บทที่ 750 เจอเรื่องเข้าแล้ว
บทที่ 750 เจอเรื่องเข้าแล้ว
การแข่งขันทั้งหกคู่ในวันแรกสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว เจียงเสี่ยวได้เห็นสัตว์เลี้ยงดาราอันล้ำค่าจากนานาประเทศในยุโรป
ในบรรดาสัตว์เลี้ยงดาราทั้งหมด สิ่งที่สร้างความประทับใจให้เจียงเสี่ยวได้ลึกซึ้งที่สุด ย่อมเป็นคู่ “หนูน้อยหมวกแดง” และ “หนูน้อยหมวกน้ำเงิน” อย่างไม่ต้องสงสัย
และเจ้าของของพวกมันคือพี่น้องกริมม์จากเยอรมนี ว่ากันว่าพวกเขาตั้งใจเดินทางมาเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้เพื่อเจียงเสี่ยว ผู้เป็นแชมป์โลกโดยเฉพาะ โดยได้จัดเตรียมทักษะดาราหลักของนีล โล่แห่งยุโรป ผู้เป็นรองแชมป์โลกมาเป็นพิเศษ
เป็นการประกาศเจตนาอย่างชัดเจนว่าต้องการจะทวงศักดิ์ศรีคืน
สู้เดี่ยวไม่ไหว ก็เลยจะมาเอาคืนด้านสัตว์เลี้ยงดาราอย่างนั้นหรือ?
เจียงเสี่ยวแค่นเสียงหยามหยันในใจ ถ้าแบบนั้นก็เข้ามาเลย!
เรื่องเงินอำนาจ? ฉันไม่สู้ เรื่องสู้รบ? นายไม่ไหว!
คนเราก็เป็นแบบนี้ ชอบคิดว่าตัวเองสำคัญนัก
แต่จะว่าไปแล้ว ในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศคราวนั้น นีลผู้ได้รับสมญานามว่าโล่แห่งยุโรป กลับถูกเจียงเสี่ยวไล่ต้อนประชิดตัวจนตาย โดยไม่มีโอกาสได้ตอบโต้แม้แต่น้อย สร้างความตกตะลึงให้แก่ชาวโลกเป็นอย่างมาก
สำหรับชาวเยอรมันที่เปี่ยมไปด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่แล้ว การแข่งขันในครั้งนั้น เจียงเสี่ยวเรียกได้ว่า “ฆ่าคนเชือดใจ” โดยแท้
ตารางการแข่งขันของผู้เชิญสัตว์เลี้ยงดาราชั้นสูงนั้นไม่แน่นขนัดนัก เจ้าหญิงโซเฟียและจูเลียตซึ่งอยู่ในทีมหมายเลข 7 ถูกจัดให้อยู่ในคู่ที่สามของวันที่สอง
ในวันที่สอง การแข่งขันได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง เจียงเสี่ยวก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของแรคคูนป่าฝนและหน้ากากวิญญาณทะเล
มันเท่ชะมัดเลย!
แรคคูนป่าฝนมีลักษณะคล้ายแมวคล้ายเสือดาว ร่างกายเพรียวยาวดุจสายน้ำนั้นมีความยาวกว่าสามเมตร บนผิวสีทองดั่งรวงข้าว มีลายจุดสีดำดั่งเสือดาวประดับอยู่ หากมองเผินๆ อาจเข้าใจผิดได้ง่ายว่าเป็นแมวดาวที่มาจากเอเชีย
แต่เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตบนโลกอย่างแมวดาวแล้ว แรคคูนป่าฝนมีขนาดใหญ่กว่าหลายเท่า เจ้าชายบีโน่กล่าวว่า แรคคูนป่าฝนไม่เพียงแต่เป็นนักล่าชั้นยอด แต่ยังเป็นพาหนะที่ดีเยี่ยม มีความเร็วสูง ว่องไว และพลังทำลายล้างมหาศาล
ทุกอย่างล้วนดีงาม ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ฝึกให้เชื่องได้ยากมาก
สิ่งมีชีวิตจำพวกปีศาจขาวหรือแม่มดปีศาจขาวก็เหมือนกัน พวกมันฝึกให้เชื่องได้ยากมาก หรืออาจกล่าวได้ว่า แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฝึกพวกมันให้เชื่อง ด้วยสติปัญญาที่ต่ำต้อยและจิตใจที่โหดเหี้ยม ทำให้พวกมันมีแนวโน้มที่จะทำร้ายเจ้าของได้ง่าย
แรคคูนป่าฝนก็โหดเหี้ยมเหมือนกัน แต่เป็นความยากในการฝึกให้เชื่องในอีกระดับหนึ่ง เพราะพวกมันมีสติปัญญาในระดับหนึ่ง จะไม่โจมตีเจ้าของโดยง่าย แต่ความภักดีของพวกมันกลับไม่สูงนัก
