ่า ขอแบบแปลนสำคัญๆ ให้ฉันเยอะๆ เลยนะ" โจวเหวินคิดในใจพลางก้มมองกล่องเสบียงในมือ แล้วเขาก็ต้องตะลึง

"นี่มัน..." โจวเหวินเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตะลึง เขาพลิกดูทั่วทั้งกล่องอย่างละเอียด

แสงจากไฟฉายส่องกระทบกล่องเสบียง สะท้อนประกายสีทองอร่ามออกมา จนใบหน้าของโจวเหวินดูเหมือนถูกฉาบด้วยผงทอง

"นี่มันกล่องทองคำล้วน!" หัวใจของโจวเหวินเต้นระรัว ขนาดกล่องเสบียงขอบทองยังให้แบบแปลนตั้งสามใบแถมมีมูลค่าสูง แล้วกล่องทองคำล้วนจะเปิดได้อะไรออกมา?

ด้วยหัวใจที่ตื่นเต้นและมือที่สั่นเทา โจวเหวินค่อยๆ เปิดกล่องทองคำล้วนออก แสงสีทองสาดส่องออกมาจากภายในกล่อง สูตรผสมแผ่นหนึ่งลอยเด่นอยู่ท่ามกลางแสงสีทองนั้น

[ติ๊ง! ได้รับ สูตรลับขั้นสุดท้ายช่วงผลัดเกล็ดของแฟนธอม เลวีอาธาน (เอกลักษณ์)]

"ขั้นสุดท้าย!" โจวเหวินอุทานในใจ แม้จะยังไม่รู้สรรพคุณที่แน่ชัด แต่แค่ได้ยินคำว่าขั้นสุดท้าย แถมยังมีวงเล็บต่อท้ายว่าเอกลักษณ์ มันต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

โจวเหวินหยิบสูตรผสมสีทองขึ้นมาคลี่ออกดูเพื่ออ่านรายละเอียด แต่แค่มองแวบเดียว เขาก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"อะไรเนี่ย?"

[สูตรลับขั้นสุดท้ายช่วงผลัดเกล็ดของแฟนธอม เลวีอาธาน (เอกลักษณ์)]

[วัตถุดิบ 1] หนอนเส้นด้ายทองคำเหลว: วิธีได้รับ เขตทะเลสาหร่ายราชันทองคำ ภายในตัวปูนักขุดทอง (โอกาสพบเล็กน้อย)

[วัตถุดิบ 2] ????: ?......

[วัตถุดิบ 3] ????: ?.........

[วัตถุดิบ 4] ????: ?............

..................

อ่านไล่ลงมา นอกจากวัตถุดิบชนิดแรกที่มีคำอธิบาย ที่เหลือเป็นเครื่องหมายคำถามทั้งหมด

"เฮ้อ ช่างเถอะ แค่วัตถุดิบอย่างแรก ก็ไม่ใช่ของที่จะหาได้ตอนนี้แล้ว"

โจวเหวินถอนหายใจ ตอนนี้เขารู้แค่ข้อมูลของสาหร่ายราชันทองคำ แต่ไม่รู้เบาะแสเลยว่ามันอยู่ที่ไหน ต่อให้วัตถุดิบที่เหลือจะเขียนบอกมาหมด เขาก็คงไม่รู้จักอยู่ดี มีค่าเท่ากับเครื่องหมายคำถามนั่นแหละ

ด้วยความจำยอม โจวเหวินจึงเก็บสูตรผสมไปก่อน ขณะกำลังจะวางสูตรกลับลงไปในกล่องทองคำล้วน จู่ๆ กล่องก็เปล่งแสงเจิดจ้า ย้อมพื้นที่รอบๆ ให้กลายเป็นสีเหลืองทอง

[ติ๊ง! ได้รับ ตราทองคำ x1]

[ติ๊ง! ตราทองคำ: สามารถนำไปชุบทองให้กับไอเทม เพิ่มคุณสมบัติป้องกันการกัดกร่อน หรือใช้เพิ่มค่าสถานะตัวละคร โดยเพิ่มค่าสถานะใดก็ได้ +1]

"กล่องทองคำล้วนกลายเป็นไอเทมไปซะงั้น?" เดิมทีโจวเหวินกะจะเอากล่องกลับไปตั้งโชว์เป็นของแต่งบ้าน

"แต่เปลี่ยนเป็นตราทองคำก็ดีกว่า อย่างน้อยก็ใช้ได้เลยตอนนี้" ความรู้สึกของโจวเหวินตอนนี้เหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แม้ [สูตรลับขั้นสุดท้ายช่วงผลัดเกล็ดของแฟนธอม เลวีอาธาน] จะหายากสุดๆ แต่ระยะสั้นคงไม่ได้ใช้ การบุกถ้ำสมบัติครั้งนี้ เหมือนจะไม่ได้อะไร แต่จะบอกว่าไม่ได้อะไรเลยก็ไม่ถูก ต้องเรียกว่ารอผลตอบแทนในอนาคต

