บทที่ 21 ผลิตปุ๋ยสำเร็จ

บทที่ 21 ผลิตปุ๋ยสำเร็จ

[ปลาสากกระจก?]

[ลูกพี่ทำไมมีของดีเยอะจัง เป็นพระเอกที่มีระบบโกงติดตัวมาป่าวเนี่ย!]

[เชี่ย! พอพูดมาก็สังเกตเหมือนกัน ช่วงนี้ลูกพี่แกเอาของแปลกๆ ที่พวกเราไม่เคยเห็นมาขายตลอดเลย]

[หรือจะมีระบบโกงจริงๆ วะ เหมือนในนิยายเลย]

[ลูกพี่ครับ ขอผมเกาะขาไปด้วยคน]

...

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครคุยเรื่องซื้อขายกันอีกเลย กลายเป็นการสแปมข้อความขอเกาะขาคนดังกันรัวๆ โจวเหวินมองข้อความพวกนี้แล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ทำอะไรไม่ถูก เขาเลยตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุย

[เลิกเพ้อเจ้อกันได้แล้ว คิดว่าอ่านนิยายอยู่รึไง ระบบโกงอะไรไม่มีทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวจะบอกอะไรที่มีสาระให้ฟัง]

[วันนี้ฉันสร้างถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่ายได้แล้ว แล้วก็ลองขนย้ายสาหร่ายดูแล้วด้วย สรุปว่ามันช่วยเร่งการย่อยของแฟนธอม เลวีอาธานได้จริง แถมยังได้กล่องเสบียงเพิ่มมาอีกกล่อง]

พรุ่งนี้โจวเหวินจะเริ่มขายถังผลิตออกซิเจนแล้ว ข้อความนี้เลยถือเป็นการโฆษณาเรียกแขกไปในตัว

และก็เป็นไปตามคาด พอโจวเหวินยืนยันว่าวิธีขนย้ายสาหร่ายได้ผลจริง ช่องแชทโลกก็แทบระเบิด ข้อความมหาศาลเด้งขึ้นมารัวๆ จนตาลาย

[เชี่ย!]

[ทฤษฎีขนย้ายสาหร่ายทำได้จริงเหรอเนี่ย นึกว่าพูดมาหลอกให้พวกเราตายใจซะอีก]

[ห๊ะ? หลอกยังไง?]

[ก็ลองคิดดูดิ พวกเราส่วนใหญ่อาหารก็ไม่ค่อยจะมีกินอยู่แล้ว ถ้าต้องมาใช้แรงงานหนักๆ ขนสาหร่าย อาหารก็ยิ่งหมดไว ถ้าทำแล้วไม่ได้กล่องเสบียงเพิ่มขึ้นมาจริงๆ มีหวังอดตายกันพอดี]

[เออว่ะ! ที่นายพูดมาก็มีเหตุผลนะ หรือว่าลูกพี่คนนี้จะฮั้วกับคนที่เสนอทฤษฎีเมื่อวาน หลอกให้พวกเราทำตามจะได้ตายๆ กันไปให้หมด]

[เพื่อน ฉันว่านายเป็นโรคหวาดระแวงเกินเหตุแล้วมั้ง สมองกลับหมดแล้ว ฟังไม่ได้ศัพท์จับไปกระเดียด]

[ทำไม? ที่ฉันพูดมันก็มีโอกาสเป็นไปได้ไม่ใช่เหรอ? พวกนั้นไม่ได้เป็นญาติพี่น้องอะไรกับเรา ทำไมต้องมาช่วยเราด้วย? มันต้องมีตุกติกแน่ๆ]

[มันก็เป็นไปได้แหละ แต่ตอนนี้พวกเรายังไม่มีผลประโยชน์ขัดแย้งกัน ไม่มีความจำเป็นต้องมาวางแผนฆ่าแกงกันหรอก]

[ใครจะไปรู้ พวกนี้อาจจะเป็นพวกจิตป่วยก็ได้]

"ฉันว่านายนั่นแหละที่จิตป่วย" โจวเหวินกุมขมับ ปวดหัวตึ้บ ข่าวดีแท้ๆ ดันโดนพวกนี้ลากเข้าทฤษฎีสมคบคิดเฉยเลย

