บทที่ 6: หิวจะตายอยู่แล้ว

เฉียนจื้อหยงยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ต

แผนที่สองของหลี่เหลียง ได้เวลานำมาใช้แล้ว!

"ผู้จัดการจู ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลดราคาสินค้าทุกชิ้นในร้านลงให้มากที่สุด"

"แค่ให้มีกำไรนิดหน่อยก็พอ ลดให้สุดไปเลย!" เฉียนจื้อหยงสั่งการ

หากไม่ติดว่าระบบห้ามตั้งราคาขาดทุน และห้ามทำให้ดูจงใจขาดทุน เขาคงอยากขายของ "ราคาทุน" ไปแล้วด้วยซ้ำ

"บอสครับ แบบนี้เราจะมีกำไรได้ยังไง?" จูต้าเฉียงรีบแย้งด้วยความตกใจ

เฉียนจื้อหยงยิ้มลึกลับ "ผมมีแผนอยู่แล้ว ทำตามที่สั่งให้ดีนะ"

"ตั้งใจเรียนรู้ไว้ ผมฝากความหวังไว้กับคุณ"

เขากลัวว่าจูต้าเฉียงจะไม่ยอมทำตามเลยเน้นย้ำอีกครั้ง "อย่าปรับเปลี่ยนอะไรเองเด็ดขาด ทำตามคำสั่งผมเป๊ะๆ"

ถ้าขนาดจูต้าเฉียงยังคิดว่าแบบนี้จะทำให้ขาดทุนมากขึ้น ก็แปลว่าเขาขาดทุนแน่ๆ

แผนนี้ชัวร์เลย!

เฉียนจื้อหยงยกนิ้วโป้งให้ตัวเอง

ที่เหลือก็แค่รอให้ร้านขาดทุน

สามเดือนผ่านไปเขาก็คืนสินค้า ขายชั้นวางทิ้งเป็นเศษเหล็ก

จ่ายเงินชดเชย n+1 ให้พนักงาน แล้วก็เอาเงินจากระบบทั้งหมดเข้ากระเป๋า

ตอนนี้เขามั่นใจสุดๆ!

...

เฉียนจื้อหยงอยู่เฝ้าร้านต่ออีกเจ็ดวัน

ในช่วงเจ็ดวันนั้นเขายุ่งมาก คอยตรวจเช็กตลอดจนมั่นใจว่าร้านมีพนักงานครบ 400 คนแล้ว และราคาสินค้าทุกอย่างก็ถูกกดลงจนต่ำสุดแล้ว เขาถึงได้รู้สึกพอใจ

โดยเฉพาะเวลาที่มีลูกค้าเดินเข้ามาแล้วถูกพนักงานนับร้อยมองจ้องด้วยสายตาพร้อมกัน จนรู้สึกไม่กล้าเดินต่อ

หรือบางคนพอเห็นสภาพร้านที่ทรุดโทรม ก็หันหลังเดินออกไปทันที

แบบนี้เขายิ่งสบายใจเข้าไปใหญ่!

ต่อให้ของถูกแค่ไหน ถ้าคนไม่กล้าเดินเข้าร้าน ก็ไม่มีทางขายออก!

เฉียนจื้อหยงอยากอยู่คุมร้านต่อ แต่เงินไม่พอแล้ว...

แต่เดิมเขามีเงินอยู่แค่ 130 หยวน

หลังจากซื้อข้าวกล่องให้หลี่เหลียง และกินเองอีก 1 กล่อง ก็เหลือแค่ 70 หยวน

และตอนนี้เขาใช้เงินแค่ 10 หยวนต่อวัน!

กินแต่หมั่นโถวนึ่งกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กินจนเห็นแล้วอยากจะอ้วก

แถมตอนนี้ต่อให้หิวจนอยากกิน เขาก็ไม่มีเงินจะซื้อแล้ว!

ตอนนี้เขาจำเป็นต้องออกไปหาเงิน ไม่งั้นเขาจะอดตายจริงๆ

ก่อนออกจากร้าน เฉียนจื้อหยงกำชับจูต้าเฉียงอีกครั้งว่าให้ทำตามแผนที่วางไว้ทุกอย่าง แล้วจึงรีบออกไปอย่างเร่งด่วน

...

