บทที่ 4 เอาชนะชินาซึงาวะในครึ่งเดือน? มุ่งสู่คฤหาสน์ผีเสื้อ ที่พำนักของโคโจ ชิโนบุ!
บทที่ 4 เอาชนะชินาซึงาวะในครึ่งเดือน? มุ่งสู่คฤหาสน์ผีเสื้อ ที่พำนักของโคโจ ชิโนบุ!
สายตาของเหล่าเสาหลักทั้งหมดหันมาที่ซู เฉินทันที
แม้แต่ โคโจ ชิโนบุ ก็ยังเผยสีหน้าฉงน “คุณซู เฉินไม่มีความมั่นใจในความสามารถของตนเองหรือคะ? ฉันคิดว่าเมื่อถึงเวลา คุณชินาซึงาวะต้องยอมรับในความแข็งแกร่งของคุณแน่”
ชินาซึงาวะ แค่นเสียงเย้ยหยันทันที ตามที่เขาคาดไว้ซู เฉินเป็นเพียงคนที่กลัวการต่อสู้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ไม่ว่าพรสวรรค์จะสูงเพียงใด หากลงสู่สนามจริงก็คงไม่กล้าแม้แต่จะจับดาบ!
ภายใต้สายตาของทุกคน ซู เฉินเอ่ยอย่างช้า ๆ “ข้าไม่ต้องการเวลาสองเดือน ข้าเอาชนะชินาซึงาวะได้ภายใน ครึ่งเดือน”
บรรยากาศรอบกายพลันเงียบกริบ เหล่าเสาหลักทุกคนต่างสูดหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน
บ้าไปแล้วหรือ?!
ชินาซึงาวะคือ เสาหลักวายุ! คิดหรือว่าผู้พิฆาตอสูรระดับสูงสุดจะเป็นเพียงของประดับ?
แม้แต่ โทคิโท มุอิจิโร่ ที่พรสวรรค์สูงส่ง ก็ยังต้องใช้เวลาถึงสองเดือนกว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นเสาหลักได้
ซู เฉิน ต่อให้มีพรสวรรค์เพียงใด แต่จะเหนือกว่าชินาซึงาวะได้ในเวลาเพียงครึ่งเดือนงั้นหรือ?
คันโรจิ มิตสึริ กล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย “คุณซู เฉินนี่มันไม่รีบร้อนไปหรือคะ? แม้แต่คุณมุอิจิโร่ยังใช้เวลาสองเดือนกว่าจะเป็นเสาหลักนะคะ”
ซู เฉินส่ายหน้าเล็กน้อย “ขอแก้ไข สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่ การยอมรับของเขา แต่คือการเอาชนะเขา”
เหล่าเสาหลักพากันเงียบงัน
ผู้ที่โกรธที่สุดคือ ชินาซึงาวะ ซาเนมิ ในฐานะ เสาหลักวายุ เขาไม่เคยถูกใครมองข้ามเช่นนี้!
ชินาซึงาวะตะโกนเสียงกร้าว “เจ้าหมายความว่า แค่ครึ่งเดือนก็จะเอาชนะข้าได้งั้นหรือ?! เจ้าคิดว่า เสาหลัก คืออะไรกันแน่!”
อุซุย เทนเง็น ก็ถามบ้าง “เจ้าหนุ่มผู้กล้า เจ้าชำนาญการใช้ดาบแล้วหรือยัง? หรือแม้แต่ประสบการณ์ล่าอสูรก็ไม่มีเลย?”
ซู เฉินส่ายหน้า “ไม่ ฉันยังไม่เคยเจออสูรมาก่อน แม้แต่ดาบก็ยังไม่เคยแตะ”
โคโจ ชิโนบุ ที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับแสดงสีหน้ากังวล “คุณซู เฉิน แบบนี้มันเสียเปรียบเกินไปแล้วนะคะ”
ซู เฉินหันไปมองเธอ ตอบเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่”
อุบุยาชิกิ คางายะ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ “เช่นนั้น เราจะกำหนดการประลองไว้ในครึ่งเดือนข้างหน้า ให้ชินาซึงาวะสู้กับซู เฉิน หากซู เฉินชนะ เขาจะได้เป็นเสาหลักลำดับที่สิบของหน่วยพิฆาตอสูร”
แม้ชินาซึงาวะจะเดือดดาลแทบระเบิด แต่ต่อหน้าท่านหัวหน้า เขาก็ได้แต่กัดฟันตอบรับ “รับทราบ…!”