เมื่อแรคคูนป่าฝนอารมณ์ดี มันอาจจะเล่นสนุกกับคุณได้ แต่เมื่อมันอารมณ์ไม่ดี มันก็ขี้เกียจแม้แต่จะสนใจคุณ
สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ เมื่อมนุษย์และสัตว์อยู่ร่วมกันเป็นเวลานาน ย่อมเกิดความผูกพันขึ้นมาได้เสมอ
แต่ทุกสิ่งย่อมมีข้อยกเว้น แรคคูนป่าฝน คือสิ่งมีชีวิตชนิดที่ว่า ไม่ว่าคุณจะพยายามอย่างไรก็ไม่อาจสร้างความผูกพันด้วยได้
ไม่ว่าคุณจะดีกับมันขนาดไหน ในสายตาของมัน คุณก็เป็นเพียงคนที่คุ้นเคยเท่านั้น
ในทางกลับกัน หากคุณทำไม่ดีกับมันแม้เพียงเล็กน้อย ก็จงรอรับการแก้แค้นจากมันได้เลย
วันนี้ อารมณ์ของแรคคูนป่าฝนดูดีเป็นพิเศษ และยังไว้หน้าจูเลียตอย่างมาก มันเดินย่างสามขุมอย่างสง่างามวนเวียนอยู่รอบเท้าของจูเลียต พลางเงยหน้ามองเพื่อนร่วมทีมของตนเป็นครั้งคราว
ใช่แล้ว แรคคูนป่าฝนไม่ได้มองคู่ต่อสู้
อารมณ์ดีของแรคคูนป่าฝนส่วนใหญ่มาจากเพื่อนร่วมทีมของมัน มันดูเหมือนจะเห็นของเล่นที่น่าสนใจ จึงได้เดินวนรอบหน้ากากวิญญาณทะเล พลางสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ความฮือฮาที่เกิดจากการปรากฏตัวของหน้ากากวิญญาณทะเลนั้น เทียบได้กับหมีเทียนขาวดำของเจียงเสี่ยวเลยทีเดียว
ผู้ที่นั่งชมอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้รู้จริง หน้ากากวิญญาณทะเลที่ล้ำค่าและหายากแบบนี้ จะปรากฏขึ้นเฉพาะใต้ทะเลลึกแอตแลนติกเท่านั้น สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าคือ ในฐานะสิ่งมีชีวิตประหลาดจำพวกหน้ากาก แม้จะอาศัยอยู่ในทะเลลึก แต่กลับสามารถดำรงชีวิตและต่อสู้ได้ทั้งในสภาพแวดล้อมทางทะเล บก และอากาศ
หน้ากากวิญญาณทะเลคือหน้ากากสีน้ำเงินเข้ม บนหน้ากากปรากฏลวดลายคลื่นสีขาว คลื่นแต่ละลูกซัดสาดจากบนลงล่าง ดูลึกลับอย่างมาก
จากเค้าโครงของหน้ากาก เจียงเสี่ยวสังเกตเห็นได้อย่างเฉียบคมว่า นั่นน่าจะเป็นรูปหน้าของเจ้าหญิงโซเฟีย คาดว่าในขณะที่เธอสวมหน้ากากวิญญาณทะเล หน้ากากได้ปรับเปลี่ยนรูปร่างเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับใบหน้าของเจ้าของ
“ลู...” ในที่สุดแรคคูนป่าฝนก็ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ราวกับกำลังตะครุบผีเสื้อ กรงเล็บคู่หนึ่งของมันกดหน้ากากวิญญาณทะเลลงกับพื้น
“ผสาน” โซเฟียเอ่ยขึ้น
หน้ากากวิญญาณทะเลพลันแปรเปลี่ยนเป็นสายน้ำ ม้วนเข้าหากรงเล็บของแรคคูนป่าฝน ไหลไปตามขนสีน้ำตาลเหลืองของมัน ค่อยๆ รวมตัวกันบนใบหน้าของแรคคูนป่าฝน เปลี่ยนรูปร่างอย่างต่อเนื่อง กลายเป็น “หน้ากากวิญญาณทะเลลายแมว”
แรคคูนป่าฝนใช้กรงเล็บลูบหน้าของตนเองไม่หยุด เสียงน้ำดัง ‘แปะ แปะ’ แต่กลับไม่อาจดึงหน้ากากนั้นออกได้
จูเลียตรีบย่อตัวลง ลูบสันหลังของแรคคูนป่าฝนเบาๆ “นี่คือเพื่อนร่วมทีมของเธอ ไม่เป็นไรหรอก มันจะสู้ไปพร้อมกับเธอ”
“ลู...ลู...” แรคคูนป่าฝนถอยหลังไปพลาง ลูบหน้าของตนเองต่อไป
จูเลียตยิ้มแล้วกล่าวว่า “ทำไมไม่ลองดูเล่า? สวมหน้ากากนี้ แล้วดูสิว่าเธอจะเก่งกาจขนาดไหน?”