หลังจากเฉียนจื้อหยงออกจากร้าน

จูต้าเฉียงยังคงเดินตรวจร้านต่อด้วยความกังวล

ถึงเจ้านายจะดูมั่นใจสุดๆ แต่ความจริงร้านก็ยังไม่มีวี่แววจะดีขึ้น ทำเอาเขากังวลใจมาก

แต่แปลกมาก...

ตอนนี้พนักงานกลับเต็มไปด้วยพลัง!

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

ก็เพราะได้เงินเดือนเพิ่ม แถมทำงานแค่วันละ 6 ชั่วโมง

จะไม่แฮปปี้ได้ยังไง?

เหมือนทั้งร้านมีแค่เขาคนเดียวที่เป็นทุกข์

"ตั้งใจดู ตั้งใจทำงาน บอสต้องการให้ฉันเรียนรู้อะไรกันนะ..." จูต้าเฉียงพึมพำเบาๆ

เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดของเฉียนจื้อหยงเป็นแค่ "คำพูดลอยๆ" ไม่ได้มีเจตนาอะไรเป็นพิเศษ

เขาเดินมาถึงหน้าประตูร้านที่เงียบเชียบแทบไม่มีใครเข้าออก

ก็เพราะตอนนี้เพิ่งจะสิบโมง ช่วงเวลานี้ปกติร้านก็ไม่ค่อยมีลูกค้าอยู่แล้ว

ขณะนั้นเอง มีกลุ่มป้าๆ เดินผ่านมา น่าจะกำลังจะไปตลาด

จูต้าเฉียงไม่สนใจนัก เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงมีแผนกขายของสดน้อยมาก เพราะสินค้าพวกนี้เก็บข้ามคืนไม่ได้ ร้านก็เลยไม่ค่อยสั่งเข้ามา

"ใช่ร้านนี้แหละ ‘ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง’"

"ร้านนี้ใหญ่มาก มีของครบทุกอย่าง"

"ที่สำคัญคือของถูกสุดๆ!"

คุณป้าคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น ขณะดึงเพื่อนร่วมกลุ่มเข้าไปในร้าน

"จริงๆ ครับ ของที่นี่ถูกมาก!" จูต้าเฉียงรีบเดินเข้าไปเชิญทันที

เขาจำป้าคนนี้ได้ เมื่อวานก็มาซื้อของ วันนี้ยังกลับมาอีก แถมพาเพื่อนมาด้วย

จูต้าเฉียงรีบบริการอย่างเต็มที่

เมื่อกลุ่มป้าเข้าร้าน พวกเธอก็เห็นพนักงานเต็มร้าน

วัยรุ่นอาจอึดอัดถ้าโดนมองเยอะๆ แต่พวกป้าๆ กลับรู้สึกว่าได้รับการใส่ใจ!

มีพนักงานเดินเข้ามาทักทายทันที

พนักงานเยอะจนไม่มีอะไรจะทำ พอเห็นลูกค้าเข้าร้าน ก็รีบวิ่งมาบริการ

"ของในร้านไม่รู้ว่าราคาถูกไหม แต่พนักงานบริการดีมากเลยนะ!" คุณป้าอีกคนพูดพลางยิ้ม

พอเข้าไปลึกอีกหน่อย ถึงได้เห็นว่า… ราคาสินค้าในร้านมันถูกเกินไป!

คุณป้าคนหนึ่งชี้ไปที่น้ำเปล่าขวดหนึ่ง ซึ่งเคยขาย 2 หยวน

"ขวดนี้แค่ 1.2 หยวนเหรอ?"

