บทที่ 10 เก็บเกี่ยวผลกำไร

บทที่ 10 เก็บเกี่ยวผลกำไร

ตลอดช่วงเวลาขนย้ายสาหร่ายและเก็บกุ้ง โจวเหวินจะคอยหมุนชาร์จไฟฉายให้เต็มอยู่ตลอดเวลา

ประสบการณ์สยองในความมืดเมื่อกี้ เขาเข็ดหลาบแล้ว ไม่อยากเจอแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง สาหร่ายทั้งหมดก็ถูกกวาดลงบ่อย่อยอาหาร ระหว่างนั้นไม่เจอหนอนสมอเพิ่ม

รอบนี้เขาได้กุ้งฟอสฟอรัสหนามมาทั้งหมด 58 ตัว! มี 8 ตัวที่ยังเป็นๆ สภาพสมบูรณ์ เหมาะเอาไปทำหมวกเกราะ

ส่วนอีก 50 ตัว เปลือกแตกเละเทะใช้การไม่ได้ โจวเหวินกะว่าจะเอาไปขายแลกของทั้งอย่างนั้นเลย

"รอบนี้ไม่ค่อยรู้สึกขาดออกซิเจนแฮะ เครื่องผลิตออกซิเจนน่าจะช่วยได้เยอะ" โจวเหวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกโล่งปอดดีมาก

พองานเสร็จ โจวเหวินก็นั่งพักบนกล่องเสบียง เปิดหน้าระบบ ทักหาเจียงไห่เทา แล้วส่งกุ้งสภาพสมบูรณ์ไปให้ 3 ตัว

ถ้าไม่ได้หมวกเกราะจากแบบแปลนของเจียงไห่เทา ป่านนี้หัวเขาคงเป็นรูไปแล้ว ให้กุ้งเพิ่มไปอีก 2 ตัวถือเป็นการตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิต

[เชี่ย! พี่เหวินกดผิดป่าวพี่ ทำไมส่งมาตั้ง 3 ตัว?]

[ไม่ผิด ให้ 3 ตัวนั่นแหละ]

[จริงดิ! กราบขอบพระคุณครับพี่!]

[ดูทรงแล้ววันนี้พี่น่าจะได้ของมาเพียบ]

[ก็ได้เยอะอยู่ แต่ก็เกือบเอาชีวิตไปทิ้งเหมือนกัน]

[ห๊ะ? พี่เป็นไรป่าว? เกิดไรขึ้นครับ?]

โจวเหวินเล่าเรื่องหนอนสมอให้เจียงไห่เทาฟัง

[เชี่ย... มีตัวอันตรายขนาดนั้นด้วยเหรอ...]

เจียงไห่เทาฟังแล้วหน้าซีด ถ้าโจวเหวินเจอได้ เขาก็มีสิทธิ์เจอเหมือนกัน แต่เขาไม่มีหมวกเกราะป้องกันเหมือนโจวเหวินนี่สิ

[เอ่อ... พี่เหวินครับ ผมขอกุ้ง 2 ตัวแลกหมวกเกราะสักใบได้ไหมครับ?]

ยังไม่ทันที่โจวเหวินจะตอบ เจียงไห่เทาก็รีบพิมพ์ต่อ

[ผมรู้นะว่ากุ้ง 2 ตัวมันเทียบราคาไม่ได้เลย แต่สัญญาว่าถ้าวันหน้าผมเปิดได้เมล็ดพันธุ์อีก ผมจะยกให้พี่ฟรีๆ เลย หรือพี่อยากได้วัสดุอะไรบอกมาได้เลยครับ]

[ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันให้ฟรีใบนึง]

ถึงโจวเหวินจะแลกแบบแปลนมาอย่างยุติธรรม แต่ในเมื่อมันช่วยชีวิตเขาไว้ การให้หมวกเกราะคืนสักใบก็ถือเป็นน้ำใจที่สมควรทำ

[เฮ้ย... จะดีเหรอพี่]

[ไม่เป็นไร วัสดุก็ไม่ได้ใช้อะไรเยอะแยะ]

[พี่เหวิน พี่คือพี่ชายแท้ๆ ของผมเลย! ขอบคุณคร้าบ!]

