บทที่ 56 ก่อตั้งกิลด์

บทที่ 56 ก่อตั้งกิลด์

[ทำไมคุณถึงเอาแต่ขอแบบแปลนมีดกระดูกปลา ในเมื่อตอนนี้คุณไม่มีวัสดุสร้าง เอาไปก็ไร้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ]

[มันก็ไร้ประโยชน์จริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันสามารถเอาข้อมูลของมีดกระดูกปลาไปโพสต์โปรโมตในช่องแชทโลกได้ ตอนนี้แบบแปลนอาวุธมันหายาก ด้วยความโหดของมีดกระดูกปลา มันต้องดึงดูดพวกผู้รอดชีวิตกระเป๋าหนักให้มาเข้าร่วมได้แน่นอน]

โจวเหวินอ่านข้อความของเฉินซินก็เข้าใจจุดประสงค์ของเธอทันที เธอต้องการใช้มีดกระดูกปลาซึ่งเป็นอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้ เป็นตัวดึงดูดผู้รอดชีวิตที่ร่ำรวยมารวมตัวกัน เพื่อสร้างกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุด

ความจริงแล้ว ตอนนี้โจวเหวินมีแบบแปลนดาบใหญ่เหล็กอยู่ จะให้แบบแปลนมีดกระดูกปลาแก่เฉินซินไปเลยก็ย่อมได้ แต่เขายังไม่ค่อยไว้ใจเธอ

ตอนนี้ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่กำลังเห่อตั้งกิลด์ ถ้าเฉินซินใช้ชื่อเสียงเก่าของตัวเองบวกกับแบบแปลนมีดกระดูกปลาสร้างกิลด์จนใหญ่โต เธอก็สามารถแยกตัวจากโจวเหวินไปตั้งตัวได้สบายๆ

แต่พอลองมาคิดดูอีกที ถ้ามัวแต่ระแวงสงสัย ไม่ยอมเชื่อใจเฉินซินสักที แล้วเขาจะดึงเธอเข้ามาร่วมทีมทำไมให้เสียเวลา

[ก็ได้ ผมจะให้แบบแปลนมีดกระดูกปลาคุณไป แต่ทุกคืนคุณต้องส่งแบบแปลนคืนให้ผม]

[ตกลงค่ะ ความจริงฉันก็ไม่ได้กะจะถือแบบแปลนไว้ตลอดอยู่แล้ว วัสดุก็ไม่มี มีแบบแปลนไปก็สร้างไม่ได้]

[ที่มาขอคราวนี้ ก็แค่อยากเอาไปโชว์ให้คนที่เข้ากิลด์ดู ให้พวกเขามีความหวังหน่อย]

[แค่ไม่นึกว่าเถ้าแก่โจวจะยอมตกลงง่ายๆ หรือว่า... เถ้าแก่โจวได้แบบแปลนที่ดีกว่ามีดกระดูกปลามาแล้ว?]

[พวกเราเป็นพวกเดียวกัน อย่ามัวแต่วางแผนจับผิดพวกเดียวกันเองเลย บริหารกิลด์ของคุณให้ดีเถอะ แล้วผมจะมีรางวัลให้]

[รางวัลอะไรคะ? อย่าบอกนะว่าเป็นอุปกรณ์ปลูกผัก?]

[ไม่ใช่ ทำกิลด์ให้รอดก่อนค่อยว่ากัน]

[โอเคค่ะ]

จบการสนทนา โจวเหวินดึงแบบแปลนมีดกระดูกปลาออกมาจากหน้าต่างระบบ แล้วส่งให้เฉินซิน เหมือนกับกรณีของเจียงไห่เทา นี่ก็ถือเป็นบททดสอบอย่างหนึ่ง เพียงแต่เดิมพันครั้งนี้สูงกว่าหน่อย

ไม่นานหลังจากได้รับแบบแปลน เฉินซินก็รีบโพสต์ข้อมูลของมีดกระดูกปลาลงในช่องแชทโลก แล้วประกาศก่อตั้งกิลด์ผู้รอดชีวิตทันที

