บทที่ 110 มื้อค่ำของครอบครัว

หลังจากตกลงเรื่องอพาร์ตเมนต์กับอึนยอนเรียบร้อยแล้ว ในวันรุ่งขึ้น จางแทซูก็โอนเงินเข้าบัญชีการลงทุนที่เป็นชื่อของอีอึนยอนทันที เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับความร่วมมือทางธุรกิจครั้งแรกของทั้งสองคน

เมื่อมองดูยอดเงินที่โอนเข้ามา แม้จำนวนเงินนี้อาจดูไม่ได้มากมายอะไรในสายตาของอีอึนยอน แต่สำหรับเธอแล้ว ความไว้วางใจที่จางแทซูมอบให้นั้นมีค่ามหาศาลยิ่งกว่าตัวเงิน

......

ตลอดทั้งวัน อีอึนยอนขลุกอยู่ในห้องทำงาน เปรียบเทียบข้อมูลโรงแรมในเครือฮันเทสาขาต่างๆ ในโซลอย่างขะมักเขม้น ในบรรดาโรงแรมเหล่านี้ มีแห่งหนึ่งที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยเอเชียนเกมส์ สภาพภายในจึงเก่าทรุดโทรมไปมาก อุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่างๆ ก็เสื่อมสภาพจนยากจะปรับปรุงซ่อมแซม ทำให้โรงแรมแห่งนี้ประสบภาวะขาดทุนอย่างหนัก หากจะทุบทำใหม่หรือรีโนเวทครั้งใหญ่ก็ต้องใช้เงินลงทุนมหาศาล และต่อให้ยอมจ่ายเงินไป ก็ไม่มีอะไรการันตีได้ว่าอัตราการเข้าพักในอนาคตจะคุ้มทุน

แต่เมื่อวานนี้ หลังจากได้ฟังวิสัยทัศน์ของจางแทซู ความคิดของอีอึนยอนก็เปิดกว้างขึ้นทันที หากเปลี่ยนโรงแรมแห่งนี้ให้เป็น "อพาร์ตเมนต์เช่าระยะยาว" โรงแรมเก่าแก่ที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับโอลิมปิกที่โซลแห่งนี้ จะกลายเป็นเพชรเม็ดงามที่มีข้อได้เปรียบมากมาย

อย่างแรกคือทำเลที่ตั้งที่ยอดเยี่ยมและการคมนาคมที่สะดวกสบาย อย่างที่สองคือการตกแต่งห้องพักสำหรับเช่าระยะยาว ไม่จำเป็นต้องหรูหราฟู่ฟ่าและสิ้นเปลืองงบประมาณเท่ากับโรงแรมระดับ 5 ดาว และอย่างสุดท้าย พื้นที่เชิงพาณิชย์ที่เป็นส่วนหนึ่งของโรงแรม เช่น ร้านค้าและร้านอาหารที่ชั้นล่าง ซึ่งเป็นทรัพย์สินของฮันเทอยู่แล้ว หากมีผู้พักอาศัยประจำที่มั่นคง พื้นที่เหล่านี้ก็จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

อีอึนยอนมองดูงบการเงินและข้อมูลต่างๆ ในมือ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าโครงการนี้น่าลองเสี่ยงดูสักตั้ง เธอเปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มร่างแผนธุรกิจทันที อีอึนยอนวางแผนที่จะตั้งแบรนด์ลูกของฮันเทโฮเทลขึ้นมาโดยใช้ชื่อว่า "อึนแท" เพื่อดำเนินโครงการเปลี่ยนโรงแรมเป็นอพาร์ตเมนต์เช่าระยะยาว และเพื่อป้องกันความเสี่ยงจากความไม่แน่นอนของโครงการ เธอตัดสินใจตั้งบริษัทร่วมทุนกับจางแทซูเพื่อบริหารโปรเจกต์นี้ร่วมกัน

อันดับแรกคือต้นทุนการปรับปรุง ก่อนหน้านี้ฮันเทโฮเทลเคยจ้างบริษัทผู้เชี่ยวชาญมาประเมินราคา หากจะปรับปรุงให้กลับมาเป็นโรงแรม 5 ดาว ต้องใช้งบประมาณสูงถึง 1 แสนล้านวอน แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นอพาร์ตเมนต์เช่าระยะยาว งบประมาณจะลดฮวบลงเหลือเพียงประมาณ 3 หมื่นล้านวอน นอกจากนี้ อพาร์ตเมนต์เช่าระยะยาวยังใช้พนักงานและเจ้าหน้าที่ดูแลน้อยกว่าโรงแรมมาก ทำให้ประหยัดต้นทุนค่าแรงไปได้อีกโข