“ลู?” ร่างของแรคคูนป่าฝนหยุดชะงักเล็กน้อย มันเงยหน้ามองเจ้าของของตน
ภายใต้เกลียวคลื่นที่ซัดสาดไม่หยุดนั้น นัยน์ตาแนวตั้งอันเรียวยาวที่เป็นเอกลักษณ์ของแรคคูนป่าฝน ก็ยิ่งเรียวเล็กลงไปอีก
ด้านล่างเวที เจียงเสี่ยวเอ่ยขึ้น “ทั้งสองคนนี้ไม่เคยฝึกซ้อมด้วยกันมาก่อนเลยหรือ?”
เจ้าชายบีโน่ก็มีสีหน้างุนงงเหมมือนกัน “ดูท่าทางแล้ว ไม่น่าจะเคยฝึกซ้อมกันเท่าไหร่นะ”
เจียงเสี่ยวแสยะยิ้ม “ช่างมั่นใจกันเสียจริง ว่าแต่ จูเลียตคนนี้ ทำไมถึงเดินทางไปไกลถึงป่าฝนอเมซอน เพื่อจับสัตว์เลี้ยงแบบนี้มาได้”
บีโน่กล่าวว่า “นายก็เคยสู้กับเธอแล้วไม่ใช่หรือ ความสามารถในการเปลี่ยนแปลงภูมิประเทศของจูเลียตนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก และในภูมิประเทศป่าดงดิบที่เธอสร้างขึ้น แรคคูนป่าฝนก็ราวกับเดินบนพื้นราบ วิ่งได้เร็วกว่าและดุร้ายกว่าเดิม”
เจียงเสี่ยว “อืม ก็จริง...”
การแข่งขันหลังจากนั้น ทำให้เจียงเสี่ยวได้ประจักษ์ว่า “วายุคล้อยตามพยัคฆ์” เป็นแบบไหน
อย่างไรเสีย แรคคูนป่าฝนก็ดูคล้ายกับสัตว์ตระกูลแมว จะว่าไปก็คงไม่ผิดนัก
สัตว์เลี้ยงดาราของคู่ต่อสู้คือโกเลมหินขนาดใหญ่และนกหิน
ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีพลังป้องกันสูงส่งอย่างมาก
ทว่าสิ่งมีชีวิตที่ดูดุร้ายทั้งสองนี้ กลับถูกแรคคูนป่าฝนเล่นงานจนแทบสิ้นสติ!
ท่วงท่าที่ปราดเปรียวว่องไว ความเร็วในการเคลื่อนที่ที่เร็วถึงขั้นน่าเหลือเชื่อของแรคคูนป่าฝน ทำให้โกเลมหินและนกหินไม่อาจสัมผัสร่างของมันได้เลย
ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจหินผา ก็ไม่ได้ช่วยอะไรพวกมันมากนัก บนกรงเล็บของแรคคูนป่าฝนมักจะมีคมมีดวายุติดมาด้วยเสมอ ทำให้เจียงเสี่ยวถึงกับอ้าปากค้าง
ทุกครั้งที่แรคคูนป่าฝนข่วนตะปบ จะสลัดคมมีดวายุยาวหลายเมตรออกมา พลังทำลายล้างแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ทิ้งรอยแผลลึกสามรอยไว้บนร่างของสัตว์เลี้ยงดาราฝ่ายตรงข้าม ทำให้เศษหินกระเด็นว่อน
และภายใต้ความเร็วอันน่าทึ่งของแรคคูนป่าฝน อัตราความแม่นยำในการโจมตีของมันก็สูงจนน่ากลัว!
