บทที่ 4 กุ้งยักษ์

บทที่ 4 กุ้งยักษ์

แต่มันไม่ใช่กุ้งธรรมดา ตัวมันใหญ่เท่าท่อนแขนผู้ใหญ่ ตัวสีแดงสด ที่หัวมีกรีแหลมเฟี้ยวราวกับใบมีด

แผลที่แขนของโจวเหวินก็น่าจะโดนไอ้กรีแหลมนั่นแหละบาดเอา

พอเห็นว่าเป็นแค่กุ้งยักษ์ ความกลัวของโจวเหวินก็ลดลงไปเยอะ ถึงตัวจะใหญ่แต่ดูทรงแล้วไม่น่าดุร้ายอะไร ทำได้แค่ดีดตัวไปมาอยู่กับที่

พอหายกลัว ความโกรธก็ตามมา เขาแค่อยากจะขนสาหร่ายดีๆ ดันมาโดนกรีดแขนเป็นแผลยาวขนาดนี้ ยาเยอก็ไม่มี แผลติดเชื้อขึ้นมามีหวังตายแน่

"ไปตายซะแก!"

โจวเหวินยิ่งคิดยิ่งโมโห คว้ากล่องเสบียงข้างตัวทุ่มใส่กุ้งยักษ์เต็มแรง

แต่มันแทบไม่สะเทือน พื้นนุ่มๆ กับเปลือกกุ้งแข็งๆ ช่วยซับแรงกระแทกไปหมด

ทุ่มไปหลายทีก็ไม่เป็นผล โจวเหวินโมโหจนหน้าแดง ตัดสินใจเตะมันกระเด็นไปไกลๆ จะได้ไม่เผลอโดนมันแทงเอาอีก

โจวเหวินเลิกเสียเวลากับกุ้ง เขาฉีกเศษผ้าจากเสื้อตัวในออกมาพันแผลห้ามเลือดแบบลวกๆ

พอจัดการแผลเสร็จ เขาก็กลับมาขนสาหร่ายต่อ แต่คราวนี้ก่อนจะอุ้ม เขาจะใช้เท้าเขี่ยๆ ดูก่อน เผื่อมีกุ้งซ่อนอยู่อีกจะได้รู้ตัวทัน เพราะใส่รองเท้าอยู่คงไม่เจ็บตัวซ้ำสอง

สิบนาทีต่อมา สาหร่ายที่เหลือก็ถูกขนย้ายจนหมด ระหว่างนั้นไม่เจอกุ้งตัวที่สอง

งานสำคัญเสร็จแล้ว ทีนี้ก็แค่รอให้เลวีอาธานย่อยอาหาร

แต่ก่อนที่เลวีอาธานจะขยับตัว โจวเหวินต้องจัดการไอ้กุ้งเวรที่ทำร้ายเขาให้ได้ก่อน

จริงๆ เขาคิดจะเตะมันลงบ่อย่อยอาหารไปเลย แต่ก็เสียดายเปลือกแข็งๆ กับกรีแหลมๆ บนหัวมัน

กุ้งตัวใหญ่ขนาดท่อนแขน ถ้าเลาะเปลือกออกมาได้ครบๆ เอามาสวมทับแขนก็น่าจะใช้ป้องกันตัวจากสัตว์ร้ายได้บ้าง ส่วนกรีแหลมๆ นั่นก็เอามาใช้แทนมีดได้

โจวเหวินวางแผนจัดการกุ้งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ลงมือทันที เขาเปิดฝากล่องเสบียงเปล่า แล้วเอากล่องไปครอบตัวกุ้งไว้เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว

จากนั้นฉีกผ้ามาอีกเส้น ผูกมัดตัวกุ้งไว้ เท่านี้การเตรียมการประหารก็เสร็จสิ้น

กุ้งยักษ์ยังคงดิ้นขลุกขลัก ไม่รู้ชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง โจวเหวินจับปลายผ้าอีกด้านไว้แน่น แล้วเหวี่ยงตัวหมุนเป็นวงกลม แรงเหวี่ยงทำให้กุ้งที่ผูกไว้ที่ปลายผ้าลอยคว้าง

พอมั่นใจว่าแรงเหวี่ยงมากพอ โจวเหวินก็ฟาดกุ้งใส่ถังผลิตออกซิเจนหินเต็มแรง

ผัวะ! เสียงเปลือกแข็งกระแทกหินดังสนั่น พร้อมกับเสียงเปลือกแตกร้าว

โจวเหวินยิ้มร่า รีบหยุดดูผลงาน

เจ้ากุ้งทรหดยังไม่ตาย แต่เปลือกตามตัวร้าวไปทั่ว แถมโดนกระแทกแรงขนาดนั้น คงใกล้ตายเต็มที

โจวเหวินไม่รอช้า เหวี่ยงมันฟาดกับถังหินอีกสองรอบ คราวนี้มันก็นิ่งสนิท

แต่ปัญหาต่อมาคือ จะแกะเปลือกมันยังไง เขาไม่มีเครื่องมือตัดเฉือนเลย

"หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง" โจวเหวินมองกรีแหลมที่หัวกุ้งแล้วคิดได้

เขาวางซากกุ้งบนกล่องเสบียง ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบตัวมันไว้ อีกข้างเหยียบที่กรีแหลม แล้วออกแรงหัก กร๊อบ! กรีแหลมยาว 7-8 เซนติเมตรหักออกมา

โจวเหวินใช้กรีนั้นต่างมีดเริ่มชำแหละกุ้ง เปลือกหลังมันแข็งเกินไป เขาเลยเริ่มจากส่วนท้องที่นิ่มกว่า