ในฐานะแฟนสาวของจางแทซู อีอึนยอนต้องการให้จางแทซูถือหุ้นในโครงการนี้ให้มากที่สุด เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะช่วยให้เขาสลัดภาพลักษณ์ "หนุ่มจนๆ" ที่พ่อของเธอรังเกียจได้ อีอึนยอนจึงกัดฟันหั่นงบค่าตกแต่งลงอีก จนสามารถบีบงบลงทุนของโครงการลงมาเหลือที่ 2.5 หมื่นล้านวอนได้ในที่สุด

แม้ว่ากรรมสิทธิ์ในตัวอาคารจะยังคงเป็นของฮันเทโฮเทล แต่อำนาจการบริหารจัดการจะถูกส่งต่อให้บริษัทลูกอย่าง "บริษัทบริหารจัดการอพาร์ตเมนต์อึนแท"

เวลาล่วงเลยไปจนท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบมีเพียงเสียงนิ้วมือกระทบแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือก็ดึงอีอึนยอนออกจากภวังค์ความคิด

"อ๊ะ... ว้าว นี่ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?"

อีอึนยอนหยิบมือถือขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นสายจากคุณแม่ วันนี้มีนัดทานข้าวรวมญาติที่บ้าน เพื่อฉลองที่ลูกของพี่สาวคนรองกับพี่เขยอายุครบ 1 เดือน พอจำได้ เธอก็รีบกดรับสายคุยกับแม่ทันที

"ค่ะแม่ หนูทราบแล้วค่ะ! กำลังจะออกไปแล้วค่ะ... แม่โทรมาทำไมตอนนี้คะ? เพื่อนเหรอ? วันนี้หนูไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนนะคะ หนูทำงานอยู่จริงๆ! อ่า... ไม่คุยแล้วค่ะ ฝากบอกคุณพ่อด้วยนะคะว่าเดี๋ยวหนูจะกลับไปขอคำชี้แนะเรื่องโปรเจกต์ใหม่! แค่นี้นะคะ บายค่ะ!"

......

วางสายเสร็จ อีอึนยอนก็กดปุ่มสั่งพิมพ์เอกสาร เสียงเครื่องพิมพ์ทำงานเบาๆ ดังขึ้น เธอก็เริ่มเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน

เครื่องพิมพ์ความเร็วสูงที่ผลิตโดยฮันเทอิเล็กทรอนิกส์ทำงานเสร็จสิ้นในพริบตา อีอึนยอนคว้าปึกเอกสารยัดใส่กระเป๋าถือโดยไม่ทันได้จัดระเบียบ เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็เห็นเลขาหน้าห้องยังนั่งรอเธออยู่

"อ้าว ทำไมยังไม่กลับกันอีก?"

"ท่านผอ.คะ ต้องการให้จองร้านอาหารมื้อค่ำไหมคะ?"

"ไม่เป็นไรจ้ะ ต่อไปถ้าถึงเวลาเลิกงานแล้วก็กลับกันได้เลยนะ!"

ตอนนี้อีอึนยอนมีแฟนแล้ว เธอจึงเข้าใจหัวอกของผู้หญิงวัยทำงานดีว่า หลังเลิกงานก็คงอยากรีบไปเจอคนรักใจจะขาด เธอยิ้มและกำชับลูกน้องว่าต่อไปไม่ต้องอยู่รอเธอทำงานดึก จากนั้นเลขาจึงนำเสื้อโค้ตมาสวมให้ และมีคนไปกดลิฟต์รอส่งเธอ

เมื่ออีอึนยอนขับรถสปอร์ตเปิดประทุน Mercedes-Benz SLK สีขาวคันเก่งกลับมาถึงคฤหาสน์หรูในย่านกังนัม ประตูรั้วอัตโนมัติก็ค่อยๆ เปิดออกต้อนรับ เหล่าบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ก้มศีรษะทำความเคารพ