นานๆ ครั้งที่โจมตีพลาดเป้า เมื่อคมมีดวายุสามสายนั้นฟาดลงบนพื้นดิน สนามหญ้าก็ถูกฉีกกระชากเป็นรอยลึกสามรอย เห็นแล้วน่าขนลุก หากกรงเล็บนี้ข่วนลงบนร่างของผู้ปลุกพลัง จะเป็นแบบไหน?
ในเวลาไม่ถึงสองนาที แรคคูนป่าฝนก็ได้ตะครุบโกเลมหินลงกับพื้น ข่วนและฉีกกระชากอย่างบ้าคลั่ง
บนท้องฟ้า นกหินพยายามจะเข้าไปช่วย มันระดมยิงก้อนหินที่สร้างขึ้นจากพลังดาวลงมาเป็นชุด
ในที่สุด เจียงเสี่ยวก็ได้เห็นทักษะดาราที่สองของแรคคูนป่าฝน ซึ่งเป็นทักษะที่คล้ายกับพายุหมุนทอร์นาโด
แรคคูนป่าฝนใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนศีรษะของโกเลมหิน ร่างกายอันใหญ่โตแฝงไว้ด้วยพลังมหาศาล เหยียบโกเลมหินที่เต็มไปด้วยบาดแผลจนแน่นิ่ง
แรคคูนป่าฝนโดดเด่นด้านความเร็วก็จริง แต่ภายใต้ความเร็วและความคล่องแคล่วแบบนั้น ผู้คนมักจะมองข้ามคุณสมบัติด้านพละกำลังของมันไปโดยไม่รู้ตัว
สิ่งมีชีวิตระดับนี้และขนาดนี้ พละกำลังย่อมไม่ด้อยอย่างแน่นอน
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของมัน เกรงว่าจะเป็นพลังป้องกัน
ไม่สิ ยังมีข้อเสียอีกอย่างหนึ่ง คือ “ซอฟต์แวร์” ของมัน หากเจ้าของเอาใจแรคคูนป่าฝนไม่เป็น มันไม่ยอมทำงานให้ คุณก็ทำอะไรไม่ได้
ในสนามรบ
เห็นเพียงแรคคูนป่าฝนขยับจมูกฟุดฟิด มันเงยหน้าขึ้นอย่างแรง เบื้องหลังหน้ากากลายคลื่นทะเลนั้น นัยน์ตาแนวตั้งอันแปลกประหลาดคู่หนึ่งพลันสาดประกายเจิดจ้า พายุหมุนทอร์นาโดลูกหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นจากพื้นดิน ม้วนขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยตรง พัดพานกหินเข้าไปข้างใน หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
แรคคูนป่าฝนหันกลับมา คำรามใส่โกเลมหินที่กำลังดิ้นรนอยู่ใต้ร่างของมันเสียงดัง “เหมียว~”
เสียง “เหมียว” นี้ ไม่ใช่เสียงร้องน่ารักออดอ้อนของลูกแมว แต่เป็นเสียงอันน่าสะพรึงกลัวคล้ายกับเสียงของแมวป่าโตเต็มวัยในขณะต่อสู้และขนลุกชัน
ในชั่วพริบตา โกเลมหินก็หยุดดิ้นรน ราวกับตกใจจนโง่งัน!