เขาขี้เกียจอ่านต่อแล้ว ไหนๆ ก็ปล่อยข่าวไปแล้ว และแฟนธอม เลวีอาธานก็เข้าสู่โหมดพักผ่อนแล้วด้วย โจวเหวินเลยเตรียมตัวเข้านอน

แต่พอโจวเหวินล้มตัวลงนอนบนฐานไม้ ข้อความส่วนตัวก็เด้งเข้ามา เป็นคนที่ติดต่อขอแลกเนื้อปลาสากกระจกนั่นเอง

"ฮ่าๆ ในที่สุดก็ได้แบบแปลนเกราะอกหนามมาครอง" โจวเหวินหัวเราะร่าอย่างมีความสุข

แบบแปลนชิ้นนี้ถือเป็นชิ้นส่วนที่สำคัญที่สุดในเซ็ตชุดเกราะหนาม เพราะมันช่วยปกป้องลำตัวช่วงบนทั้งหมด ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมอวัยวะสำคัญ ถ้าไม่มีเกราะป้องกัน โจวเหวินจะรู้สึกหวิวๆ ไม่ปลอดภัยตลอดเวลา

"พอลองคิดดู วันนี้เก็บเกี่ยวผลกำไรได้เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ได้แบบแปลนตั้ง 12 ใบ แถมยังมีสูตรผลิตปุ๋ยอีก"

โจวเหวินนอนแผ่หราบนฐานไม้ มองเพดานกระเพาะที่มืดมิด เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาไล่ดูแบบแปลนทั้งหมดที่หามาได้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

"แบบแปลนมีดกระดูกปลา... จริงสิ!"

โจวเหวินร้องอุทาน ดีดตัวลุกขึ้นจากฐานไม้ วิ่งไปที่โซนเก็บกล่องเสบียง แล้วหยิบกระดูกปลาสากกระจกสีเงินวาวออกมาจากกล่อง

"กระดูกปลานี่ยาวหนึ่งเมตรพอดี เอามาทำมีดกระดูกปลาได้เป๊ะๆ" โจวเหวินยิ้มกว้าง ผ่านมาตั้งหลายวัน ในที่สุดเขาก็จะมีอาวุธที่เป็นเรื่องเป็นราวสักที

"สร้าง!" เขาเปิดหน้าต่างแบบแปลนแล้วกดสร้างทันที

แสงสีฟ้าห่อหุ้มกระดูกปลาสีเงินไว้ ผ่านไปสิบกว่าวินาที แสงก็จางลง เผยให้เห็นมีดดาบสีเงินวาววับ ด้ามจับทำจากกระดูกหางปลา ตัวใบมีดคือกระดูกสันหลัง ส่วนปลายมีดคือกระดูกหัวปลาที่แหลมคม ส่วนหัวกว้าง ตัวใบมีดเรียว เป็นรูปทรงดาบที่เหมาะแก่การฟันอย่างยิ่ง

"ขวับ! ขวับ!"

โจวเหวินกำด้ามดาบแน่น ลองตวัดฟันไปมาสองสามที น้ำหนักกำลังดีมือมาก

"ฮ่าๆๆ จงเรียกข้าว่า นักดาบประกายเงิน!" วินาทีนั้น วิญญาณจูนิเบียว (โรคป่วย ม.2) ก็เข้าสิงร่าง โจวเหวินโพสท่าเท่ๆ กับดาบไม่หยุด ปากก็พ่นคำพูดเลี่ยนๆ ออกมา โชคดีที่ในกระเพาะนี้ไม่มีคนอื่น ไม่งั้นคงได้อายม้วนจนแทรกแผ่นดินหนี

หลังจากเล่นบทจอมยุทธ์จนพอใจ โจวเหวินก็เก็บมีดกระดูกปลาอย่างทะนุถนอม แล้วเดินไปดูต้นกล้าแตงโมกับมันเทศ ผ่านไปแค่วันเดียว ทั้งสองต้นก็เริ่มทอดยอดเลื้อยเป็นเถาแล้ว

"โตเร็วจริงๆ แฮะ" โจวเหวินพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินไปที่ถังหมักปุ๋ย ลองเปิดฝาดูอีกครั้ง แต่ก็ยังเปิดไม่ออก

"ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่ละกัน" วันนี้ได้ของมาเยอะแล้ว โจวเหวินอารมณ์ดีสุดๆ เรื่องปุ๋ยรอหน่อยก็ไม่เสียหาย

คืนนั้นผ่านไปโดยไร้เหตุการณ์ โจวเหวินตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันที่เจ็ด

วันนี้เป็นวันสำคัญ ในช่องแชทโลก ผู้รอดชีวิตจำนวนมากกำลังถกเถียงกันเรื่องราคาของถังผลิตออกซิเจนจากสาหร่าย

[ฉันว่าราคาถังผลิตออกซิเจน อย่างต่ำต้องใช้วัสดุพื้นฐาน 50 ชิ้นแลก]

[เป็นบ้าเหรอ? ตื่นรึยัง? 50 ชิ้นเนี่ยนะ ฝันไปเถอะว่าจะซื้อได้]

[ฉันกลัวว่าราคาจะไม่ถูกน่ะสิ ดีไม่ดีอาจจะรับแลกแค่แบบแปลนก็ได้]

[เวอร์ไปน่า แบบแปลน? ใครมันจะมีปัญญาหาแบบแปลนมาได้ทุกคน]

[นายอย่าลืมสิว่าระบบขึ้นจำนวนผู้รอดชีวิตไว้ที่มุมขวาบนตั้งร้อยล้านคน ต่อให้เขาไม่กินไม่นอน นั่งสร้างวินาทีละเครื่อง กว่าจะครบหนึ่งร้อยล้านเครื่อง ต้องใช้เวลาเกือบสามปีเลยนะเว้ย]

[ฉันไม่สน ถ้าขาย 50 ชิ้น ฉันจะกราบเรียกพ่อเลย แต่ถ้าขาย 200 ชิ้น ฉันก็จะสรรเสริญว่าป๋ามาก แต่ถ้าต้องใช้แบบแปลนแลก... ขอโทษทีครับ ผมขอกลับไปนอนดีกว่า]

[ฮ่าๆๆ จริงด้วย]

โจวเหวินอ่านข้อความพวกนี้แล้วก็ยิ้มมุมปาก ก่อนจะปิดหน้าต่างแชทโลก

เขาไม่กลัวโดนคนด่าเลยสักนิด เพราะเขาไม่ได้กะจะขายแพงเวอร์อยู่แล้ว เตรียมตัวโดนเรียกว่า "ป๋า" ได้เลย

ตอนนี้แฟนธอม เลวีอาธานเพิ่งเริ่มขยับตัว ยังอีกสักพักกว่าจะถึงเวลากินอาหาร โจวเหวินเลยแวะไปดูเถาแตงโมกับมันเทศที่ยาวขึ้นมากในช่วงข้ามคืน

"ไม่รู้ปุ๋ยหมักได้ที่รึยังนะ" โจวเหวินเดินไปที่ถังหมักปุ๋ย ลองเอื้อมมือไปเปิดฝา คราวนี้ฝาเปิดออกอย่างง่ายดาย

ทันทีที่เปิดฝา ก้อนปุ๋ยสีเขียวขี้ม้าหลายก้อนก็พุ่งออกมาจากถัง โจวเหวินตกใจกระโดดหลบแทบไม่ทัน จากนั้นเสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ได้รับ ปุ๋ยระดับต่ำ x10 คุณสมบัติ: ลดระยะเวลาการเติบโตของพืช 10% พืชหนึ่งต้นใช้ได้เพียงครั้งเดียว]

ได้ยินเสียงแจ้งเตือน โจวเหวินก็ยิ้มแก้มปริ มองดูก้อนปุ๋ยรูปร่างเหมือนขี้วัวที่กระจายอยู่บนพื้นฐานไม้ เขาใช้มือเปล่าหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่รังเกียจ แล้วเก็บใส่กล่องเสบียงว่างเปล่า

"ของดีนะเนี่ย ถึงจะลดเวลาได้แค่ 10% ก็เถอะ ไม่ได้เลิศเลออะไร แต่ก็ดีกว่าไม่มีแหละนะ"