บทที่ 63 วันที่สิบสอง

บทที่ 63 วันที่สิบสอง

[ติ๊ง! แฟนธอม เลวีอาธานว่ายน้ำมาเป็นระยะทางครบหนึ่งหมื่นไมล์ทะเลแล้ว กำลังจะออกจากทะเลกำเนิด ระยะปลอดภัยได้สิ้นสุดลง จากความเร็วปัจจุบัน อีกหนึ่งวันจะเดินทางผ่านน่านน้ำรอยต่อ เข้าสู่ทะเลลึกสีคราม]

โจวเหวินที่กำลังเตรียมจะเข้านอนถึงกับสะดุ้งตกใจลุกพรวดขึ้นมานั่ง หัวโขกเข้ากับฐานไม้ด้านบนอย่างจังโดยไม่รู้สึกเจ็บ

"ตอนนี้... นี่มัน... ยังเป็นช่วงคุ้มครองอยู่เหรอเนี่ย..." สีหน้าของโจวเหวินแข็งค้าง แววตาดูว่างเปล่า เขาไม่อยากจะเชื่อเสียงแจ้งเตือนในหัวเลยสักนิด

ตลอดสิบเอ็ดวันที่ผ่านมา สิ่งที่โจวเหวินเผชิญมาสามารถใช้คำว่า 'เฉียดตายซ้ำซาก' ได้อย่างเต็มปาก แต่ตอนนี้ระบบกลับบอกว่านั่นเป็นแค่ช่วงคุ้มครองผู้เล่น แล้วทะเลลึกสีครามที่ไร้การคุ้มครองมันจะอันตรายขนาดไหนกัน?

เดิมที ด้วยค่าสถานะตัวละครที่เพิ่มขึ้น สวมเกราะหนามครบชุด ถือดาบใหญ่เหล็กเล่มใหม่ มีหนอนตัวแบนวุ้นคอยห้ามเลือด และมีผงเลือดเดือดไว้บัฟพลังและความเร็ว

โจวเหวินเริ่มมั่นใจแล้วว่าจะสามารถใช้ชีวิตในโลกนี้ได้อย่างสบาย แม้แต่แมลงจานใบมีดที่เพิ่งเจอวันนี้ ถึงจะอันตราย แต่เขาก็หาจุดอ่อนมันจนเจอ

จากประสบการณ์ที่หนอนสมอโผล่มา โจวเหวินคาดว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าอาจจะเจอแมลงจานใบมีดอีก เขาเตรียมเลือดไว้พร้อมรับมือแล้ว เพื่อจะได้ผ่านพ้นวันต่อๆ ไปอย่างปลอดภัย วินาทีนั้น โลกที่เคยมืดมิดและน่ากลัวดูเหมือนจะไม่น่ากลัวเท่าไหร่แล้ว

แต่ตอนนี้ โลกที่เขาไม่รู้จักกลับกลายเป็นเหมือนหมอกหนาทึบอีกครั้ง มัวมนและมองไม่เห็นทางข้างหน้า

"เหอะ ช่วงคุ้มครองงั้นเหรอ บัดซบเอ๊ย!" โจวเหวินหัวเราะแห้งๆ อย่างจนปัญญา ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้นในใจ

แต่จะทำยังไงได้ การเอาชีวิตรอดยังต้องดำเนินต่อไป มีแต่ต้องก้าวเท้าเข้าสู่ทะเลลึกสีครามที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมเท่านั้น

"ช่างแม่ง นอนก่อนดีกว่า"

วันที่สิบสอง แฟนธอม เลวีอาธานเริ่มเคลื่อนไหว โจวเหวินลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ ความกังวลเกี่ยวกับทะเลลึกสีครามทำให้เขาจิตตก ในหัวเอาแต่จินตนาการถึงอันตรายที่จะต้องเจอ

"ฮ้าว~" โจวเหวินหาวฟอดใหญ่ คลานออกมาจากโซนพักผ่อน เริ่มต้นการตรวจตราประจำวัน

ปะการังเลือดเดือดและหนอนตัวแบนวุ้นเติบโตแข็งแรงดี สาหร่ายไหมทองยาวขึ้นอีกห้าเซนติเมตร ส่วนต้นใบแก้วกิ่งศิลา ตรงรอยแตกสามกิ่งมีกิ่งเล็กๆ งอกออกมาใหม่ และที่ปลายกิ่งมีดอกตูมศิลาเล็กๆ ผุดขึ้นมา

