บทที่ 33: ความแค้นมูลค่า 50 ล้าน

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือพวกเขาทั้งหมดยังคงรู้สึกภูมิใจอย่างไม่เคอะเขิน

ร้านขายดีขนาดนี้ แต่พวกเขาไม่ได้ใช้กลอุบายอะไรสกปรกเลยแม้แต่นิดเดียว

"ดี... ดีมาก…" รอยยิ้มบนหน้าของเฉียนจื้อหยงแข็งทื่อ ดูน่าอึดอัด

เขารู้แล้วว่าความตั้งใจจะ "ขาดทุน" ในครั้งนี้ของเขา คงจะยากเย็นแสนเข็ญ

เขาเริ่มมีความรู้สึกถอดใจขึ้นมาทีละน้อย

ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาอยากรู้ก็คือทำไมร้านหม้อไฟถึงได้กำไร?

ต่อให้จะล้มเหลว... ก็อยากจะรู้ให้แน่ใจ จะได้ตายตาหลับ

เฉียนจื้อหยงกัดฟันแน่น พูดด้วยน้ำเสียงอัดอั้น "หลิวเกาต้า... ทั้งหมดนี้ต้องขอบใจนายจริงๆ ที่ทำให้ร้านหม้อไฟประสบความสำเร็จ จนฉัน... ขาดทุนจนหมดตัวเลย"

"นายเป็นดาวนำโชคของฉันจริงๆ"

หลิวเกาต้าหัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆ จื้อหยง! นายคงตื่นเต้นมากที่ได้เงินเยอะจนพูดผิดไปหมดแล้ว"

"ไม่ใช่หมดตัวนะ แต่ต้องพูดว่าโกยเงินเข้ากระเป๋าเต็มที่ต่างหากล่ะ"

"ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะฉันหรอก มันคือผลจากการนำของเจ้านายอย่างนายต่างหาก"

คนรอบข้างพอได้ยินคำว่า "หมดตัว" ก็พากันยิ้มบางๆ

ในเมื่อร้านหม้อไฟขายดีขนาดนี้ ขนาดในข่าวยังบอกว่าวันเดียวทำยอดได้เกินล้าน จะไม่ให้คิดว่าเป็นธุรกิจที่ทำเงินได้ยังไง?

แม้เฉียนจื้อหยงจะเป็นเจ้าของร้าน แต่ก็ยังเป็นชายหนุ่มอายุยังน้อย คนอื่นๆ จึงเข้าใจว่าเขาน่าจะตื่นเต้นเกินเหตุจนพูดอะไรผิดไป ไม่ใช่เรื่องแปลก

สายตาคนรอบข้างล้วนเต็มไปด้วยความชื่นชมและเอ็นดู

ร้านหม้อไฟเหอหลี่เหลา ทั้งรสชาติและบริการ ล้วนเป็นเลิศจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ต้องรอคิวเป็นชั่วโมง ลูกค้าก็ยังยินดี

แต่สายตาของเฉียนจื้อหยงไม่ทันได้สังเกตคนรอบตัว เพราะตอนนี้ในหัวเขาความคิดวุ่นวายไปหมด

"ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน... เพราะฉันเป็นผู้นำที่ดี?" เขาทวนคำในใจด้วยความงุนงง

"เดี๋ยวนะ… หลิวเกาต้า ฉันเคยบอกไว้ว่าทุกคำสั่งของฉันห้ามเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด นายเคยเปลี่ยนอะไรบ้างไหม?"

มันต้องเป็นแบบนั้นแน่!

ต้องเป็นหลิวเกาต้าแน่ๆ ที่แอบเปลี่ยนแผนโดยไม่บอก ทำให้ร้านหม้อไฟกลายเป็นธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ

หลิวเกาต้า! ไอ้คนทรยศ!

ฉันไว้ใจนายถึงขั้นให้เงินเดือนระดับสูงสุด แต่นายกลับตอบแทนฉันแบบนี้เนี่ยนะ?

