บทที่ 44: ปีศาจจิตวิทยา

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง" ยามานากะ มัตสึ เคาะโต๊ะเบาๆ ก้มหน้าครุ่นคิด

เขารู้ดีอยู่แล้วว่าการให้สวัสดิการที่ดีกับพนักงาน จะช่วยเพิ่มแรงจูงใจในการทำงาน

แต่เขาก็ "เสียดายเงิน"

แต่ตอนนี้คือการแข่งขันโดยตรงกับร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา

หากแพ้ ไม่ใช่แค่ร้านหม้อไฟจะเจ๊ง แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน รวมถึงร้านค้าชั้นบนทั้งหมด ก็จะพากันเจ๊งไปด้วย

มีแค่ "ชัยชนะ" เท่านั้น ที่จะทำให้อยู่รอดได้

ต้องดึงลูกค้าจากซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมาให้หมด

ดังนั้น ต่อให้เสียดายก็ต้องยอมลงทุน

ยามานากะ มัตสึกัดฟันแล้วพูดเสียงหนักแน่น "ในเมื่อลงทุนไปแล้ว 30 ล้าน ก็ไม่กลัวที่จะลงเพิ่มอีก 30 ล้าน"

"ทุกอย่าง ปรับให้เหมือนร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาทั้งหมด"

ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลามีพนักงานอยู่ 500 คน

เงินเดือนคนละ 8,000 หยวน รวมแล้วเท่ากับ 4 ล้าน

รวมค่าสารพัด ค่าดำเนินการอื่นๆ ตกเดือนละไม่ต่ำกว่า 5 ล้าน

นี่ยังไม่รวมค่าเช่าที่

ถ้าเขาอยากมีมาตรฐานเดียวกับกับร้านเหอหลี่เหลา ก็ต้องยอมควักเงินเท่ากัน

เท่ากับว่าเขาต้องได้ "กำไรวันละอย่างน้อย 200,000" ถึงจะรอดตาย

ถ้าจะได้กำไร ต้องขายให้ได้เกิน 400,000 ต่อวัน

……

ยามานากะ มัตสึเป็นคนกล้าตัดสินใจ พอตัดสินใจได้แล้ว วันรุ่งขึ้นก็ขึ้นเงินเดือนให้พนักงานทันที

ทุกอย่างจัดตามแบบร้านเหอหลี่เหลาเป๊ะๆ

ทำงานวันละ 6 ชั่วโมง กินหม้อไฟฟรี

นี่ทำให้พนักงานตื่นเต้นกันมาก

สภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ผลลัพธ์คือ ยอดขายร้านหม้อไฟหยงเหนียนเริ่มกลับมาดีขึ้น

วันที่ 3 ได้ยอด 400,000

วันที่ 4 ขยับขึ้นเป็น 450,000

แต่เพิ่งจะดีได้สองวัน วันที่ 5 ยอดกลับตกฮวบอีกครั้ง

ยอดขายเหลือแค่ 350,000 ร่วงลงแบบตกเหว

"เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะ?" ยามานากะ มัตสึเดือดจัด เขาสั่งให้ผู้จัดการหลี่ไปตรวจสอบทันที

ไม่นาน ผู้จัดการหลี่ก็กลับมาพร้อมข้อมูล

หลิวเกาต้าก็อยู่ในห้องนั้นด้วย เพราะสาวแฝดสี่ยังอยู่ที่นี่

"ท่านประธานครับ ผมหาสาเหตุได้แล้ว" ผู้จัดการหลี่หอบหายใจพร้อมรายงาน

หลิวเกาต้าเองก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไม

ร้านของพวกเขาไม่แพ้ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลาเลย แต่ยอดขายกลับแย่ลงทุกวัน?

ผู้จัดการหลี่ตอบว่า "เฉียนจื้อหยงทุ่มเงินมหาศาล จ้างวิทยากรมาปลุกใจพนักงาน"

"ด้วยพลังจากคำพูดของวิทยากร พนักงานเหมือนได้กินยากระตุ้นทุกวัน ใส่ใจลูกค้าแบบสุดหัวใจ"

"ลูกค้าบอกว่าที่ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา รู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน สบายใจ ผ่อนคลาย"

"พวกเขาบอกว่าพนักงานร้านนั้นมีความเป็นมิตรสูงมาก ทำให้รู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเอง"

"อะไรนะ?" ยามานากะ มัตสึตกตะลึง

นี่มันเล่นสงครามจิตวิทยาชัดๆ

เฉียนจื้อหยงถึงขั้นลงทุนจ้างวิทยากรมาปลุกพลังใจให้พนักงาน?

