บทที่ 40 แผนการสำเร็จ

บทที่ 40 แผนการสำเร็จ

[ฉันไปขอวัสดุพื้นฐาน 1,000 ชิ้นจากแกตอนไหน? แกอย่ามาพูดพล่อยๆ นะเว้ย!]

[หมายความว่าไง? คิดจะเบี้ยวหนี้เหรอ?]

[เบี้ยวบ้าอะไร? ฉันไม่เคยขอวัสดุจากแกเลยสักชิ้น แกกะจะแบล็กเมลฉันชัดๆ!]

[แก...! ก็ได้ ในเมื่อวัสดุพันชิ้นนั่นแกไม่อยากคืนก็ช่างมัน แต่เห็นแก่วัสดุที่ได้ไป แกช่วยลดราคาหมวกเกราะหนามลงหน่อยไม่ได้เหรอ?]

[ราคา 1 แบบแปลน ใครมันจะมีปัญญาซื้อไหว?]

[ไอ้เวรเอ๊ย! อย่ามาทำตัวเป็นพ่อพระหน่อยเลย พวกคนโง่เรียกแกว่า "ลูกพี่" หน่อยก็คิดว่าเป็นผู้วิเศษแล้วเหรอ? แกมันก็แค่หมูที่บินได้เพราะโชคดีได้แบบแปลนมาเท่านั้นแหละ อย่ามาเก๊ก!]

[ตอนนี้ ฉันขอประกาศให้ทุกคนรู้เลยว่า ฉันจะทำตามไอ้ "ลูกพี่" นี่แหละ ต่อไปนี้หมวกเกราะหนามจะขายแค่วันละ 100 ใบ ใครให้ราคาสูงสุดก็ได้ไป]

[ถ้าพวกแกอยากให้ฉันเลิกกั๊กของ ก็ไปบอกให้ไอ้ "ลูกพี่" ของพวกแกเลิกกั๊กถังผลิตออกซิเจนก่อนสิ ฉันอยากจะรู้นักว่าไอ้คนที่พวกแกเทิดทูนนักหนา จิตใจมันจะดีจริงอย่างปากว่ารึเปล่า]

[หรือว่า... จะเสแสร้งตอแหล หึหึ]

"ไอ้จ้าวเถิงนี่... เขี้ยวกว่าที่คิดแฮะ" โจวเหวินกะจะเล่นงานจ้าวเถิง แต่กลับโดนสวนกลับจนเกือบหงายเงิบ ยังดีที่เขาเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว

[ตลกสิ้นดี เหตุผลที่ผลิตถังผลิตออกซิเจนเยอะๆ ไม่ได้ ผมก็อธิบายไปหมดแล้ว คุณอยากจะโก่งราคาเอง แล้วเอาผมมาเป็นข้ออ้างทำไม?]

[แต่ทุกคนวางใจได้ครับ ถึงผมจะเพิ่มจำนวนถังผลิตออกซิเจนไม่ได้ แต่ก่อนหน้านี้ผมได้แบบแปลนมาอีกใบ ของที่สร้างจากแบบแปลนนี้ พอจะช่วยทุกคนได้บ้าง]

โจวเหวินงัดไม้ตายออกมาตอนนี้ จุดประกายความหวังให้เหล่าผู้รอดชีวิตอีกครั้ง

[ของอะไรครับลูกพี่]

[ช่วยรับมือกับหนอนสมอได้จริงเหรอ?]

เหล่าผู้รอดชีวิตต่างดีใจระคนกังวล เพราะดูทรงแล้วจ้าวเถิงคงไม่ยอมลดราคาหมวกเกราะแน่ ความหวังเดียวของพวกเขาจึงอยู่ที่ของใหม่ของลูกพี่นี่แหละ

[ของชิ้นนี้เรียกว่า "ฐานไม้" ครับ ใช้สร้างพื้นไม้ยกสูงขึ้นมาหนึ่งเมตร ทำให้เราพ้นจากระดับน้ำได้]

[ถึงประโยชน์จะไม่มากนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนหนอนสมอลอบกัดจากใต้น้ำ]