อีอึนยอนพยักหน้าและยิ้มตอบรับเล็กน้อย ก่อนจะขับรถผ่านสวนเข้าไปจอดที่หน้าประตูบ้าน แล้วส่งกุญแจรถให้คนรับใช้รับไปจัดการต่อ

เนื่องจากพี่สาวทั้งสองแต่งงานออกเรือนไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงเหลือเพียงอีอึนยอนที่ยังโสด อาศัยอยู่ร่วมกับพ่อแม่ พี่ชายคนโต พี่สะใภ้ และหลานชาย

อย่างไรก็ตาม พี่ชายและพี่สะใภ้ก็มีบ้านพักส่วนตัวข้างนอก พี่สะใภ้เป็นลูกสาวของกลุ่มธุรกิจอาหารชื่อดังของเกาหลี การแต่งงานกับตระกูลอีถือว่าสมฐานะกันอย่างยิ่ง แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ธุรกิจของครอบครัวพี่สะใภ้ประสบวิกฤตทางการเงิน ฮันเทกรุ๊ปไม่เพียงไม่ยื่นมือเข้าช่วย แต่กลับพยายามจะเข้าฮุบกิจการของครอบครัวเธอเสียอีก ทำให้ความสัมพันธ์ของคู่สามีภรรยาคู่นี้ร้าวฉาน ต่างคนต่างอยู่ และดูเหมือนจะใกล้แยกกันอยู่เต็มที

เรื่องราวชวนปวดหัวในบ้านแบบนี้ อีอึนยอนเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต แม้จะเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แต่เวลานั่งรวมโต๊ะกินข้าว บทสนทนากลับมีแต่เรื่องธุรกิจและการต่อรองผลประโยชน์ จนมีช่วงหนึ่งที่อีอึนยอนรู้สึกว่า การกินข้าวที่โรงอาหารโรงเรียนยังสบายใจกว่ากินข้าวที่บ้านเสียอีก

เมื่อทุกคนมานั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร อีอึนยอนมองดูพี่ชายและพี่สะใภ้ที่นั่งเงียบกริบไม่พูดไม่จา และพี่สาวคนโตที่เพิ่งผ่านการหย่าร้างมาหมาดๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจเงียบๆ ในใจ

ดูเหมือนจะมีแค่ชีวิตแต่งงานของพี่สาวคนรองที่ดูปกติที่สุด แต่... นั่นก็เป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองอย่างชัดเจน แม้ทั้งคู่จะมีลูกด้วยกันหลายคน แต่พี่เขยที่มาจากตระกูลเจ้าของหนังสือพิมพ์ "โชซอนอิลโบ" กลับดูเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างมากเมื่ออยู่ในบ้านตระกูลอี ยิ่งต่อหน้าพ่ออย่างอีบยองฮี เขาแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยซ้ำ

มื้อค่ำวันนี้ช่างหรูหราอลังการ รสชาติดีกว่าร้านข้างทางที่เธอกินกับจางแทซูเป็นร้อยเท่า แต่ทำไมอีอึนยอนถึงรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก เมื่อเห็นทุกคนเอาแต่นั่งเงียบ เธอจึงตัดสินใจพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบว่า

"เอ่อ... วันนี้หนูคิดแผนธุรกิจใหม่ขึ้นมาได้ที่บริษัทค่ะ ทุกคนอยากลองฟังดูไหมคะ?"

คำพูดของอีอึนยอนทำลายความเงียบงันบนโต๊ะอาหาร สายตาของทุกคนพุ่งตรงมาที่เธอทันที

"เอ่อ... หนูลืมไปค่ะ เวลาทานข้าว... ไม่ควรคุยเรื่องงานใช่ไหมคะ?"

"แผนอะไรล่ะ? ลองว่ามาซิ"

เสียงตอบรับเรียบๆ ดังมาจากประธานอีบยองฮี ทำให้อีอึนยอนเกิดอาการประหม่าขึ้นมาทันที

"คะ... คือแผน 'อพาร์ตเมนต์เช่าระยะยาว' ค่ะ จะเอามาใช้แก้ปัญหาการขาดทุนและเพิ่มอัตราการใช้ประโยชน์ของโรงแรมเก่าๆ ให้ดีขึ้นค่ะ!"