บทที่ 40 เคล็ดวิชาลับระดับหงเหมิง, ชีวาวายพร้อมท่าน!

บทที่ 40 เคล็ดวิชาลับระดับหงเหมิง, ชีวาวายพร้อมท่าน!

ถนนสี่ทิศแห่งเขตซีเหลียง

ในขณะนี้ถนนสี่ทิศเรียกได้ว่าเนืองแน่นไปด้วยผู้คนดุจภูผาและมหาสมุทร ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศต่างแห่แหนกันมายังที่แห่งนี้

ผู้ฝึกตนจำนวนมากฝึกฝนอย่างขมขื่นเป็นเวลาหนึ่งปีหรือหลายปี ก็เพื่อรอคอยช่วงเวลานี้

รอคอยให้คณะรับสมัครของสำนักเทียนหยางเดินทางมาถึง เพื่อที่จะได้เข้าร่วมกับสำนักเทียนหยาง!

และกฎเกณฑ์การรับสมัครของสำนักเทียนหยางก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง

เพียงแค่มีพลังฝีมือบรรลุถึงขอบเขตหลอมกายาขั้นที่ห้าก่อนอายุยี่สิบปี ก็สามารถเข้าสู่สำนักเทียนหยางได้

ส่วนผู้ที่อายุเกินยี่สิบปี จะต้องเพิ่มระดับพลังบำเพ็ญตามอายุที่เพิ่มขึ้น

อย่างไรเสียสำนักเทียนหยางก็ถือเป็นการบ่มเพาะบุคลากรให้แก่ราชวงศ์ต้าเซี่ย

และบุคลากรเหล่านี้ นอกจากผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศแล้ว ก็ย่อมต้องการผู้ฝึกตนที่มีอายุมากขึ้นซึ่งสั่งสมพลังบำเพ็ญมาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

กลุ่มแรกคือเสาหลักในอนาคตของราชวงศ์ต้าเซี่ย ส่วนกลุ่มหลังจะอาศัยประสบการณ์ชีวิตที่ได้เปรียบจากวัยที่มากขึ้น มาเป็นขุนนางท้องถิ่นในแต่ละภูมิภาคของราชวงศ์ต้าเซี่ย

ขุนนางท้องถิ่นเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องมีพลังฝีมือที่แข็งแกร่งเกินไป แต่กลับต้องการประสบการณ์ชีวิตที่เหนือกว่าผู้อื่นของพวกเขา

......

ณ ถนนสี่ทิศ เวทีแห่งหนึ่งได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว

นั่นคือเวทีรับสมัคร เพื่อเป็นการยืนยันพลังฝีมือ ผู้สมัครทุกคนที่ลงทะเบียนจะต้องประลองกับคนของคณะรับสมัคร เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์การแจ้งพลังฝีมือที่เป็นเท็จ

ในขณะนี้เย่จ้งและจางเต๋อเปียวกำลังจัดเตรียมของบางอย่างบนเวทีเป็นครั้งสุดท้าย

จางเต๋อเปียวได้ยินเสียงตะโกนของผู้ฝึกตนที่มุงดูอยู่ด้านล่างเวที

“น้องชายแต่งงานกับพี่สะใภ้ น้องชายแต่งงานกับพี่สะใภ้... น่าสงสัยอยู่ จึงได้เอ่ยถาม!”

“พวกเขาตะโกนอะไรกัน? น้องชายอะไรแต่งงานกับพี่สะใภ้? ในโลกนี้มีเรื่องเช่นนี้จริงๆ หรือ?”

เห็นได้ชัดว่าจางเต๋อเปียวรู้อยู่แล้ว แต่ในขณะนี้กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้

เย่จ้งที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าว

“ผู้ใดจะรู้ว่าที่เขตซีเหลียงนี้เกิดเรื่องแปลกประหลาดอันใดขึ้นอีก น้องชายแต่งงานกับพี่สะใภ้... อย่างไรเสียข้าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน!”

จางเต๋อเปียวกล่าวพลางยิ้ม

“ใช่! น้องชายแต่งงานกับพี่สะใภ้ ช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดเสียจริง เรื่องนี้หากเกิดกับข้า ข้าย่อมไม่ทำแน่ อย่างน้อยก็คงต้องตัดพี่ตัดน้องกันไปเลย!”

