บทที่ 31 ลูกงูล้างแค้น
บทที่ 31 ลูกงูล้างแค้น
ห้องคนงาน
พ่อบ้านจางอาศัยแสงไฟจากโคมไฟเก่าๆ ที่ดูประณีต ทายาลงบนหัวเข่าที่ถลอกปอกเปิกของตัวเอง
ดึกมากแล้ว บรรดาแม่บ้านต่างแยกย้ายกันกลับห้องนอน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์
หลังจากทายาเสร็จ เขาควรจะเข้านอนได้แล้ว แต่ด้วยความเคยชินที่สั่งสมมาหลายปี
ก่อนนอนทุกคืน เขาจะต้องเดินตรวจตราความเรียบร้อยทั้งภายในและภายนอกคฤหาสน์ให้แน่ใจเสียก่อน ถึงจะกลับเข้าห้องนอนได้อย่างสบายใจ
แม้แต่วันนี้ที่ได้รับบาดเจ็บก็ไม่มีข้อยกเว้น
ถึงท่านประธานซูจะบอกให้เขาพักผ่อนเร็วๆ แต่ถ้าไม่ได้เดินตรวจสักรอบ เขาก็นอนไม่หลับอยู่ดี ช่วงนี้ตระกูลซูเจอแต่เรื่องร้ายๆ ระมัดระวังไว้หน่อยย่อมอุ่นใจกว่า
ทายาเสร็จ พ่อบ้านจางเก็บข้าวของ แล้วเปิดประตูเดินออกไป
ห้องรับแขกสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
สวนในบ้านเงียบสงบและสดชื่น
"ตรงนี้ถอนหญ้ายังไม่เกลี้ยงเลย ตรงนั้นดอกไม้ต้องเล็มหน่อยแล้ว..."
พ่อบ้านจางเดินไปบ่นพึมพำกับตัวเองไปพลาง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง กุกกัก แปลกๆ ดังมาจากในสวน
"เสียงอะไรน่ะ?"
พ่อบ้านจางตื่นตัวขึ้นทันที ส่องไฟฉายไปทางต้นเสียง
ตรงนั้นเป็นที่ตั้งของกรงไก่และกรงแมวที่เพิ่งสร้างขึ้นชั่วคราวในวันนี้
หรือว่าสัตว์นำโชคทั้งสองตัวจะอยู่ไม่สบาย?
พ่อบ้านจางรีบเดินเข้าไปดู แล้วก็ต้องตกใจ
กุกกัก! กุกกัก!
แมวดำและไก่ตัวผู้ในกรงเดินวนไปวนมาอย่างกระสับกระส่าย ชนกรงดังปังๆ แมวดำยังส่งเสียงร้องแหลมสูงอย่างเกรี้ยวกราด ดูหงุดหงิดงุ่นง่านผิดปกติ
"หิวเหรอ?"
แต่พอมองเข้าไปในกรง อาหารและน้ำก็ยังเต็มเปี่ยม
"เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย?"
ตระกูลซูไม่เคยเลี้ยงสัตว์พวกนี้มาก่อน พ่อบ้านจางเลยทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
อาการของไก่และแมวดำผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะแมวดำ ดูเหมือนมันจะจ้องมองไปที่ไหนสักแห่งบนชั้นบน แล้วส่งเสียงร้องโหยหวนระคนเกรี้ยวกราด ดังขึ้นเรื่อยๆ
ฟังแล้วชวนขนลุก
พ่อบ้านจางมองตามสายตามันขึ้นไปบนชั้นสาม ดูเหมือนจะมีเงาดำแวบผ่านหน้าต่างไปวูบหนึ่ง
หัวใจเขากระตุกวูบ แต่พอมองอีกที หน้าต่างบานนั้นก็ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
"ตาฝาดไปเหรอ?"
พ่อบ้านจางขยี้ตา มองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หน้าต่างทุกบานบนชั้นบนมืดสนิท เหมือนดวงตาที่ปิดลง ปิดบังความลับภายในไว้มิดชิด
พ่อบ้านจางหันกลับมามอง "สัตว์นำโชค" ที่กระวนกระวายทั้งสองตัวอีกครั้ง ความไม่สบายใจยังคงเกาะกินใจ สุดท้ายเขาตัดสินใจขึ้นไปดูให้แน่ใจ
เดินผ่านห้องรับแขก ขึ้นบันไดไม้เนื้อแข็งไปทีละขั้น
โคมไฟติดผนังส่องแสงสีเหลืองนวลสลัวๆ ทั่วทั้งชั้นสามตกอยู่ในความมืด
ความกังวลใจของพ่อบ้านจางยิ่งทวีความรุนแรง
เจ้านายเป็นคนหลับยาก ไม่ชอบนอนในที่มืดสนิท ปกติต้องเปิดโคมไฟหัวเตียงทิ้งไว้ดวงหนึ่งเสมอ
ทำไมวันนี้ถึงปิดไฟมืดหมด?