เพื่อนทรยศน้ำใจเพื่อน!

จากนี้ไป เราขาดกัน!

เฉียนจื้อหยงเบิกตากว้าง มองหลิวเกาต้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความแค้นราวกับอยากจะบีบคอ

หลิวเกาต้าถึงกับสะดุ้ง "จื้อหยง อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ…"

"ฉัน... ฉันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยจริงๆ"

"ทุกอย่างที่ทำ ฉันก็ทำตามที่นายสั่งไว้ทั้งหมด"

หลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงที่อยู่ข้างๆ เห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดี จึงรีบเข้ามาห้ามทันที

"บอสครับ จริงๆ แล้วหลิวเกาต้าเคยจะเปลี่ยนนิดหน่อยครับ แต่สุดท้ายเขาก็คิดได้ เลยไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลยสักอย่าง"

"ผมยืนยันได้เลยว่าเขาทำตามคำสั่งคุณทุกประการ ไม่มีการตัดสินใจเองแน่นอน"

พวกเขาคิดว่าเฉียนจื้อหยงเข้าใจผิดคิดว่าหลิวเกาต้าทำอะไรนอกเหนือคำสั่งเลยโกรธจัดแบบนี้

ความเข้าใจผิดแบบนี้ต้องรีบแก้

"ไม่เปลี่ยนคำสั่งของฉันเลย?" แววตาของเฉียนจื้อหยงเริ่มเปลี่ยนกลับมาปกติ

ใครที่มาขวางทางเขาไม่ให้เสียเงิน 50 ล้าน เขาจะถือว่าเป็นศัตรูตลอดชีวิต

แต่ถ้าทั้งหมดนี้คือผลจาก "คำสั่งที่เขาเป็นคนสั่งจริงๆ" ล่ะ?

หลิวเกาต้าพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น "จื้อหยง ก็เพราะนายสั่งให้ฉันใช้เงินตั้ง 3 ล้านในการซื้อน้ำซุปหม้อไฟไง"

"ฉันถึงได้ไปหาสูตรที่ต้นตำรับที่สุด และอร่อยที่สุดมาได้"

"ลูกค้าก็อยากรู้อยากเห็น พากันแห่มาลอง ‘น้ำซุป 3 ล้าน’ กันใหญ่เลย"

"ห๊า? แค่นี้ถึงขนาดทำให้ลูกค้าแห่กันมาเหรอ?" เฉียนจื้อหยงตกใจจนพูดไม่ออก

หลิวเกาต้ายังคงพูดต่อ "แน่นอนสิ ก็นายมองการณ์ไกลตั้งแต่แรกแล้วนี่นา"

"แม้แต่ไอเดียให้พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตกับพนักงานร้านหม้อไฟกินฟรี นายก็คิดไว้หมดแล้ว"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตมีพนักงานนับพันคน พอพวกเขาได้ชิมก็รู้ว่ารสชาติยอดเยี่ยม"

"แล้วพวกเขาก็แนะนำต่อให้ญาติ เพื่อน และแม้แต่ลูกค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต"

"แต่ไม่ได้บังคับใครเลยนะ แค่บอกต่อให้ลองกินเฉยๆ"

"พนักงานก็เต็มใจมา ลูกค้าก็เช่นกัน"

"เพราะของดีไม่จำเป็นต้องบังคับ ถ้าคนชิมเยอะ เดี๋ยวข่าวก็แพร่กระจายไปเอง"

"แผนของนายทั้งเนียน ทั้งแยบยล ใช้ได้อย่างลงตัว"

เมื่อได้ฟังสิ่งที่หลิวเกาต้าอธิบาย ผู้คนรอบข้างก็เข้าใจขึ้นมาทันที

ที่แท้ ร้านหม้อไฟดังขึ้นมาแบบนี้ เพราะเริ่มจากการให้พนักงานกินฟรี?

