บทที่ 29: ธุรกิจกำลังไปได้ดี

ที่สำนักงานของเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน

ยามานากะ อาริกิ ถามขึ้นว่า "ผู้จัดการซุน ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงช่วงนี้มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหม?"

ผู้จัดการซุนส่ายหน้า "ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลยครับ"

"ดูเหมือนเฉียนจื้อหยงจะยอมแพ้แล้วจริงๆ"

ยามานากะ อาริกิขมวดคิ้ว "จะเป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"

"ผมรู้สึกว่าเฉียนจื้อหยงไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นนะ"

เขายังจำได้ดีว่าเฉียนจื้อหยงเคยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด แต่กลับแฝงไว้ด้วยคำประกาศสงครามที่แข็งกร้าวที่สุด

ไม่ว่าซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนจะไปเปิดสาขาที่ไหน ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงก็จะไปเปิดที่นั่น

นี่มันชัดเจนว่าเป็นการเปิดศึกโดยตรง

ผู้จัดการซุนกล่าวว่า "ผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเฉียนจื้อหยงจะมีวิธีไหนพลิกสถานการณ์กลับมา"

"ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตกแต่ง ร้านของเราก็ไม่ได้ด้อยกว่าเขาเลย ด้านชื่อเสียงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงเทียบกับซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียนไม่ได้เลยซักนิด"

"แถมเรายังมีพื้นที่ร้านค้าชั้นบนอีกมาก ช่วยดึงดูดลูกค้าเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย"

"ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงจะเอาอะไรมาแข่งกับเราได้?"

ยามานากะ อาริกิพยักหน้า "ดูเหมือนว่าผมจะคิดมากไปจริงๆ"

...

ที่สำนักงานของเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง

ช่วงนี้เฉียนจื้อหยงแทบไม่ได้ออกจากห้องเลย เขานั่งเล่นเกมสบายๆ ทั้งวัน

ตลอดช่วงนี้ เฉียนจื้อหยงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ไม่ต้องกลัวไม่มีข้าวกิน กินจนอิ่มทุกมื้อแบบไร้กังวล

บางครั้งเขาก็เดินเล่นในซูเปอร์มาร์เก็ตบ้าง แต่ร้านก็ยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม ไม่มีลูกค้า

พอเห็นว่าธุรกิจยังคงซบเซา เฉียนจื้อหยงก็โล่งใจ กลับเข้าห้องไปเล่นเกมต่ออย่างสบายใจ

"การตัดสินใจของฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ เปิดร้านตรงข้ามซูเปอร์มาร์เก็ตหยงเหนียน คิดไว้แล้วเชียวว่าต้องขาดทุนแน่นอน"

อีกสิบวันผ่านไป

ตอนนี้หลิวเกาต้ากลายเป็นเหมือนปลาที่โดนโยนลงกระทะร้อน ร้อนรนแทบขาดใจ

เขาไปหาเฉียนจื้อหยงหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเฉียนจื้อหยงก็พูดแค่ว่า "ใจเย็นไว้ก่อน"

จะให้เขาใจเย็นได้ยังไง?

เห็นร้านหม้อไฟขาดทุนทุกวัน เขาแทบจะร้องไห้

จูต้าเฉียงก็แวะเวียนมาร้านบ้าง และหลิวเกาต้าก็พยายามขอคำปรึกษาจากเขา

แต่จูต้าเฉียงก็ไม่ได้มีทางแก้ไขที่ดีนัก

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ดูเหมือนสถานการณ์จะเริ่มเปลี่ยนไป!?

วันหนึ่ง หลิวเกาต้านั่งเช็กยอดรายวันของร้านหม้อไฟ

ช่วงเวลานี้คือช่วงที่เขาตึงเครียดที่สุด

ตอนนี้ร้านหม้อไฟจ้างพนักงานครบ 500 คนแล้ว แค่เงินเดือนรวมกันก็สูงถึง 5 ล้านหยวนต่อเดือน

นี่ยังไม่นับค่าน้ำค่าไฟ

ซึ่งหมายความว่าหากจะไม่ขาดทุน ร้านต้องทำรายได้วันละอย่างน้อย 160,000 หยวน

160,000 ต่อวัน!

ใครจะทำได้?