การแกะเปลือกกุ้งไม่ง่ายเลย แม้จะมีกรีแหลมช่วย แต่ก็นานกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าโจวเหวินจะเลาะเปลือกส่วนหางออกมาได้สำเร็จ

"ฟู่ว... เสร็จสักที"

โจวเหวินเป่าปาก นั่งแปะลงกับพื้น ในมือถือเปลือกหางกุ้งที่มีรอยตัดขรุขระ ถึงจะไม่สวยงามแต่ก็ใช้งานได้

เขาลองเอาเปลือกมาสวมที่แขน มันหุ้มท่อนแขนได้พอดีเป๊ะ แม้จะมีรอยร้าวจากการกระแทกดูโทรมไปหน่อย แต่ก็ยังพอใช้ป้องกันได้

ที่เหลือก็คือหัวกุ้งกับเนื้อส่วนหาง โจวเหวินมองเนื้อกุ้งใสแจ๋วแล้วกลืนน้ำลาย

"ถ้ามีไฟก็คงดี" เขาไม่กินของดิบ ยิ่งเป็นเนื้อสัตว์ต่างถิ่นแบบนี้ยิ่งไม่กล้ากิน

"แต่ที่นี่จะจุดไฟได้เหรอ?" โจวเหวินมองไปรอบๆ แล้วส่ายหน้า ต่อให้มีอุปกรณ์จุดไฟ ก็จุดไม่ได้อยู่ดี ออกซิเจนในกระเพาะไม่พอให้ไฟติดหรอก เว้นแต่เขาอยากจะตายเพราะขาดอากาศ

ตอนนั้นเอง แฟนธอม เลวีอาธานที่ย่อยอาหารเสร็จแล้วก็เริ่มขยับตัว โจวเหวินรีบเอาหัวกุ้งและเนื้อกุ้งใส่กล่องเสบียงว่างๆ ไว้ กันไม่ให้น้ำพัดหายไป

เขาก้มมองแผลที่พันไว้ลวกๆ เลือดเริ่มซึมออกมาจนชุ่มผ้า พันไว้แค่นี้คงเอาไม่อยู่

เขาจึงเปิดระบบหน้าต่างซื้อขาย มองหาอุปกรณ์ปฐมพยาบาล

[ไม้ x10 แลก ขนมปัง x1 ผมไม่มีของกินแล้ว ใครมีเหลือขอแลกหน่อยครับ] [หิน x10 แลก น้ำแร่ x1 น้ำสามขวดแรกโดนน้ำพัดลงบ่อไปหมดแล้ว ไม่ได้กินน้ำมาวันนึงแล้วครับ ถ้าวัสดุไม่พอคุยหลังไมค์ได้]

...

โจวเหวินเลื่อนดูเร็วๆ ส่วนใหญ่เอาวัสดุมาแลกของกิน เห็นชัดว่ากล่องแรกของทุกคนได้แต่วัสดุ

หาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็เจอคนโพสต์แลกยา

[ผ้าพันแผลห้ามเลือดเกรดการแพทย์ x1 แลก ขนมปัง x3 ของช่วยชีวิตนะครับ มาก่อนได้ก่อน]

"ขนมปังสามก้อน หน้าเลือดชิบหาย" โจวเหวินขมวดคิ้ว แต่เลือดที่แขนยังซึมไม่หยุด นี่เป็นของชิ้นเดียวที่ช่วยเขาได้ จะไม่แลกก็ไม่ได้

แต่ตอนนี้เขามีขนมปังเหลือแค่ 2 ก้อน ไม่พอแลก เขาเลยกดที่รูปโปรไฟล์คนขายเพื่อต่อรอง

[เพื่อน ผ้าพันแผลแลกขนมปัง 3 ก้อนมันแพงไป ก้อนเดียวได้ไหม]

ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

[ไม่ได้หรอก นี่ของช่วยชีวิตนะ นายไปดูตลาดสิ มีใครขายยาบ้าง] [ว่าเป็นแต่ไงพวก บาดเจ็บเหรอ?]

[เปล่าหรอก อยู่ในท้องเลวีอาธานจะไปเจ็บตัวได้ไง แค่ฉันเป็นคนขี้ระแวง ชอบกันไว้ดีกว่าแก้ เห็นมีขายยาก็เลยอยากตุนไว้]

โจวเหวินไม่บอกความจริง กลัวอีกฝ่ายโก่งราคา

[งั้นก็แล้วไป พี่ชายพูดมีเหตุผล งั้นผมเก็บผ้าพันแผลไว้ใช้ยามฉุกเฉินเองดีกว่า ขอบใจที่เตือนนะ]

เห็นข้อความนี้โจวเหวินร้อนรนทันที แผลต้องรีบจัดการ ขืนปล่อยไว้เลือดไหลหมดตัวตายก่อนแผลติดเชื้อแน่

[เดี๋ยวสิเพื่อน สองก้อนเป็นไง]

[เหอะๆ พี่ชาย เจ็บตัวมาจริงๆ ใช่ไหมล่ะ]

"เวร รู้จนได้"

ก็แหงล่ะ วันนี้เพิ่งวันที่สอง คนอื่นหาแลกของกินกันให้ควัก มีเขาคนเดียวมาหาแลกยา ผิดสังเกตจะตายไป

[ขนมปัง 2 ก้อน น้ำแร่ 1 ขวด นี่เสบียงทั้งหมดที่ฉันมีแล้ว ถ้าไม่เอาก็ช่วยไม่ได้แล้ว]

โจวเหวินพิมพ์ไปแบบตัดพ้อ และนั่นก็คือของกินทั้งหมดที่เขามีจริงๆ ที่เหลือก็แค่น้ำเปล่าสองขวด ถ้าวันนี้เปิดกล่องไม่ได้ของกิน เขาคงได้กินน้ำลูบท้อง