"นายท่าน หลับหรือยังครับ?"
พ่อบ้านจางยืนอยู่หน้าประตูห้อง ส่งเสียงเรียกเบาๆ สองครั้ง แต่ไร้เสียงตอบรับจากในห้องชุด ความเงียบงันทำให้เขาเริ่มใจคอไม่ดี
"นายท่านครับ..."
พ่อบ้านจางเอื้อมมือไปเคาะประตู แต่กลับพบว่าประตูไม่ได้ล็อก แค่ปิดแง้มๆ ไว้
"นายท่าน?" พ่อบ้านจางค่อยๆ ผลักประตูเปิด แล้วเดินเข้าไป
โซนนั่งเล่นปกติดี แต่มีเสียงอู้อี้ขาดห้วงดังมาจากในห้องนอน
"นายท่าน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ไม่สบายตรงไหนไหม?"
พ่อบ้านจางรีบตรงเข้าไป เปิดไฟ แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบช็อก
ซูลี่กั๋วนอนอยู่บนเตียง ขาดิ้นพล่าน ลำคอถูกใครคนหนึ่งบีบไว้แน่น ส่งเสียงร้องอู้อี้ด้วยความทรมาน
"นายท่าน!"
พ่อบ้านจางพุ่งเข้าไปด้วยความตกใจ แต่กลับถูกคนคนนั้นผลักกระเด็นออกมา
แรงของคนคนนั้นมหาศาลจนน่ากลัว พ่อบ้านจางลอยละลิ่ว หัวและหลังกระแทกกำแพงอย่างจัง เจ็บจนลุกไม่ขึ้น
คนคนนั้นหันขวับมา จ้องมองพ่อบ้านจางด้วยสายตาอำมหิต
"คุณชายใหญ่!" พ่อบ้านจางมึนงงไปหมด
คนที่กำลังบีบคอซูลี่กั๋วอยู่ คือซูหมิงเซวียนนั่นเอง เวลานี้ดวงตาของเขากลายเป็นสีเขียวเรืองแสง รูม่านตาขยายเป็นแนวตั้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดน่ากลัวราวกับสัตว์ร้าย
ซูหมิงเซวียนบีบคอซูลี่กั๋วอย่างบ้าคลั่ง เส้นเลือดปูดโป่งขึ้นที่หลังมือ กะเอาให้ตายคามือ!
หน้าของซูลี่กั๋วเขียวคล้ำ ตาเหลือกขึ้นบน ใกล้จะขาดใจตายอยู่รอมร่อ
"คุณชายใหญ่ หยุดเถอะครับ..."
พ่อบ้านจางอยากจะเข้าไปห้าม แต่ร่างกายกลับไม่มีแรงแม้แต่นิดเดียว ด้านหลังศีรษะรู้สึกอุ่นวาบ สติเริ่มเลือนราง สายตาพร่ามัวลงเรื่อยๆ
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ข้างตัวก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ รปภ. ของหมู่บ้าน
"รปภ. เรียก รปภ...."
ความหวังจุดประกายขึ้นในใจ พ่อบ้านจางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ขยับนิ้วมือที่สั่นเทากดรับสาย
"คุณพ่อบ้านจางครับ ขอโทษที่โทรมาดึกดื่น มีคนชื่อลู่เฟยบอกว่ามีเรื่องด่วนจะขอพบท่านประธานซู..."
"เร็ว... รีบมา... ช่วยด้วย..." พ่อบ้านจางร้องขอความช่วยเหลือเสียงแผ่ว
"คุณพ่อบ้านจางครับ ว่าไงนะ?"
"ช่วยด้วย... ช่วยด้วย..."
"คุณพ่อบ้านจาง? คุณพ่อบ้านจาง!"
เสียงจากปลายสายเงียบหายไป
ที่หน้าประตูใหญ่หมู่บ้านหุบเขามังกรทะยาน
"แย่แล้ว เกิดเรื่องแน่!" ลู่เฟยหน้าถอดสี รีบตะโกนบอก รปภ. "พี่ชาย รีบให้ผมเข้าไปเถอะครับ คอขาดบาดตายนะ!"
รปภ. เองก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแว่วๆ จากโทรศัพท์ จึงรีบขับรถกอล์ฟรับส่งออกมา
"ขึ้นมา ผมไปส่ง!"