พอได้ยินคำอธิบาย ผู้รอดชีวิตก็ผิดหวังเล็กน้อย เพราะถ้าเทียบกับหมวกเกราะหนามแล้ว ฐานไม้ดูมีประโยชน์น้อยกว่าเยอะ

แต่พอลองนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาแห่งความสยดสยองตอนที่แฟนธอม เลวีอาธานกินอาหาร การต้องแช่ท่อนล่างอยู่ในน้ำทะเลเย็นเฉียบที่มืดมิด ความรู้สึกหวาดระแวงว่าจะมีอะไรโผล่มาจากใต้เท้า มันน่ากลัวจนขนหัวลุก

ในกระเพาะที่มืดมิด ใต้ผิวน้ำที่แสงไฟฉายส่องไม่ถึง มันเหมือนมีสัตว์ประหลาดนับล้านซ่อนตัวอยู่

[ฐานไม้นี่ราคาเท่าไหร่ครับ?]

[ขอราคาถูกๆ หน่อยเถอะครับ พวกเราส่วนใหญ่แทบไม่มีวัสดุติดตัวกันแล้ว]

ผู้รอดชีวิตลองตรองดูอีกที ก็เห็นความสำคัญของฐานไม้ จึงเริ่มถามราคาและขอความเห็นใจ

โจวเหวินไม่ได้กะจะขายแพงอยู่แล้ว เพราะจุดประสงค์หลักคือการช่วยเหลือคนและซื้อใจมวลชน

[ผมรู้ว่าทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย ฐานไม้นี้อาจจะช่วยได้ไม่มาก แต่ผมก็อยากช่วยเท่าที่ทำได้ ผมขอแค่ราคาทุนครับ ไม้ 30 ชิ้น]

วัสดุที่ใช้สร้างฐานไม้จริงๆ คือไม้ 20 ชิ้น โจวเหวินขาย 30 ชิ้น ก็ถือว่าราคาทุนจริงๆ นั่นแหละ แต่คุณค่าทางจิตใจและการใช้งานจริงของมัน สูงกว่าไม้ 30 ชิ้นไปไกลโข

แต่แน่นอนว่าโจวเหวินไม่ได้ใจบุญถึงขนาดจะยอมขาดทุน เขามีเงื่อนไขว่าหนึ่งคนสามารถซื้อฐานไม้ในราคานี้ได้แค่หนึ่งอันเท่านั้น

ฐานไม้หนึ่งอันก็เพียงพอให้ผู้รอดชีวิตพ้นน้ำได้แล้ว แต่ถ้าอยากจะใช้ประโยชน์ได้จริงจัง อย่างน้อยต้องมีสองอัน เพราะพื้นที่หนึ่งตารางเมตรมันไม่พอนอนด้วยซ้ำ

[กะแล้วเชียว ลูกพี่ก็คือลูกพี่ ดีกว่าไอ้สวะสองตัวนั่นลิบลับ]

[ใช่! ไอ้จ้าวเถิงยังโกงวัสดุลูกพี่ไปอีกพันชิ้นด้วย ไอ้เลวเอ๊ย!]

[พอนึกขึ้นมาแล้วแค้นชะมัด อยากจะกระทืบไอ้จ้าวเถิงให้จมดิน กล้าดียังไงมาโกงของลูกพี่!]

เสียงชื่นชมโจวเหวินดังกระหึ่มไปทั่วช่องแชทโลก ทำเอาจ้าวเถิงแค้นจนฟันแทบแตก สถานการณ์ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรไป คนก็เทใจให้โจวเหวินหมดแล้ว

โจวเหวินเลิกคุยกับผู้คน แล้วลงมือสร้างฐานไม้ 500 อันจากไม้ที่มีทั้งหมด วางขายในตลาดกลางทันที พอขายได้ก็เอาไม้ที่ได้มาหมุนสร้างต่อ วนลูปไปเรื่อยๆ จนหัวหมุน

ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นกับการซื้อฐานไม้ ช่องแชทโลกก็มีข่าวด่วนสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง

เจียงไห่เทากลับลำ! เขาประกาศลดราคาหมวกเกราะหนามเหลือ 100 วัสดุพื้นฐาน ทั้งที่ราคาเปลือกกุ้งในตลาดพุ่งไปแตะ 40 วัสดุแล้ว เท่ากับยอมขายขาดทุนยับเยิน