จูต้าเฉียงพยักหน้า "เจ้านายผมสั่งไว้ครับว่าให้ขายทุกอย่างในราคาต่ำสุด"

"แล้วถ้ายกแพ็คล่ะ?" อีกคนถาม

"1.2 หยวนต่อขวด แพ็คละ 24 ขวด ก็ 28.8 หยวนครับ" จูต้าเฉียงตอบไวมาก

การคิดเลขเร็วถือเป็นพื้นฐานของผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ต

"โอ้โห! ข้างนอกขาย 31 หยวน ที่นี่แค่ 28.8"

"แถมขายแยกขวดก็ราคาเดียวกับขายส่งเลย!" คุณป้าอุทาน "ที่นี่มันซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่งชัดๆ!"

จูต้าเฉียงถึงกับ ตาโตเป็นประกาย

ขายส่ง?

ใช่เลย!

ทำไมเขาไม่คิดแบบนี้มาก่อน?

แผนของเจ้านายคือเปลี่ยนร้านให้กลายเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่ง!

"ใช่ครับ ใช่เลย! พวกเราคือซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่ง"

"ราคาทุกอย่างคือราคาขายส่งครับ" จูต้าเฉียงพูดด้วยความมั่นใจ

บรรดาป้าๆ พากันเดินลึกเข้าไป แต่ละคนหยิบของกันไม่ยั้ง

โชคดีที่พนักงานอยู่ใกล้ๆ คอยช่วยถือให้ ไม่งั้นพวกเธอคงแบกเองไม่ไหว

มีพนักงานอีกคนรีบเข็นรถเข็นมาให้

บรรดาป้ากว้านซื้อข้าวสาร น้ำมัน และของกิน จำนวนคนละไม่น้อยเลย

ตอนเดินออกจากร้าน ทุกคนล้วนมีสีหน้าเสียดาย รู้สึกเหมือนซื้อของน้อยไป

กลัวว่าร้านจะเจ๊งซะก่อน แล้วพวกเธอจะไม่ได้กลับมาซื้ออีก!

ยิ่งคิดว่าสินค้าที่เคยซื้อจากร้านอื่นแพงกว่าหลายหยวน ก็ยิ่งรู้สึกว่าโดนโก่งราคามาตลอด

บางอย่างต่างกันตั้งหลายหยวน ซื้อรวมๆ กันหลายรายการ ก็ขาดทุนกันเป็นหมื่นเป็นแสนเลยสิ

บรรดาป้าๆ พากันขนของออกจากร้าน

หลังจากนั้น คนก็เริ่มทยอยเข้าร้านมากขึ้นเรื่อยๆ

จูต้าเฉียงสั่งให้พนักงานทุกคนแนะนำว่าร้านนี้คือ "ซูเปอร์มาร์เก็ตขายส่ง"

วันนั้นยอดขายของร้านดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!

ลูกค้าส่วนใหญ่ซื้อของเกิน 100 หยวนกันทั้งนั้น

ที่หน้าร้าน ผู้คนหิ้วถุงของออกมาแน่นขนัด เหมือนแจกฟรียังไงยังงั้น ทำให้คนที่เดินผ่านอดสงสัยไม่ได้

พอถาม ก็ได้คำตอบว่า "ร้านขายส่ง ราคาถูก ของครบ!"

ข่าวเริ่มแพร่กระจายออกไป

ไม่กี่วันต่อมา ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวงกลายเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะบรรดาผู้สูงอายุที่เกษียณแล้ว ถึงกับนั่งรถเมล์ต่อหลายสาย แต่ยังไงก็ต้องมาให้ได้

สำหรับพวกเขาค่าโดยสารไม่ใช่ปัญหา เพราะมีบัตรโดยสารฟรี

เวลา? ไม่สำคัญ เพราะมีเหลือเฟือ!

แม้แต่วัยรุ่นก็เริ่มชอบมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเฟยหวง เพราะพื้นที่ร้านกว่า 5,000 ตารางเมตร มีสินค้าครบทุกหมวด ที่สำคัญคือ "ราคาถูกสุดๆ"

แค่เดินมาที่นี่ครั้งเดียว ของใช้ทั้งสัปดาห์ รวมถึงขนมขบเคี้ยว ก็ซื้อได้ครบทั้งหมดในราคาถูกกว่าที่อื่น!