นี่มันไม่ใช่คู่แข่งธรรมดาแล้ว

ยามานากะ มัตสึเดินวนไปวนมาในห้อง คิดแล้วคิดอีก สุดท้ายได้ข้อสรุปเดียว

เขาต้องจ้างวิทยากรเหมือนกัน

"ผู้จัดการหลี่ ไปเลย! เอาเงิน 2 ล้าน ไปหาวิทยากรฝีปากทองมาให้ผม"

ตัดสินใจเด็ดขาด!

วิทยากรฝีปากทองค่าตัวไม่ธรรมดา ค่าจ้างหนึ่งครั้งขั้นต่ำ 50,000

แน่นอน เขาสามารถจ้างวิทยากรระดับกลาง เพื่อทำให้ราคาถูกลงได้

แต่ของถูกไม่มีของดี

ในเมื่อเฉียนจื้อหยงกล้าทุ่มขนาดนี้ เขาก็ต้องกล้าทุ่มเหมือนกัน

แค่ได้ตัววิทยากรมายังไม่พอ ต้องจ้างมาเป็นพนักงานประจำด้วย

ต้องกล้าลงทุน ต้องให้เงินเดือนสูง

"ครับ!" ผู้จัดการหลี่รีบออกไปทันที

แต่ยามานากะ มัตสึกลับยังรู้สึกไม่สบายใจ

เฉียนจื้อหยงร้ายกาจจริงๆ

แนวคิดของอีกฝ่ายพิลึกพิลั่นอย่างกับมาจากนอกโลก

เขาไม่เคยเจอคู่แข่งแบบนี้มาก่อนเลย

น่ากลัวจริงๆ!

ยามานากะ มัตสึสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันไปถามหลิวเกาต้า "หลิวเกาต้า คุณเคยร่วมงานกับเฉียนจื้อหยงมาก่อนใช่ไหม?"

"เขาเป็นคนแบบไหน? มีจุดอ่อนอะไรไหม?"

หลิวเกาต้าคิดอยู่สักพัก แล้วตอบว่า "จุดอ่อนเหรอครับ… เขามีเยอะนะ โลภ เจ้าชู้ อะไรที่คนธรรมดามีกัน เขาก็มีหมด"

"อ้อ แล้วก็เขาชอบเล่นเกม ชอบอ่านนิยายด้วย"

"แต่เล่นเกมก็ไม่เก่งเท่าไหร่ แบกไม่ได้ เล่นทีไรก็พาผมแพ้ตลอด…"

พอพูดถึงเกม หลิวเกาต้าก็เริ่มโม้ไม่หยุด

ยามานากะ มัตสึหน้าดำขึ้นเรื่อยๆ "ผมกำลังถามเรื่องธุรกิจ"

"ธุรกิจเหรอ?" หลิวเกาต้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบแบบจริงจัง

"ผมรู้แล้ว… เฉียนจื้อหยงเป็น ‘ปีศาจเจ้าเล่ห์’"

"เขาเจ้าเล่ห์สุดๆ เลยครับ"

"เพื่อแกล้งผม เขาปิดบังฐานะตัวเอง ออกไปทำงานรายวันกับผมถึงสองเดือนเต็มๆ"

"งานรายวันมันเหนื่อยมากนะครับ"

"เขาเป็นเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน แต่ยอมตื่นเช้ามืด ทำงานหนัก กลับดึก เพื่อแกล้งผม"

"ตอนผมรู้ว่าเขาเป็นเศรษฐี ผมนี่ตกใจจนขากรรไกรค้างเลย"

"เขามีรสนิยมแปลกประหลาดจริงๆ…"

"ความคิดเขาค่อนข้างเอาแน่เอานอนไม่ได้"

ปากก็พูดไป แต่น้ำตาหลิวเกาต้ากลับไหลลงมาเงียบๆ

เพื่อนสนิท…

เขาคิดถึงเพื่อนของเขาเหลือเกิน

ที่นี่มันไม่ใช่ที่ของเขาเลย…

ทุกวันต้องระวังตัวแทบตาย กังวลว่าจะทำอะไรผิด

อยู่กับเฉียนจื้อหยง ถึงเงินจะได้น้อยกว่า แต่มีความสุขมากกว่าเยอะ

ยามานากะ มัตสึเห็นหลิวเกาต้าน้ำตาไหลก็ถอนหายใจ "ดูเหมือนว่า…เฉียนจื้อหยงคงปฏิบัติกับคุณแย่มากสินะ"

"ไม่เป็นไร คุณอยู่กับผมให้ดี เดี๋ยวเราจะได้เห็นเฉียนจื้อหยงล่มสลายไปกับตาแน่นอน!"