“เย่จ้ง แล้วเจ้าเล่า? หากเรื่องนี้เกิดกับเจ้า เจ้าจะตัดญาติขาดมิตรหรือไม่?”

เย่จ้งได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป พลางยิ้มกล่าว

“ไม่รู้สิ! อย่างไรเสียนั่นก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของข้า ข้าอาจจะลงมือไม่ลงจริงๆ ก็ได้!”

“แต่ข้าคิดว่าข้าคงจะคลุ้มคลั่งไปเลย!”

จางเต๋อเปียวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็หันกายเดินลงจากเวทีไป เพียงแต่ก่อนจะลงจากเวที เขาก็เหลือบมองเย่จ้งอย่างมีความหมายแฝง!

......

ในขณะนี้ ในที่สุดเย่กูก็พาเจียงเหลียนเอ๋อร์มาถึงถนนสี่ทิศ

ให้ตายเถอะ ทันทีที่ทั้งสองมาถึงที่นี่ ก็ถึงกับตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า

ผู้คนหนาแน่นจนเต็มไปหมด สิ่งที่เห็นมีเพียงศีรษะของผู้คนนับไม่ถ้วน และเวทีที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

เย่กูมองเห็นเย่จ้งบนเวที เขาตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง

แต่ผู้คนหนาแน่นเกินไป เสียงของเขาจึงส่งไปไม่ถึง

ถึงขนาดที่เจียงเหลียนเอ๋อร์ยังถูกเบียดจนแทบจะยืนไม่ไหว

เย่กูเห็นดังนั้น ก็อุ้มเจียงเหลียนเอ๋อร์ขึ้นมาทันที แล้วให้นางนั่งอยู่บนบ่าของตน

ส่วนเจียงเหลียนเอ๋อร์เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะหอมแก้มเย่กูไปหนึ่งที

“ขอบคุณท่านพี่!”

เย่กูยิ้ม แล้วกล่าวว่า

“ดูสิว่าจะหาพี่ใหญ่ของข้าเจอหรือไม่! เจ้าควรจะเคยเห็นภาพวาดของเขาแล้วใช่ไหม!”

เจียงเหลียนเอ๋อร์พยักหน้า แล้วก็เริ่มค้นหาอยู่เบื้องหน้า

แต่ทว่า นางกลับหาเย่จ้งไม่พบ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นสวินอันอันซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล!

สวินอันอันกำลังชะเง้อคอ ราวกับกำลังมองหาใครบางคนอยู่เช่นกัน

“พี่อัน!”

เจียงเหลียนเอ๋อร์ร้องเรียก

สวินอันอันได้ยินเสียงก็มองมา เมื่อเห็นเจียงเหลียนเอ๋อร์นั่งอยู่บนบ่าของเย่กู ก็ถึงกับชะงักไป

จากนั้นก็ยิ้มพยักหน้าให้

“เหตุใดพี่อันจึงไม่เข้ามาเล่า?”

เมื่อเห็นว่าสวินอันอันไม่เดินเข้ามา เจียงเหลียนเอ๋อร์ก็รีบเรียก

“ท่านพี่ พวกเราไปหาพี่อันกันเถอะ ดูเหมือนว่านางก็กำลังมองหาคนอยู่เช่นกัน!”

เย่กูพยักหน้า แล้ววางเจียงเหลียนเอ๋อร์ลงทันที ทั้งสองคนก็เบียดเสียดผู้คนเข้าไปด้วยกัน

เมื่อเย่กูและเจียงเหลียนเอ๋อร์ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ สวินอันอันก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

โดยเฉพาะสายตาที่นางใช้มองเย่กูนั้น กลับแฝงไปด้วยความหลบเลี่ยงอย่างเห็นได้ชัด!

เรื่องนี้ทำให้ในใจของเย่กูก็ตกใจเช่นกัน

“นางคงจะเห็นจดหมายรักที่เหลียนเอ๋อร์เขียนแล้วเป็นแน่ ถึงได้ไม่กล้ามองข้า!”