ซู เฉินพยักหน้าเรียบเฉย “ตกลง”
เมื่อการตัดสินใจเสร็จสิ้น อุบุยาชิกิ คางายะ และคุณอามาเนะก็พากันจากไป ทิ้งคำเตือนไว้กับชินาซึงาวะไม่ให้บุ่มบ่าม
ชินาซึงาวะจากไปโดยไม่ลืมจ้องเขม็งใส่ซู เฉิน “อีกครึ่งเดือนข้างหน้า ข้าจะใช้ ปราณวายุ ของข้าทำลายกระดูกทุกท่อนในร่างเจ้าซะ!”
ซู เฉินโบกมือลา “งั้นข้าจะรอดู”
“หึ” ชินาซึงาวะสะบัดหน้าเดินจากไป
เหล่าเสาหลักที่เหลืออยู่ต่างสบตากัน เพราะปัญหาต่อไปคือ ซู เฉินจะไปพักที่ไหน?
ปัญหานี้ไม่ใช่ว่า เขาจะมีที่ให้อยู่หรือไม่ แต่เป็นว่า เขายินดีจะอยู่กับใครต่างหาก
ซู เฉินหันไปมองเหล่าเสาหลักที่ยังอยู่ตรงหน้า
เสาหลักเสียง เสาหลักเพลิง เสาหลักหมอก เสาหลักความรัก เสาหลักอสรพิษ และ โคโจ ชิโนบุ
ทั้งหมดต่างยื่นคำเชิญออกมา
โทคิโท มุอิจิโร่ “ซู เฉิน มากับข้า ข้าจะสอนเจ้าวิธีเอาชนะชินาซึงาวะเอง”
คันโรจิ มิตสึริ “คุณซู เฉิน มาที่บ้านข้าดีไหม? ฉันทำเค้กอร่อย ๆ ไว้ต้อนรับนะ!”
อิงุโระ โอบานัย “ซู เฉิน เจ้าควรคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจ”
อุซุย เทนเง็น “ซู เฉิน มาที่บ้านข้าเถอะ แล้วเราจะออกผจญภัยอย่างหรูหราด้วยกัน!”
เรนโกคุ เคียวจูโร่ “ซู เฉิน มาร่วมกันปกป้องผู้คนกับเราเถอะ!”
ทุกคนต่างยื่น ‘กิ่งมะกอก’ ให้เขา แต่ โคโจ ชิโนบุ กลับถอยออกเล็กน้อยแล้วกล่าวยอมแพ้ “อาอาไม่ว่าคุณซู เฉินจะอยากอยู่ที่ไหน ข้าก็จะสนับสนุนค่ะ~”
ว่าจบ เธอยิ้มละไม แสงอาทิตย์อุ่นสาดลงบนใบหน้าของโคโจ ชิโนบุ ทำให้เธองดงามราวเทพธิดาในแสงทอง
คันโรจิ มิตสึริ ถึงกับใจสั่น “จบแล้วทำไมข้าไม่คิดถึงข้อนี้นะหากชิโนบุแสดงสีหน้ายามอ่อนโยนเช่นนั้น ซู เฉินต้องเลือกนางแน่!”
และแล้วความจริงก็ปรากฏ ซู เฉินเลือก โคโจ ชิโนบุ
จะให้เลือกใครอีกได้อย่างไร? นางคือผู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ที่ภูเขาใยแมงมุมวันนั้นและเขาก็เป็นชายผู้รู้คุณคน!
ชิโนบุจึงยิ้มปลื้ม พาซู เฉินเดินออกไปด้วยกัน ทั้งคู่หัวเราะพูดคุยอย่างสนิทสนม เมื่อพวกเขาลับตาไปแล้ว เหล่าเสาหลักคนอื่น ๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ถูกชิโนบุชิงตัวไปอีกแล้วสินะถ้าจำไม่ผิด เจ้าหนุ่มคามาโดะก็เหมือนจะถูกชิโนบุพาไปก่อนเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
“น่าเสียดายจริง ๆ! ถ้าซู เฉินมาที่บ้านข้า ข้าจะต้องเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นชายหนุ่มผู้สง่างามหรูหราได้แน่!”