……

ผู้จัดการหลี่ทำงานเร็วมาก

แค่สามวัน ก็จ้างวิทยากรฝีปากทองมาได้สำเร็จ

หลังจากวิทยากรเริ่มงาน ยอดขายของร้านหม้อไฟหยงเหนียนก็ทรงตัวได้

แต่ฝั่งซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง เฉียนจื้อหยงกลับรีบสั่งให้หยุดทันที

เพราะหลังจากที่โจวไคเทียนปลุกใจพนักงานทุกวัน พนักงานเต็มไปด้วยพลังจนล้น

เขาเรียกหลี่เหลียน, จูต้าเฉียง, และโจวไคเทียน เข้ามาในห้องทำงาน

ทั้งสามคนเพิ่งก้าวเข้ามา เฉียนจื้อหยงก็ปรี๊ดแตกทันที

"โจวไคเทียน คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่?"

เมื่อเห็นเจ้านายโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทั้งสามคนถึงกับมองหน้ากันอย่างงงๆ

จูต้าเฉียงรีบพูด "บอส… ผู้จัดการโจวทำได้ดีมากเลยนะครับ"

"เพราะการพูดปลุกใจของผู้จัดการโจว ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นร้านหม้อไฟหรือซูเปอร์มาร์เก็ต ยอดขายก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนชัดเจน"

"และร้านหม้อไฟหยงเหนียนก็เพิ่งเปิด เพื่อแข่งกับเราโดยตรง แต่การที่ร้านของเราขายดีขึ้นแบบนี้ ต้องยกความดีความชอบให้ผู้จัดการโจวเลย"

หลี่เหลียนที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

ตอนแรกทั้งเขาและจูต้าเฉียงก็ไม่ชอบโจวไคเทียนเท่าไหร่ มองว่าอีกฝ่ายเป็นแค่พวกสิบแปดมงกุฎคนหนึ่ง

แต่ใครจะคิดว่าหมอนี่จะ "ของจริง"

แต่ไม่รู้ทำไม ดูเหมือนว่าเฉียนจื้อหยงจะไม่พอใจโจวไคเทียน

เฉียนจื้อหยงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ "เมื่อก่อนพวกคุณยังบอกว่าเขาเป็นสิบแปดมงกุฎอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมจู่ๆ เปลี่ยนท่าทีขนาดนี้?"

หลี่เหลียนเดินขึ้นมายิ้มแห้งๆ "คุณเฉียน… อย่าประชดกันสิ"

"ผมมันตาถั่ว เทียบสายตาเฉียนคมของคุณไม่ได้เลยจริงๆ"

"ตอนแรกผมดูไม่ออกว่าโจวไคเทียนมีฝีมือ"

"แต่คุณมองคนได้แม่นยำสุดๆ ถ้าจะให้ผมสรุปเป็นคำเดียวล่ะก็…"

"เทพ!"

หลี่เหลียนชูนิ้วโป้งสูงๆ ตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

เฉียนจื้อหยงคนนี้ ไม่ปล่อยให้พรสวรรค์ของใครต้องสูญเปล่า เขารู้จักวางคนให้ถูกกับงาน

ใครจะไปคิดล่ะว่า… คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสิบแปดมงกุฎ จะกลายเป็นคนที่สร้างความเปลี่ยนแปลงได้มหาศาลขนาดนี้

และจากการที่หลี่เหลียนได้อยู่ร่วมงานกับโจวไคเทียนมาหนึ่งเดือนเต็ม เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า…

โจวไคเทียนไม่ได้เลวโดยสันดาน แต่เขาแค่จน

ความจำเป็นต่างหากที่บีบให้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างนั้น

แต่พอมีโอกาส เขาก็สามารถเปลี่ยนตัวเองได้อย่างน่าทึ่ง

ซึ่งกว่าหลี่เหลียนจะมองออก ต้องใช้เวลาทั้งเดือน…

แต่เจ้านายกลับมองออกตั้งแต่แรกเจอ

นั่นแหละคือความต่างระหว่าง "ลูกน้อง" กับ "เจ้านาย"