“ดูท่าคงต้องหาโอกาสไปขอโทษสวินอันอันเสียแล้ว จดหมายรักของเหลียนเอ๋อร์ฉบับนี้ช่างกะทันหันเกินไปจริงๆ”

เย่กูส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่เจียงเหลียนเอ๋อร์ก็ทำไปเพื่อตนเอง เย่กูย่อมไม่โกรธเคืองนาง!

เจียงเหลียนเอ๋อร์เอ่ยถาม

“พี่อัน ท่านกำลังมองหาคนอยู่หรือ?”

สวินอันอันพยักหน้า

“มีสหายคนหนึ่ง อยู่ในคณะรับสมัคร แต่ที่นี่คนเยอะเกินไป!”

เจียงเหลียนเอ๋อร์ยิ้มกล่าว

“เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ให้ท่านพี่แบกท่านขึ้นบ่า อีกฝ่ายก็จะมองเห็นท่านแล้ว!”

“เอ๊ะ? เช่นนี้จะไม่ดีกระมัง เจ้าก็กำลังมองหาคนอยู่มิใช่หรือ?”

สวินอันอันรีบกล่าว นางเมื่อครู่เพิ่งจะเห็นเย่กูแบกเจียงเหลียนเอ๋อร์ขึ้นบ่าอยู่

เจียงเหลียนเอ๋อร์ยิ้มกล่าว

“พวกเรากำลังมองหาพี่ใหญ่ของเย่กู ไม่รีบร้อนหรอก พอเขาเสร็จธุระที่นี่แล้ว ก็จะกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเย่อยู่ดี!”

“เรื่องของท่านรีบด่วนกว่า ให้ท่านพี่แบกท่านเถอะ!”

“นี่... หรือว่าจะช่างมันเถอะ ให้เขาแบกเจ้าเถอะ!”

สวินอันอันรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง

เย่กูเห็นดังนั้นก็กล่าวอย่างจนใจ

“ข้าผอมแห้งมากหรือ? พวกเจ้าถึงได้ไม่ไว้ใจให้ข้าแบกถึงเพียงนี้?”

พูดจบเย่กูก็แบกขึ้นมาข้างละคน ทั้งเจียงเหลียนเอ๋อร์และสวินอันอันถูกแบกขึ้นบ่าพร้อมกันทันที

ส่วนหญิงสาวทั้งสองเมื่อเห็นดังนั้นก็ถึงกับชะงักไป

โดยเฉพาะสวินอันอัน ใบหน้าพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

อย่างไรเสียนี่ก็เป็นครั้งแรกที่นางได้ใกล้ชิดกับบุรุษถึงเพียงนี้

ส่วนเจียงเหลียนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ กลับมองดูเย่กู ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความอบอุ่น

นางไหนเลยจะไม่รู้ว่า ที่เย่กูทำเช่นนี้ก็เพราะกลัวว่าเจียงเหลียนเอ๋อร์จะเสียใจ

อย่างไรเสียการได้เห็นสามีของตนแบกหญิงอื่น ตราบใดที่เป็นคนก็ย่อมรู้สึกไม่สบายใจ

แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นคนที่นางยอมรับ และอยากให้สามีแต่งเข้าบ้านก็ตาม

และสิ่งที่ทำให้เย่กูคาดไม่ถึงก็คือ สำหรับเขาแล้วนี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

แต่กลับทำให้เขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่ได้ยินมานานแล้ว!

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เอาใจภรรยาสำเร็จ ค่าความรู้สึกดีของเจียงเหลียนเอ๋อร์เต็มแล้ว ไม่สามารถเพิ่มได้อีก!】

【รางวัลจากระบบ: ตำรามังกรหงส์คู่เคียงระดับหนึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 12 เท่า, โอสถบำรุงปราณ 100 เม็ด, โอสถกระตุ้นเทวสถาน 100 เม็ด, เคล็ดวิชาลับชีวาวายพร้อมท่านหนึ่งเคล็ดวิชา!】

เมื่อได้ยินเสียงของระบบ เย่กูก็ยิ้มออกมา ตำรามังกรหงส์คู่เคียงและโอสถก็ไม่ต้องพูดถึง

สิ่งที่เขาสนใจที่สุดก็คือสิ่งที่เรียกว่าเคล็ดวิชาลับชีวาวายพร้อมท่านนี้

นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน!