ผู้คนพากันปรบมือดังลั่น

เสียงปรบมือเหล่านั้นเหมือนตบลงมาที่หัวใจเฉียนจื้อหยงทีละฉาด ทำให้เขาเซถอยหลังทีละก้าว

"ทั้งหมด... ทั้งหมดนี่มันคือแผนของฉันเหรอ?" เขาเบิกตากว้างพูดออกมาเบาๆ

"ใช่แล้ว!" หลิวเกาต้าพยักหน้า "ถ้าไม่มีนาย ร้านเราคงไม่ได้โตเร็วแบบนี้แน่"

"เราจ้างพนักงานไปตั้ง 500 คน แค่จ่ายเงินเดือนแต่ละเดือนก็ปาเข้าไป 5 ล้านแล้ว"

"ถ้ากิจการไม่รุ่งจริงๆ มีหวังเจ๊งในไม่กี่เดือนแน่นอน"

"แต่เพราะไอเดียของนาย เราถึงได้ไปรอด"

"ถ้าร้านหม้อไฟแบบนี้ต้องปิดไป มันจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการหม้อไฟแน่นอน"

เฉียนจื้อหยงอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

การที่ร้านหม้อไฟดังขึ้นมา เป็นความดีความชอบของเขาเองงั้นเหรอ?

ที่ให้พนักงานกินฟรี เขาทำก็เพราะอยากขาดทุน

ยังไงเขากับหลิวเกาต้าก็กินได้ไม่เยอะ แต่พนักงานพันคนกินได้เยอะแน่นอน

เขาแค่อยาก "เสียเงินเยอะๆ" เท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลย

แล้วเรื่องน้ำซุป 3 ล้านก็เหมือนกัน เขาแค่อยากผลาญเงิน ไม่ได้คิดจะทำตลาดหรือโฆษณาอะไรเลย

แต่ทำไมลูกค้าถึงอยากมาลอง "น้ำซุป 3 ล้าน" กันขนาดนี้ล่ะ?

เงิน 3 ล้าน ที่เขาตั้งใจจะผลาญดันกลายเป็นจุดขายเฉยเลย

หลิวเกาต้ายังไม่หยุดพูด "แล้วก็... นายยังสั่งให้ฉันจ้างพนักงานตั้ง 500 คน"

"ตอนนั้นฉันก็ไม่เข้าใจนะ ร้านเราก็แค่เจ็ดร้อยกว่าตารางเมตร รับลูกค้าได้แค่ร้อยคนก็แน่นแล้ว"

"แล้วจะจ้างพนักงานตั้ง 500 คน ไปทำไม?"

"แต่เพราะนายสั่ง ฉันก็ทำตามคำสั่งแบบไม่มีข้อโต้แย้ง รีบจ้างให้เร็วที่สุด"

"พอร้านดังขึ้นมาจริงๆ ฉันถึงได้รู้ว่านายมองการณ์ไกลขนาดไหน"

พูดจบ เขาก็ยกนิ้วโป้งให้เฉียนจื้อหยงด้วยความภูมิใจในตัวเพื่อนสุดๆ

หลี่เหลียนกับจูต้าเฉียงก็หันไปมองเฉียนจื้อหยงด้วยสายตานับถือ

เจ้าของร้านคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ก็พากันหันมามองด้วยความสนใจ

ที่แท้ร้านหม้อไฟดังขึ้นมาเพราะแบบนี้เอง... แต่ทำไมเฉียนจื้อหยงถึงต้องจ้างพนักงานตั้ง 500 คน?

เรื่องนี้คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

พวกเขาก็เป็นเจ้าของร้านเหมือนกัน พวกเขากลับไม่สามารถเข้าใจวิสัยทัศน์ของเฉียนจื้อหยงได้เลย

นี่มันแนวคิดแบบไหนกันนะ?