“หรือว่าท่านซู เฉินไม่ชอบเค้กเล็ก ๆ ของฉันกันนะ?”
หลายคนเผยสีหน้าผิดหวัง
คันโรจิ มิตสึริ ถึงกับแสดงแววเศร้าในดวงตา และตัดสินใจในใจแน่ว่าจะต้องศึกษานิสัยของ โคโจ ชิโนบุ ให้มากกว่านี้เมื่อกลับไปบ้าน
“ทำไมซู เฉินถึงไม่เลือกเราถ้าเป็นแบบนี้ แล้วเราจะหาคู่แต่งงานได้ยังไงกันนะ…”
มิตสึริถอนหายใจเบา ๆ ทว่าฉากนี้ถูก อิงุโระ โอบานัย เห็นเข้าเต็มสองตา
จากร่องรอยสายตาที่ลอดออกมาผ่านงูขาวบนไหล่ มีแววอันตรายวาบขึ้นมา เขาจ้องมองไปยังซู เฉินด้วยสายตาแข็งกร้าว
หัวใจที่เต็มไปด้วยความหึงหวงเต้นรัว “ชินาซึงาวะ เจ้าต้องพยายามเต็มที่ให้ถึงที่สุดนะ”
ตอนนี้เอง ซู เฉินได้มุ่งหน้ามายัง คฤหาสน์ผีเสื้อ ภายใต้การนำของ โคโจ ชิโนบุ
“คฤหาสน์ผีเสื้อเป็นสถานที่รักษาของหน่วยพิฆาตอสูรค่ะ ภายในนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการพักฟื้นร่างกายของคุณซู เฉิน”
โคโจ ชิโนบุแนะนำรายละเอียดอย่างตั้งใจ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไม่เคยเลือนหาย
ซู เฉินเอ่ยอย่างสุภาพ “ขอบคุณมากครับ คุณชิโนบุ”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน โคโจ ชิโนบุหันมาถามด้วยรอยยิ้มบาง “ข้าสงสัยอยู่ค่ะ ว่าทำไมคุณซู เฉินถึงอยากเข้าร่วมหน่วยพิฆาตอสูร?”
จากที่เธอสังเกต เห็นได้ชัดว่าซู เฉินแสดงความตั้งใจอย่างแรงกล้าต่อหน้าท่านหัวหน้า ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าเดิมพันกับชินาซึงาวะเช่นนั้น
แต่โคโจ ชิโนบุเองก็ยังไม่รู้จุดประสงค์แท้จริง จึงจำเป็นต้องถามออกมา
ซู เฉินตอบเบา ๆ “เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น”
ใช่แล้วเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น! ในโลกใบนี้ หากอ่อนแอ เจ้าก็จะถูกกลืนกินในฐานะมนุษย์ หรือถูกฟันสังหารในฐานะอสูร มีวิธีตายมากมายนับไม่ถ้วน มีเพียงการแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ถึงจะปกป้องชีวิตของตนเองได้
และตามเส้นเรื่องเดิมของโลกนี้ ในหน่วยพิฆาตอสูร ผู้ที่อยากอยู่รอดได้อย่างมั่นคง ต้องแข็งแกร่งระดับ เสาหลัก เป็นอย่างน้อย และถึงกระนั้นก็ยังต้องระวังพวกอสูรข้างขึ้น
ดังนั้น เป้าหมายของซู เฉินจึงชัดเจนต้องการเป็นบุคคลเช่น สึกิคุนิ ยูอิจิโร่ ผู้ที่ทั้งรูปงามยิ่งนัก และยังมีชีวิตยืนยาว!
แต่คำตอบนี้กลับทำให้โคโจ ชิโนบุรู้สึกแตกต่างไป
“แค่เพื่อแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นหรือ?” แววประหลาดใจแวบผ่านดวงตาของชิโนบุ
เพราะในโลกนี้ยังมีอีกหนึ่งวิธีที่จะทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้เช่นกัน
การกลายเป็นอสูร!