"ต้นใบแก้วกิ่งศิลานี่โตเร็วจริงแฮะ ทรงนี้อีกไม่นานคงบาน" เห็นการเจริญเติบโตที่น่ายินดีของต้นไม้ ความกังวลที่เกาะกินใจโจวเหวินก็เบาบางลงไปบ้าง

หลังจากเติมมูลหนอนเจาะหินให้ต้นใบแก้วกิ่งศิลาไปอีกสามก้อน การตรวจตราวันนี้ก็จบลง

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงกินอาหารของแฟนธอม เลวีอาธาน โจวเหวินเข้าไปหลบในโซนพักผ่อน รอคอยน้ำทะเลไหลเข้ามา ไม่รู้ว่าน้ำวันนี้จะมีสัตว์ร้ายอะไรติดมาด้วยไหม

วันนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนเข้าสู่ทะเลลึกสีคราม ถือว่าระบบโลกยังพอมีเมตตาอยู่บ้างที่ให้เวลาเตรียมตัวหนึ่งวัน

แต่ที่ทำให้โจวเหวินแปลกใจคือ วันนี้แฟนธอม เลวีอาธานกลับไม่ยอมกินอาหาร

"เอ๊ะ? ตรงนั้นมีของดีด้วย"

เสียงของแฟนธอม เลวีอาธานดังขึ้นในหัวของโจวเหวิน

"ของดีอะไร? ไม่กินข้าวเหรอ?" โจวเหวินงุนงง วันนี้แฟนธอม เลวีอาธานดูผิดปกติไป

สักพักต่อมา กล้ามเนื้อหูรูดหลอดอาหารก็เปิดออก น้ำทะเลทะลักเข้ามามหาศาล โจวเหวินตื่นตัวทันที ใช้หนังปลาสากกระจกส่องดูผิวน้ำ สังเกตว่ามีสิ่งมีชีวิตอะไรติดมาไหม

แต่ส่องดูตั้งนานก็ไม่เจออะไร ไม่รู้ทำไมน้ำทะเลวันนี้ถึงขุ่นคลั่ก เหมือนมีโคลนทรายปนมาเยอะมาก

รอสักพัก ผิวน้ำยังคงสงบนิ่ง ใต้น้ำดูเหมือนจะไม่มีสิ่งมีชีวิต แม้แต่สาหร่ายก็ไม่มี วันนี้โจวเหวินต้องสร้างถังผลิตออกซิเจน 20 เครื่อง ในเมื่อไม่มีสาหร่ายลอยมา เขาเลยต้องไปรับซื้อสาหร่ายหนึ่งหมื่นหน่วยจากช่องซื้อขายโลกล่วงหน้า

เขาใช้สาหร่าย 200 หน่วยสร้างถังผลิตออกซิเจน 20 เครื่อง แล้ววางขายในช่องซื้อขายโลก

ตอนนี้น้ำทะเลขุ่นๆ เริ่มลดลง ทิ้งโคลนทรายไว้เกลื่อนพื้น และยังมีวัตถุทรงกลมสีขาวขนาดเท่าไข่นกกระจอกเทศวางอยู่ลูกหนึ่ง

"นั่นมันอะไรน่ะ?"

โจวเหวินสวมอุปกรณ์ครบชุด มือถือโล่และดาบใหญ่เหล็ก เดินเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่ามันดูเหมือนไข่ปลา

เขาลองเอามือแตะเปลือกไข่ แล้วเปิดสารานุกรมสิ่งมีชีวิตดู

[ปลาหัวโต]

ความยาวลำตัว: 20 เมตร

น้ำหนัก: 100 ตัน

ประเภทอาหาร: กินเนื้อ

คำวิจารณ์: ปลาที่ชอบฝังตัวซ่อนอยู่ในทราย ใช้เศษอาหารเป็นเหยื่อล่อเพื่อล่าเหยื่อ มีสติปัญญาระดับหนึ่ง เนื้อรสชาติอร่อยกินได้ ฟันสามารถนำมาทำอาวุธได้

"ฉันจับไข่ปลาอยู่ แต่ข้อมูลดันขึ้นเป็นตัวเต็มวัยซะงั้น" โจวเหวินแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็สะดุดตากับคำว่า 'กินได้' ในคำวิจารณ์ทันที