คิดดังนั้นเย่กูก็รีบเปิดระบบขึ้นมาตรวจสอบ และเมื่อได้ดูก็ถึงกับงุนงงไป

【ชีวาวายพร้อมท่าน (ระดับหนึ่ง)】: เคล็ดวิชาลับระดับหงเหมิง เมื่อใช้งานสามารถเลือกเป้าหมายได้หนึ่งคน เพื่อดับชีพไปพร้อมกัน เป้าหมายที่สามารถดับชีพพร้อมกันได้ในปัจจุบัน มีพลังฝีมือสูงสุดได้ไม่เกินระดับของโฮสต์ (ขอบเขตหลอมลมปราณขั้นที่เจ็ด) ไม่สามารถเลือกเป้าหมายที่มีพลังฝีมือสูงกว่าโฮสต์ได้!

【คำแนะนำอันอบอุ่น】: การเอาใจภรรยาที่มีค่าความรู้สึกดีเต็มแล้วต่อไป สามารถเพิ่มระดับของชีวาวายพร้อมท่านได้ ซึ่งจะทำให้สามารถเพิ่มพลังฝีมือของเป้าหมายที่เลือกได้ พลังฝีมือของเป้าหมายสามารถสูงกว่าพลังฝีมือของโฮสต์ได้ โปรดให้โฮสต์พยายามเอาใจภรรยาต่อไป

เมื่อได้ฟังคำแนะนำของระบบ เย่กูก็ถึงกับสบถออกมาทันที

“ให้ตายสิ ข้าจะต้องโง่เขลาเพียงใด ถึงได้คิดสั้นจะไปดับชีพพร้อมกับศัตรูระดับเดียวกัน?”

“ศัตรูระดับเดียวกันจะสู้ข้าได้หรือ?”

“ข้าอยู่ขอบเขตหลอมลมปราณขั้นที่เจ็ด ยังสามารถสู้กับยอดฝีมือขอบเขตเทวสถานได้เลย ระบบหมาโง่!”

แต่ถึงจะด่าไปเช่นนั้น เย่กูก็รู้ดี

ความร้ายกาจที่แท้จริงของเคล็ดวิชาชีวาวายพร้อมท่านนี้มิใช่ในปัจจุบัน หากแต่เป็นอนาคต!

ขอเพียงตนเองพยายามเอาใจภรรยาต่อไป เอาใจภรรยาที่ค่าความรู้สึกดีเต็มแล้ว เคล็ดวิชาลับชีวาวายพร้อมท่านนี้ก็จะเพิ่มระดับต่อไป

และนั่นก็หมายความว่า ในอนาคตตนเองจะสามารถเลือกเป้าหมายที่แข็งแกร่งกว่าตนเองเพื่อดับชีพพร้อมกันได้

ลองคิดดูสิ ตนเองเป็นเพียงยอดฝีมือขอบเขตเทวสถาน แต่สามารถลากเซี่ยหวางมาดับชีพพร้อมกันได้ นั่นจะสะใจเพียงใด?

เกรงว่าถึงตอนนั้นเซี่ยหวางคงต้องยอมทำตามคำขอของตนทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้ แน่นอนว่าในปัจจุบันเขายังทำไม่ได้

อีกทั้งภรรยาที่ค่าความรู้สึกดีเต็มแล้วก็มีเพียงเจียงเหลียนเอ๋อร์คนเดียว และหลังจากค่าความรู้สึกดีเต็มแล้ว การจะเอาใจภรรยาเพื่อให้ระบบยอมรับต่อไปนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ดังนั้นการเพิ่มระดับของชีวาวายพร้อมท่านนี้ เกรงว่าก็คงจะช้าอยู่บ้าง

แต่เย่กูไม่สนใจ

และสิ่งที่เรียกว่าเคล็ดวิชาลับระดับหงเหมิงนี้ ยิ่งทำให้เย่กูงุนงงอยู่บ้าง

ปกติแล้วเคล็ดวิชาต่างๆ มิใช่ว่ามีเพียงสี่ระดับคือเทียน ตี้ เสวียน และหวงหรอกหรือ?

ระดับหงเหมิงนี่คือระดับใดกัน?

….

(เทียน ตี้ เสวียน หวง / สวรรค์ ปฐพี ดำ เหลือง)