หลังจากคุยจบ โจวเหวินหันไปมองซากหนอนสมอ

"เนื้อเจ้านี่กินเพิ่มสเตตัสได้ไหมนะ?" เขาพึมพำ

แต่แล้วก็ส่ายหน้า ล้มเลิกความคิด ในสมุดภาพไม่ได้บอกว่ากินได้ ขืนกินสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วมีพิษขึ้นมา จะตายเอาดื้อๆ

ผ่านไปสักพัก กล่องเสบียงใบแรกของวันก็ลอยมา โจวเหวินเปิดออกดู

[ติ๊ง! ได้รับ แร่เหล็ก x1, แร่ทองแดง x1, ทราย x10]

"มีแร่โลหะด้วยแฮะ" โจวเหวินแปลกใจเล็กน้อย

เวลาต่อมา โจวเหวินเตรียมตัวจะเอากุ้งฟอสฟอรัสหนามไปลงขายในตลาด แต่เขาต้องรออีก 3-4 ชั่วโมง

เขาต้องรอให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นได้รับกล่องเสบียงใบแรกของวันก่อน ถึงตอนนั้นทุกคนจะมีของในมือ เขาจะได้เอาเนื้อกุ้งไปแลกของที่มีค่าหรือวัสดุจำนวนมากได้

โจวเหวินคำนวณดู วันนี้เป็นวันที่ 4 คนอื่นได้กล่องแค่วันละใบ รวมๆ แล้วเพิ่งมีแค่ 5 กล่อง ทรัพยากรในตลาดยังถือว่าน้อยมาก

จริงๆ ถ้าจะเอากำไรสูงสุด ควรดองของไว้สัก 10-15 วัน ให้ทุกคนมีของเยอะกว่านี้ก่อน

แต่กุ้งสดมันเก็บได้ไม่นาน เขาไม่มีตู้เย็น กล่องเสบียงก็เป็นแค่กล่องไม้ธรรมดา ไม่มีการคงสภาพความสด

อีกอย่าง โจวเหวินเดาว่าเร็วๆ นี้คงมีคนอื่นเริ่มเจอกุ้งฟอสฟอรัสหนามกันบ้างแล้ว

เพราะเขาช่วยเลวีอาธานย่อยอาหาร เลวีอาธานของเขาเลยว่ายไปได้ไกลกว่าของคนอื่น 3-4 เท่า

เขาเจอกุ้งวันที่ 2 ถ้าคำนวณตามระยะทาง วันนี้ก็น่าจะมีคนเริ่มเจอกุ้งบ้างแล้ว

คิดได้ดังนั้น โจวเหวินก็เปิดช่องแชทโลกเช็กดู

[เชี่ย! พวกนายเจอกุ้งตัวเบ้งๆ ยาว 20-30 เซนฯ กันบ้างไหม?]

[เพื่อน หิวจนหลอนแล้วมั้ง]

[นั่นสิ หิวจนตาลายแล้ว ถ้ามีกุ้งตัวขนาดนั้นจริงก็ไม่ต้องทนหิวแล้วสิโว้ย ตูจะจับกินให้เรียบ]

[หยุดพูดเถอะ แค่คิดภาพกุ้งตัวเท่าแขน น้ำลายก็จะไหลหมดตัวแล้ว]

[อะไรวะเนี่ย ฉันพูดเรื่องจริงนะเว้ย]

[ถ้าจริงก็โชคดีแล้ว ได้กินอิ่มสักมื้อ]

[กินกะผีสิ หัวมันมีกรีแหลมเฟี้ยว กางเกงฉันขาดเป็นทางยาวเลย ถ้าไม่หลบทันขาคงแหกไปแล้ว]

[ห๊ะ? มีกุ้งตัวขนาดนั้นจริงดิ?]