ปกติแล้ว ถ้าในคำวิจารณ์ระบุว่าสิ่งมีชีวิตไหนกินได้ มักจะเพิ่มค่าสถานะให้เสมอ

"ไม่รู้ว่าไข่ปลาจะเพิ่มค่าสถานะไหมนะ" โจวเหวินอุ้มไข่ปลาขึ้นมาดู เปลือกไข่บางแต่แข็ง พอมองผ่านเปลือกกึ่งโปร่งใสเข้าไป เห็นภายในเลือนราง

ดูเหมือนไข่ฟองนี้จะเพิ่งออกมาใหม่ๆ ยังไม่มีตัวอ่อนปลาข้างใน ยังเป็นแค่ไข่ที่ได้รับการผสมแล้ว

โจวเหวินใช้ดาบใหญ่เหล็กเคาะเบาๆ ที่เปลือกจนแตก เห็นของเหลวใสๆ เหมือนไข่ขาวอยู่ข้างใน เขาเอาปากไปจ่อที่รอยแตกแล้วลองจิบดูนิดหนึ่ง

"เชี่ย! คาวชิบหาย" กลิ่นคาวรุนแรงพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง โจวเหวินแทบจะอ้วกออกมาทันที แต่สุดท้ายก็กลั้นใจกลืนลงไป

"ไข่นี่มันจะเพิ่มค่าสถานะจริงปะเนี่ย ถ้าไม่เพิ่มนี่คือนรกชัดๆ" โจวเหวินรับรู้ถึงรสคาวคละคลุ้งเต็มปาก พยายามข่มความพะอืดพะอมในท้องเอาไว้

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ช่างมัน หลับตาแล้วกระดกไข่ขาวทั้งหมดลงคอรวดเดียวจบ

โจวเหวินแทบจะเทของเหลวลงไปในคอหอยแล้วกลืนเอือกๆ โดยไม่ยอมให้มันค้างอยู่ในปากนานเกินไป มันคาวเกินทนจริงๆ

[ติ๊ง! กินไข่ปลาหัวโต สติปัญญา +1]

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น สมองของโจวเหวินก็รู้สึกปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความทรงจำเลือนรางในอดีตอันไกลโพ้น จู่ๆ ก็แจ่มชัดขึ้นมาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

"ความรู้สึกนี้มันมหัศจรรย์ชะมัด สติปัญญา 1 แต้มช่วยได้ขนาดนี้เลยเหรอ?" โจวเหวินรู้สึกเหมือนตัวเองมีความสามารถจำได้แม่นยำดั่งตาเห็น

และไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกว่าควบคุมร่างกายได้ดียิ่งขึ้น อย่างเช่นวิชาในหนังจีนกำลังภายในที่มือซ้ายวาดสี่เหลี่ยม มือขวาวาดวงกลม ตอนนี้เขาก็ทำได้อย่างสบายๆ

"เอ๊ะ? มีของดีมาอีกแล้ว" เสียงของแฟนธอม เลวีอาธานดังขึ้นอีกครั้ง

"มีของดีอีกแล้ว? หรือว่าก่อนจะออกจากทะเลกำเนิด จะมีแจกถุงยังชีพชุดใหญ่?" ก่อนศึกใหญ่ต้องมีการเติมเสบียง โจวเหวินนึกถึงวลีนี้ขึ้นมา

ระหว่างรอแฟนธอม เลวีอาธานกิน 'ของดี' เข้ามา โจวเหวินเหลือบไปดูหน้าต่างระบบ ยอดผู้เสียชีวิตพุ่งแตะสองล้านคนแล้ว นี่เพิ่งจะเริ่มช่วงกินอาหาร จบช่วงนี้ยอดตายน่าจะทะลุสิบล้าน

"นี่ขนาดยังอยู่ในช่วงคุ้มครองนะเนี่ย"

โจวเหวินรีบทำผงเลือดเดือดสองชุด ส่งให้เจียงไห่เทากับเฉินซิน พร้อมกำชับให้ระวังตัว และอธิบายสรรพคุณการเพิ่มพลังและผลข้างเคียงของผงเลือดเดือดให้ฟัง ให้พวกเขารู้จักใช้ให้ถูกจังหวะ

ดูจากอุปกรณ์ของเจียงไห่เทากับเฉินซินตอนนี้ ถ้าเจอหนอนสมอแค่ตัวเดียวน่าจะเอาอยู่ แต่กลัวว่าจะเจอหลายตัว เลยต้องให้ของป้องกันตัวไว้ก่อน ยังไงก็คนกันเอง จะให้เป็นอะไรไปไม่ได้