ทันใดนั้น แคชเชียร์ก็พูดขึ้นด้วยความดีใจว่า "ผู้จัดการคะ วันนี้ยอดขายดีมากเลยค่ะ"

"ห๊า? ยอดขายดี?" หลิวเกาต้าขมวดคิ้วทันที ช่วงนี้เขาแทบใจสลาย

ทุกครั้งที่ต้องดูยอดขาย เหมือนกับต้องไปรับโทษประหาร

เขาค่อยๆ รับกระดาษจากแคชเชียร์ แล้วค่อยๆ คลี่ออกดู

ยอดวันนี้สูงถึง 300,000 หยวน

"วันนี้ร้านหม้อไฟขายดีมากเลยเหรอ?" หลิวเกาต้าตกตะลึง

แคชเชียร์พยักหน้าอย่างมีความสุข "ลูกค้าเยอะค่ะ"

หลิวเกาต้าสงสัย "แต่ก่อนหน้านี้ยอดขายแย่มากไม่ใช่เหรอ?"

"แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงขายดี?"

แคชเชียร์ส่ายหน้า

เธอก็เป็นแค่แคชเชียร์ธรรมดา จะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมยอดขายถึงพุ่งขึ้น?

"ต้องรีบเอาข่าวดีไปบอกจื้อหยงแล้ว" หลิวเกาต้าถือรายงานยอดขาย วิ่งไปที่ห้องทำงานของเฉียนจื้อหยง

ระหว่างทาง เขาบังเอิญเจอกับจูต้าเฉียงกับหลี่เหลียนที่แวะมาตรวจดูร้าน

"ผู้จัดการจู! ร้านเรายอดขายพุ่งแล้วครับ" หลิวเกาต้าดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่

จูต้าเฉียงยิ้มและพยักหน้า "ผมรู้แล้วครับ"

"รู้แล้ว?" หลิวเกาต้าทำหน้าแปลกใจ

จูต้าเฉียงพูดว่า "สองสามวันนี้ ผมก็แอบจับตามองยอดขายของร้านอยู่ เห็นสัญญาณบางอย่างแล้วว่า ร้านกำลังจะไปได้ดี"

"คุณหลี่ก็รู้เหมือนกันเหรอ?" หลิวเกาต้าหันไปมองหลี่เหลียน

หลี่เหลียนยิ้มพยักหน้า "ถูกต้อง ร้านหม้อไฟของเรากำลังจะรุ่งเรืองแล้ว และนี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น"

หลิวเกาต้ายิ่งดีใจ "ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้น?"

หลี่เหลียนยิ้มลึกลับ "เพราะคุณยังไม่รู้ฝีมือของคุณเฉียน"

"ฝีมือของจื้อหยง? ยังไงเหรอครับ?" หลิวเกาต้าถามด้วยความสงสัย

หลี่เหลียนตอบ "เจ้านายของเราวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทุกอย่างอยู่ในกำมือของเขา"

"คุณไม่สังเกตเหรอว่าช่วงแรกที่ร้านเปิด คุณเฉียนมาที่ร้านแทบทุกวัน"

"แต่พอร้านเริ่มเข้าระบบ ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เขาก็ไม่มาอีกเลย?"

หลิวเกาต้าพยักหน้า มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

"แต่ว่าตอนนั้นร้านยังไม่มีกำไรเลยนะ" หลิวเกาต้าท้วง

หลี่เหลียนถอนหายใจเบาๆ "นี่แหละคือความสามารถของคุณเฉียน"

"เขาเป็นอัจฉริยะด้านธุรกิจจริงๆ วางแผนทุกอย่างล่วงหน้า รู้หมดว่าร้านจะกำไรเมื่อไหร่และยังไง"

"เพราะรู้ว่ายังไงร้านก็จะกำไรแน่นอน เขาถึงได้ไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย"

"จริงเหรอ?" หลิวเกาต้าทำหน้ากึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ

หลี่เหลียนยิ้มเจ้าเล่ห์ "รู้ไหมว่าทำไมร้านหม้อไฟถึงทำเงินได้?"

"ทำไม?" หลิวเกาต้าถาม

หลี่เหลียนว่า "มันก็เกี่ยวกับนโยบายอันชาญฉลาดของคุณเฉียนนั่นแหละ"

"คุณเฉียนเคยออกนโยบายให้พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตทุกคนมากินหม้อไฟฟรี คุณยังจำได้ไหม?"