ทั้งสองบึ่งรถไปที่คฤหาสน์หมายเลข 9 อย่างรวดเร็ว ปีนกำแพงเข้าไป
สัญญาณกันขโมยดังลั่นแสบแก้วหู
แม่บ้านสองคนที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งตื่น วิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องพักคนงาน
ลู่เฟยไม่มีเวลาอธิบาย รีบวิ่งขึ้นไปชั้นสาม
"หยุดนะ!"
พอพังประตูห้องนอนเข้าไป เขาก็เห็นซูหมิงเซวียนกำลังลงมือฆ่าคน
ซูหมิงเซวียนหันขวับมา แยกเขี้ยวยิงฟันใส่เขาอย่างดุร้าย
ลู่เฟยเห็นเงาดำเรียวยาวคล้ายงูพิษพันอยู่รอบหลังของซูหมิงเซวียน
ยาวประมาณหนึ่งเมตรกว่า
งูตัวเล็ก!
"มีอีกตัวจริงๆ ด้วย!"
ลู่เฟยตกใจแทบสิ้นสติ ถ้าเขาประมาทไปนิดเดียว เรื่องใหญ่แน่
เขากัดนิ้วกลางจนเลือดออก ป้ายเลือดลงบนมีดสั้นเขี้ยวสุนัข แล้วพุ่งเข้าไป
"เจ้าปีศาจ! อย่าหวังจะได้ทำร้ายคน!"
งูตัวเล็กดีดตัวออกจากหลังซูหมิงเซวียนทันที อ้าปากพุ่งเข้าฉกลู่เฟย
ลู่เฟยซัดขี้เถ้าธูปใส่หน้ามันเต็มๆ
ขี้เถ้าฟุ้งกระจาย เข้าตางูจนมันมองไม่เห็น ความเร็วตกลง
ลู่เฟยฉวยโอกาสนี้ แทงมีดสั้นเขี้ยวสุนัขใส่จุดตายของมัน
แต่งูตัวเล็กนั้นเจ้าเล่ห์นัก มันบิดตัวหลบคมมีด แล้วเลื้อยหนีเข้าไปใต้เตียงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
ลู่เฟยไม่มีเวลาไปตามล่ามัน ถ้าไม่รีบงัดมือซูหมิงเซวียนออก คอซูลี่กั๋วคงหักคามือแน่
แต่แรงคนโดนผีเข้ามหาศาลเหลือเกิน ลู่เฟยคนเดียวเอาไม่อยู่ ตะโกนเรียก รปภ. ที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตู
"ยืนบื้ออยู่ทำไม? มาช่วยกันสิ!"
รปภ. ได้สติ รีบเข้ามาช่วย
รปภ. ของหมู่บ้านหุบเขามังกรทะยานคัดเลือกมาอย่างดี ทั้งพละกำลังและทักษะการต่อสู้ล้วนเป็นเลิศ
สองแรงแข็งขัน ในที่สุดก็งัดมือซูหมิงเซวียนออกได้สำเร็จ
ซูลี่กั๋วได้สูดอากาศเฮือกใหญ่ ไอโขลกๆ อย่างรุนแรง
"กดมันไว้!"
ลู่เฟยให้ รปภ. ล็อกตัวซูหมิงเซวียนไว้ ส่วนตัวเขาเลิกผ้าปูที่นอนขึ้น ส่องดูใต้เตียง
บนพื้นไม้สะอาดสะอ้าน งูดำตัวเล็กเลื้อยผ่านไปแวบๆ มุ่งหน้าไปทางหน้าต่าง
"คิดจะหนีเหรอ ฝันไปเถอะ!"
มีเพียงลู่เฟยเท่านั้นที่มองเห็นวิญญาณงูร้ายตนนี้
รปภ. พยายามกดร่างซูหมิงเซวียนที่ดิ้นรนราวกับสัตว์ประหลาดไว้สุดแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
งูตัวเล็กเคลื่อนที่เร็วมาก มีเตียงใหญ่ขวางกั้น ลู่เฟยตามไม่ทัน ด้วยความร้อนใจ เขาจึงรวบรวมแรงทั้งหมดขว้างมีดสั้นเขี้ยวสุนัขออกไป
เคร้ง!
ลู่เฟยขว้างสูงเกินไป มีดสั้นชนกระจกหน้าต่างเสียงดังสนั่น แล้วร่วงตกลงมา
ลู่เฟยเจ็บใจแทบกระอักเลือด แต่ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็เห็นมีดสั้นที่ร่วงลงมานั้น หล่นใส่ร่างงูตัวเล็กที่กำลังกระโดดขึ้นพอดี