[ล้อเล่นป่าวเนี่ย กุ้งบ้านพ่อนายสิกระโดดมาแทงคน]

คนในแชทเริ่มถกเถียงกันเรื่องวิธีกำจัดกุ้ง โจวเหวินปิดหน้าต่างลง

"นั่นไง มีคนเจอแล้วจริงๆ"

โจวเหวินเริ่มร้อนใจ ถ้าผ่านไปอีกไม่กี่วัน คนอื่นเจอกุ้งกันหมด ของในมือเขาจะหมดราคา

3-4 ชั่วโมงต่อมา ผู้คนเริ่มทยอยได้กล่องเสบียงประจำวัน

โจวเหวินแบ่งกุ้ง 50 ตัวออกเป็น 5 รูปแบบการแลกเปลี่ยน แล้วโพสต์ลงตลาด

แลกแบบแปลน: 1 แบบแปลน ต่อ กุ้ง 1 ตัว (โควตา 10 ตัว)

แลกอาหาร: 1 อาหารกระป๋อง + 1 ขนมปัง + 1 น้ำ ต่อ กุ้ง 1 ตัว (โควตา 10 ตัว)

แลกยา: 1 ชุดปฐมพยาบาล ต่อ กุ้ง 1 ตัว (โควตา 10 ตัว)

แลกแร่: 10 แร่โลหะ ต่อ กุ้ง 1 ตัว (โควตา 10 ตัว)

แลกวัสดุพื้นฐาน: 50 ชิ้นวัสดุ ต่อ กุ้ง 1 ตัว (โควตา 10 ตัว)

[ขายเนื้อกุ้งฟอสฟอรัสหนาม ดูได้ที่ตลาด กินแล้วเพิ่มค่าพละกำลัง 1 แต้ม ของมีจำกัด มาก่อนได้ก่อน]

ทันทีที่ข้อความของโจวเหวินเด้งขึ้นในช่องแชทโลก บรรยากาศก็ระเบิดลงทันที

[เล่นเกมจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง มีเพิ่มสเตตัสด้วย บ้าบอ]

[คนอื่นเพี้ยนไหมไม่รู้ แต่นายน่ะโง่จริง ระบบมันมีหน้าต่างสถานะให้ดู แล้วไอ้หน้าต่างนั้นมีไว้ทำไมถ้าไม่ได้เอาไว้ดูค่าสเตตัสที่เพิ่มขึ้น?]

[ไอ้กุ้งนี่ ใช่กุ้งยักษ์ที่มีคนพูดถึงเมื่อกี้ป่าววะ?]

[จริงดิ? ฉันไปส่องตลาดมาแล้ว ราคาแรงเอาเรื่อง แต่ถ้าตัวเท่าแขนจริง เนื้อก็น่าจะเยอะ แถมเพิ่มพลังได้ด้วย ก็พอกัดฟันซื้อไหวอยู่นะ]

คนเริ่มลังเล ปรึกษากันว่าคุ้มไหมที่จะแลก

แต่แล้วก็มีข้อความขัดลาภโผล่มา

[ไม่ใช่ว่าพวกนายเชื่อจริงๆ หรอกนะ? ใครจะพิสูจน์ได้ว่ามันเพิ่มพลังได้จริง?]

[อีกอย่าง ลองคิดดูนะ ถ้ามันดีจริง เพิ่มพลังได้จริง ทำไมมันไม่เก็บไว้กินเองวะ? สู้เอามาปั๊มสเตตัสตัวเองให้เทพๆ ไม่ดีกว่าเอามาขายเหรอ?]

พอสองข้อความนี้เด้งขึ้นมา บรรยากาศที่กำลังคึกคักในช่องแชทก็เงียบกริบลงทันที ความสงสัยเริ่มเข้าครอบงำ