ยังดีที่ได้ตราทองคำมาอีกชิ้น แม้คำอธิบายดูเหมือนไม่ได้วิเศษเลิศเลออะไร แต่มันเป็นของที่เขาใช้ได้ทันที

โจวเหวินกดใช้ตราทองคำทันที โดยเลือกเพิ่มค่าสถานะตัวละคร และทุ่มแต้มนี้ลงไปที่ค่าสติปัญญา

ตราทองคำกลายเป็นลำแสงสีทอง พุ่งเข้าไปในสมองของโจวเหวิน รูม่านตาของเขาหดเกร็ง ประกายแสงสีทองวูบวาบในดวงตา

[ติ๊ง! ใช้งานตราทองคำ สติปัญญา +1]

วินาทีนั้น โจวเหวินรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะหลุดลอย พอหลับตาลง เขาสามารถสร้างภาพจำลองตัวเองขึ้นมาในหัวได้ ความทรงจำที่กระจัดกระจายไร้ระเบียบในสมอง ถูกเขาควบคุมให้จัดหมวดหมู่และเรียบเรียงใหม่

ไม่นาน โฟลเดอร์ความทรงจำต่างๆ ก็ถูกสร้างขึ้น ข้อมูลถูกจัดเก็บตามประเภทอย่างเป็นระเบียบ ราวกับระบบคอมพิวเตอร์

"มหัศจรรย์เกินไปแล้ว" โจวเหวินรู้สึกหัวสมองโปร่งโล่ง สติปัญญาเฉียบคมขึ้น

เขาถึงขั้นสามารถนึกย้อนไปถึงวิดีโอศิลปะการต่อสู้ที่เคยดู แล้วเรียนรู้เทคนิคการต่อสู้จากในความทรงจำนั้นได้เลย

"นี่ถ้าอัปสติปัญญาไปเรื่อยๆ จนเต็ม วิญญาณฉันจะหลุดออกจากร่างไหมเนี่ย" โจวเหวินรู้สึกว่าด้วยอัตราการเพิ่มประสิทธิภาพที่มหาศาลขนาดนี้ ดีไม่ดีอาจจะเป็นไปได้จริงๆ

"เอาล่ะ ได้ของแล้ว ก็ได้เวลากลับ"

ขากลับ โจวเหวินเดินได้โดยไม่ต้องใช้ไฟฉายนำทาง เขาสามารถหลับตา แล้วสร้างแผนที่เส้นทางที่เดินผ่านมาในหัว เดินย้อนกลับตามทางเดิมได้แม่นยำ

พอเดินมาถึงส่วนหัวของปลาไหลฟันดาบ ใกล้จะถึงทางเลี้ยว โจวเหวินหันกลับไปมองซากปลาไหลฟันดาบที่เริ่มเน่าเปื่อยอีกครั้ง

ความจริงเขายังมีข้อสงสัยคาใจอยู่เรื่องหนึ่ง ปลาไหลฟันดาบตายได้ยังไง?

ตอนเดินลึกเข้าไปในถ้ำ เขาใช้ไฟฉายส่องดูร่างกายของมันคร่าวๆ แล้ว ไม่พบบาดแผลฉกรรจ์ที่ทำให้ถึงตาย

แถมฟันของมันก็ยังอยู่ครบทุกซี่ แสดงว่าไม่ได้ปะทะกับสัตว์ขนาดยักษ์ตัวอื่น

นอกจากนี้ยังมีจุดน่าสงสัยใหญ่อีกจุดหนึ่ง คือทำไมปลาไหลถึงมาอยู่ในถ้ำที่มีแต่อากาศแบบนี้?

และยังมีกล่องทองคำล้วนที่บรรจุสูตรลับขั้นสุดท้าย ซึ่งโจวเหวินหยิบมาได้ง่ายๆ โดยไม่เจออันตรายอะไรเลย

คิดยังไงก็ไม่สมเหตุสมผล ตามการคาดเดาของโจวเหวิน ปลาไหลฟันดาบยาว 72 เมตรตัวนี้ น่าจะทำหน้าที่เป็นสัตว์อารักขากล่องทองคำใบนี้ แต่ด้วยสาเหตุบางอย่าง มันตายลง เขาเลยส้มหล่นได้ของมาฟรีๆ

"พิลึกชอบกล อะไรที่ฆ่าสัตว์ยักษ์ขนาดนี้ได้โดยไร้ร่องรอย?" จู่ๆ โจวเหวินก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