หลิวเกาต้าพยักหน้า "ตอนนั้นผมพยายามห้ามสุดตัวเลยนะ แต่จื้อหยงไม่ฟังเลย"

"สุดท้ายก็ต้องทำตามที่เขาบอก"

หลี่เหลียนยิ้ม "เพราะให้นโยบายพนักงานกินฟรีนี่แหละ ร้านถึงเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ"

หลิวเกาต้า "ผมก็ยังไม่เข้าใจ?"

จูต้าเฉียงเองก็รู้สึกสงสัยไม่น้อย

หลี่เหลียนยิ้มแล้วถามว่า "คุณคิดว่ารสชาติหม้อไฟของเราน่ะ เป็นยังไง?"

"อร่อยมากแน่นอน!" หลิวเกาต้าตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

น้ำซุปหม้อไฟนั่น เขาคัดสรรมาอย่างดี ใช้เวลาคิดและเลือกอยู่นาน แถมยังทุ่มเงินไปถึง 3 ล้าน จะให้อร่อยน้อยกว่านี้ได้ยังไง?

หลี่เหลียนพูดต่อ "เรื่องที่เราซื้อน้ำซุปหม้อไฟด้วยเงิน 3 ล้าน มันแพร่กระจายไปทั่วแล้วนะ ตอนนี้มีคนมากมายที่อยากมาลองชิมว่ารสชาติของน้ำซุปที่ซื้อด้วยเงิน 3 ล้านจะเป็นยังไง"

"แล้วคุณรู้ไหมว่าใครเป็นคนเผยแพร่ข่าวนี้?"

หลิวเกาต้าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า "พนักงานของเรา?"

ตอนนั้นที่เฉียนจื้อหยงบอกว่าจะซื้อสูตรน้ำซุปด้วยเงิน 3 ล้าน เขาค้านสุดตัว

แต่เฉียนจื้อหยงก็ยืนยันจะทำตามแผนของตัวเองให้ได้

ตอนนั้นรอบๆ ก็มีพนักงานอยู่เยอะ

อีกอย่าง เฉียนจื้อหยงก็ไม่ได้สั่งให้เก็บเป็นความลับ ข้อมูลแบบนี้หลุดออกไปก็ไม่แปลก

หลี่เหลียนพยักหน้า "ใช่เลย เป็นพนักงานของเราเองนั่นแหละ"

"พนักงานมากินฟรี พวกเขาได้ชิมแล้ว ส่วนใหญ่ก็เห็นว่ารสชาติดีมาก"

"แล้วพอรู้ว่าน้ำซุปนี่ซื้อมาด้วยเงินตั้ง 3 ล้าน ก็ยิ่งรู้สึกว่าอร่อยขึ้นไปอีก"

"ของอร่อยขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องบอกต่อให้เพื่อนๆ ได้มาลองชิมด้วย"

"พนักงานของเราเลยเริ่มกระจายข่าวต่อแบบปากต่อปาก ทำให้มีลูกค้าแวะเวียนมาเรื่อยๆ พอลองกิน ก็พบว่าอร่อยอย่างที่ว่าไว้ ร้านเลยดีขึ้นตามลำดับ"

"ที่สำคัญคือ ทุกคนรู้แล้วว่าแค่ค่าน้ำซุปก็ 3 ล้านแล้ว ลูกค้าก็จะไม่รู้สึกเลยว่าเมนูในร้านของเราแพง"

"เพราะทุกคนเข้าใจตรงกันว่าของดีมันก็ต้องมีราคาสูงเป็นธรรมดา และของๆ เรา ก็เป็นของดีจริงๆ"

"นี่คือร้านหม้อไฟที่ดีที่สุดในทั้งเมืองฮั่นเฉิง ไม่มีร้านไหนเทียบได้เลย"

"ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง..." หลิวเกาต้าเข้าใจในทันที

ไม่น่าเชื่อเลยว่าแผนซื้อสูตรน้ำซุปด้วยเงิน 3 ล้านจะกลายเป็นตัวกระตุ้นความอยากรู้อยากลองของลูกค้า

และยังทำให้ราคาของร้านดูสมเหตุสมผลขึ้นอีกด้วย

มันเป็นหมัดเด็ดที่เหนือความคาดหมายจริงๆ!