เงื่อนไขการเข้ากิลด์ผู้รอดชีวิตนั้นสูงมาก ต้องจ่ายวัสดุพื้นฐานถึง 300 หน่วย

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีคนแย่งกันเข้าจนหัวแตก เหตุผลแรกคือเฉินซินพอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง เหตุผลที่สองคือความสำคัญของแบบแปลนมีดกระดูกปลา และเหตุผลที่สามคือเฉินซินเคยขายถังผลิตออกซิเจน 10 เครื่อง ทำให้หลายคนเชื่อว่าเธอมีวิธีติดต่อซื้อขายถังผลิตออกซิเจนกับโจวเหวินเป็นการส่วนตัวได้

เนื่องจากไม่มีระบบกิลด์อย่างเป็นทางการจากระบบโลก ผู้รอดชีวิตที่เข้ากิลด์จึงต้องใช้วิธีเติมชื่อกิลด์นำหน้าชื่อตัวเองในช่องแชท เพื่อให้คนอื่นรู้ว่าสังกัดกิลด์ไหน

แน่นอนว่าวิธีนี้มีช่องโหว่ขนาดใหญ่ คือใครๆ ก็เปลี่ยนชื่อกิลด์ใส่เองได้ ต้องมีคนเนียนเปลี่ยนชื่อมาแอบอ้างเป็นสมาชิกกิลด์แน่ๆ

วิธีแก้คือหัวหน้ากิลด์ต้องบันทึกรูปโปรไฟล์ของสมาชิกทุกคนไว้ ชื่อเปลี่ยนได้ แต่รูปโปรไฟล์นั้นเปลี่ยนไม่ได้ (ถ้าไม่ได้ถ่ายใหม่) การใช้ฟังก์ชันถ่ายรูปของระบบบันทึกหน้าตาไว้ จะช่วยยืนยันตัวตนได้ว่าเป็นสมาชิกตัวจริงหรือไม่

เฉินซินรับสมาชิกมารวดเดียว 500 คน เกือบครึ่งหนึ่งของคนเหล่านี้ล้วนมีแบบแปลนในครอบครอง เพียงแต่เป็นแบบแปลนที่มีมูลค่าไม่สูงนัก เช่น [แบบแปลนเครื่องกรองน้ำอย่างง่าย], [แบบแปลนขวานไม้], [แบบแปลนหอกไม้] เป็นต้น

แบบแปลนพวกนี้แม้ไม่ได้มีค่ามหาศาล แต่ก็มีตลาดรองรับ สามารถใช้ผลิตของขายแลกวัสดุพื้นฐานได้ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผู้รอดชีวิตกำลังเผชิญหน้ากับหนอนสมอ

ผู้รอดชีวิตที่ความอยากมีชีวิตอยู่พุ่งปรี๊ด เริ่มฝากความหวังไว้กับอาวุธไม้เหล่านี้ ทำให้คนที่มีแบบแปลนพวกนี้กอบโกยกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ

"คนที่มีแบบแปลนเครื่องกรองน้ำอย่างง่ายนี่เอง คือคนที่ขายน้ำกรองเจ้าแรกๆ" โจวเหวินพึมพำขณะไล่ดูรายการแบบแปลนของสมาชิกกิลด์ที่เฉินซินส่งมาให้

"หืม? แบบแปลนบ้านไม้!" โจวเหวินเลื่อนดูไปเรื่อยๆ จนสะดุดตากับสมาชิกคนหนึ่งที่มีแบบแปลนบ้านไม้ สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นยินดี แล้วรีบส่งข้อความหาเฉินซินทันที

[ไปหลอกเอาแบบแปลนบ้านไม้ใบนี้มาซะ]

[หลอกไม่ได้หรอกค่ะ ฉันเห็นแล้วก็ลองถามไปแล้วเหมือนกัน]

[ทำไมล่ะ? ตอนนี้แบบแปลนบ้านไม้มูลค่าไม่น่าจะสูงไม่ใช่เหรอ]

[เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่หลังจากที่คุณเทขายฐานไม้ออกมาจำนวนมาก เขาค้นพบว่าบ้านไม้สามารถสร้างบนฐานไม้ได้ มูลค่าของมันเลยพุ่งกระฉูด ตอนนี้เป็นรองแค่หมวกเกราะหนามนิดหน่อยเอง]

[ถ้าเงื่อนไขการสร้างบ้านไม้ไม่ต้องใช้ฐานไม้ถึงสี่อัน ป่านนี้มูลค่าคงแซงหมวกเกราะหนามไปแล้ว]

[ห๊ะ? ไม่ใช่มั้ง ผมจำกัดการขายฐานไม้ไว้ที่คนละหนึ่งอัน พวกเขาจะเอาฐานไม้สี่อันมาจากไหน?]

[ซื้อขายกันเองไงคะ พอรู้ว่าของบางอย่างต้องสร้างบนฐานไม้ ก็เริ่มมีคนตั้งราคารับซื้อฐานไม้กันให้วุ่น]

"ให้ตายสิ พวกขายฐานไม้ต่อนี่มันพวกหน้าเงินไม่กลัวตายหรือไง ผมอุตส่าห์ขายฐานไม้ให้หวังจะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตแท้ๆ สุดท้ายดันมาหักหลังกันซะได้"

จบการสนทนากับเฉินซิน โจวเหวินรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา คนพวกนี้ไม่รักชีวิตกันแล้วหรือไง จำกัดให้ซื้อคนละอัน ถ้าขายไปแล้วตัวเองจะเอาอะไรใช้ ไม่กลัวหนอนสมอมันพุ่งขึ้นมาจากน้ำหรือไง

ดังนั้นโจวเหวินจึงตัดสินใจว่าจะค่อยๆ ยุติการขายฐานไม้ จนถึงตอนนี้เขาขายน่าจะขายไปราวๆ หนึ่งแสนอันแล้ว

ถึงจะตั้งราคาไว้ต่ำ ได้กำไรไม้มาไม่มากต่อชิ้น แต่ไม้ที่ได้มาก็เอาไปวนสร้างฐานไม้ขายต่อ ทบต้นทบดอกไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เขามีไม้สะสมอยู่ในคลังถึง 300,000 หน่วย

จำนวนไม้ขนาดนี้ถือว่าเยอะมาก และอันตรายมากด้วย เพราะพื้นที่กระเพาะมีจำกัด ถ้าเคลียร์ไม้ออกไม่ทัน กองไม้พวกนี้อาจจะดันจนกระเพาะฉีกได้

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลไหน ตอนนี้เขาต้องหยุดขายฐานไม้ชั่วคราว

แต่ปัญหาคือ ในสายตาผู้รอดชีวิต เขาคือพ่อพระผู้ใจบุญ การจะเลิกขายฐานไม้ดื้อๆ มันต้องมีเหตุผลที่ฟังขึ้นหน่อย

"วุ่นวายชะมัด รู้งี้ไม่สร้างภาพเป็นคนดีแต่แรกก็จบ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ" โจวเหวินเกาหัวแกรกๆ นึกหาเหตุผลดีๆ ไม่ออก

ทันใดนั้น โจวเหวินก็เหลือบไปเห็นช่องแชทโลก มีคนแท็กหาเขาเยอะมาก พอลองอ่านข้อความเหล่านั้น ดวงตาเขาก็ลุกวาว

[ท่านเทพ ราคาฐานไม้เปลี่ยนจากไม้เป็นวัสดุอื่นไม่ได้เหรอครับ?]

[ใช่ๆ ตอนนี้ราคาไม้มันแพงกว่าวัสดุอื่นตั้งสามเท่าแล้ว วัสดุพื้นฐานที่มีอยู่ในมือพวกเราแลกไม้ 30 หน่วยไม่ไหวหรอก]

[แล้วก็ขอไม่จำกัดจำนวนซื้อได้ไหม?]

[ขอร้องล่ะท่านเทพ]

โจวเหวินอ่านข้อความของผู้รอดชีวิตเหล่านี้ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มแห่งทางออก

"นี่ไง ข้ออ้างมาเสิร์ฟถึงที่แล้ว"