เจียงไห่เทากลับมาชนะใจมหาชน พลิกบทบาทจากนายทุนหน้าเลือดมาเป็น "พี่เจียง" ผู้เสียสละ ทิ้งให้จ้าวเถิงรับบทตัวร้ายและแบกรับคำด่าไว้คนเดียวเต็มๆ

ด้วยความที่จ้าวเถิงทำตัวกร่างไว้เยอะ ต่อให้ตอนนี้เขายอมลดราคาเหลือ 100 เท่ากัน ก็คงไม่มีใครอยากไปซื้อขายด้วย

แถมยังมีชนักติดหลังเรื่องโกงวัสดุโจวเหวินไปพันชิ้น ชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี จะไปหาใครร่วมมือด้วยก็คงไม่มีใครไว้ใจอีกแล้ว

ทั้งหมดนี้คือแผนการที่โจวเหวินวางไว้เพื่อกำจัดจ้าวเถิงให้พ้นทาง และมันก็ได้ผลอย่างงดงาม จ้าวเถิงหมดโอกาสผงาดขึ้นมาอีกพักใหญ่

หลังจากนั้น โจวเหวินก็สลับทำหน้าที่ขนย้ายสาหร่ายไปพลาง สร้างฐานไม้ไปพลาง พร้อมกับแอบส่งวัสดุพื้นฐานไปให้เจียงไห่เทาเป็นระยะ เพื่อชดเชยส่วนต่างที่ขาดทุนจากการขายหมวกเกราะ

แต่จู่ๆ เฉินซินก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหา

[คุณโจวคะ เล่นละครฉากใหญ่เลยนะคะเนี่ย]

[หมายความว่าไงครับ?]

[คุณโจว ก็น่าจะมีแบบแปลนหมวกเกราะหนามเหมือนกันใช่ไหมล่ะคะ?]

[คุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่เห็นเข้าใจ]

[ถังผลิตออกซิเจน 2 เครื่อง, ฐานไม้ 6 อัน แล้วฉันจะเก็บความลับนี้ให้เหยียบมิดเลย]

[ตกลงครับ แต่คุณก็มีฐานไม้ 2 อันแล้วนี่ จะเอาไปทำไมอีกตั้ง 6 อัน?]

[ของเหลือดีกว่าขาดค่ะ เก็บไว้ใช้ทีหลังได้ ดีลตามนี้ค่ะ]

"เฮ้อ... ปวดหัวจริงๆ" โจวเหวินขมวดคิ้ว ยิ้มอย่างจนใจ

ตอนที่แลกผลไม้ไหมทองกับเฉินซิน เขาให้ชุดเกราะเธอไปทั้งเซ็ต ซึ่งรวมถึงหมวกเกราะด้วย ในฐานะคนที่ได้หมวกเกราะจากมือโจวเหวินไปก่อนใครเพื่อน เธอย่อมดูออกทะลุปรุโปร่งว่าโจวเหวินกำลังเล่นเกมอะไรอยู่

"ประมาทไปจริงๆ ไม่น่าให้หมวกเกราะไปเลย จริงๆ ในเซ็ตมีหมวกหรือไม่มี เธอก็ไม่รู้หรอก ซื่อบื้อจริงๆ เลยเรา" โจวเหวินยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ สุดท้ายเขาเลยตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

[คุณเฉิน สนใจมาร่วมทีมกับผมไหมครับ?]

[ทีมคุณมีกี่คนคะ?]

[ตอนนี้มีผมคนเดียว]

[คนเดียว?]

[ใช่ครับ ตอนนี้มีแค่ผม]

[ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าร่วมด้วย แต่ทีมนี้มีสวัสดิการแจกแบบแปลนต้อนรับสมาชิกใหม่ไหมคะ ฉันอยากได้แบบแปลนมีดกระดูกปลา]

[คุณเฉินครับ ฝันกลางวันเชิญไปนอนที่อื่นครับ อย่ามาละเมอในทีมผม ขอบคุณ]

[โอเคค่ะ]

"เฮ้อ... รับมือยากชะมัดยัยนี่!" โจวเหวินถอนหายใจเฮือกใหญ่