ทันใดนั้น ที่หน้าปากของแรคคูนป่าฝน ก็พลันรวมตัวเป็นลูกบอลพลังดาวสีน้ำเงิน
และภายใต้แรงลมที่พัดกระหน่ำ ลูกบอลพลังดาวนั้นก็หมุนอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมที่จะปล่อยออกมา
“ปรี๊ด! ปรี๊ด!” เสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้น ไม่ใช่เพราะสัตว์เลี้ยงดาราทั้งสองตัวหมดสภาพการต่อสู้ แต่เป็นเพราะผู้เข้าแข่งขันฝ่ายตรงข้ามเลือกที่จะยอมแพ้
“ยอดเยี่ยม! หน้ากากวิญญาณทะเลยอดเยี่ยมจริงๆ!” เจ้าชายบีโน่ชื่นชมหน้ากากวิญญาณทะเลอย่างบ้าคลั่ง
หน้ากากนี้ดูเหมือนจะไม่มีบทบาทอะไร แต่ในสนามรบ หน้าที่ของหน้ากากวิญญาณทะเลกลับแสดงผลอยู่ตลอดเวลา
นกหินที่ถูกโจมตีอย่างง่ายดาย โกเลมหินที่ตกใจจนยอมจำนน ทั้งหมดล้วนเป็นผลงานของหน้ากากวิญญาณทะเล
ข่มขวัญ! กดดัน!
ทักษะดาราเฉพาะทางประเภทกดดันด้วยบารมีแบบนี้ ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว!
ไม่ต้องพูดถึงสัตว์เลี้ยงดาราเลย แม้แต่ผู้ปลุกพลัง หากถูกหน้ากากวิญญาณทะเลจ้องมอง ร่างกายก็จะสั่นเทาจนขยับไม่ได้
ตอนนี้ ลองนึกถึงการต่อสู้ระหว่างเจ้าหญิงโซเฟียกับเจียงเสี่ยวดู
หากเป็นการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต โซเฟียสวมหน้ากากนี้สู้กับเจียงเสี่ยว ผลลัพธ์อาจจะแตกต่างออกไปจริงๆ
สำหรับผู้ปลุกพลังระดับเจียงเสี่ยวและโซเฟียแล้ว การลังเลเพียงชั่ววินาที ก็เพียงพอที่จะตัดสินแพ้ชนะ หรือแม้กระทั่งความเป็นความตายได้แล้ว!
พร้อมกับเสียงนกหวีดของกรรมการ ที่ใต้เท้าของแรคคูนป่าฝนก็พลันมีเถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่า จูเลียตไม่ได้ใช้คำพูดสั่งให้แรคคูนป่าฝนหยุดโจมตี แต่เลือกที่จะลงมือเอง!
เธอรู้จักแรคคูนป่าฝนดีเกินไป ในสถานการณ์แบบนี้ ความเป็นไปได้ที่แรคคูนป่าฝนจะเชื่อฟังคำสั่งนั้น เข้าใกล้ศูนย์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
สิ่งมีชีวิตอย่างแรคคูนป่าฝนมีรูปลักษณ์ภายนอกที่สง่างามน่าหลงใหล แต่โดยธรรมชาติแล้วก็โหดร้ายเหมือนกัน สัตว์เทพระดับแพลทินัมที่ออกมาจากป่าลึกอเมซอน ย่อมไม่มีทางปล่อยเหยื่อที่อยู่ตรงหน้าไปง่ายๆ นี่คือคุณสมบัติที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของพวกมัน ซึ่งไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
เช่นเดียวกับที่พวกมันชอบขย้ำ หยอกล้อ และเล่นสนุกกับคู่ต่อสู้ นี่ก็เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของสิ่งมีชีวิตประเภทนี้เหมือนกัน
ไม่ว่าเหยื่อจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ การรังแกผู้อ่อนแอสำหรับพวกมันแล้ว ไม่ใช่บาป แต่เป็นความสนุก
เมื่อพวกมันเล่นสนุกจนพอใจแล้ว ก็จะไม่ปล่อยเหยื่อไป พวกมันจะกินอย่างเอร็ดอร่อยและเพลิดเพลินยิ่งขึ้น
จูเลียตลงมือขัดขวาง แต่ปฏิกิริยาของแรคคูนป่าฝนนั้นเร็วเกินไป!
มันกระโดดขึ้นโดยสัญชาตญาณ “ทะยานขึ้น” จากจุดเดิม ร่างกายอันใหญ่โตกลับคล่องแคล่วถึงขนาดนี้ มันเหยียบลงบนเถาวัลย์อันบอบบาง แตะเบาๆ ในแต่ละจุดเพื่ออาศัยแรงส่ง ราวกับกำลังเดินอยู่กลางอากาศ
และลูกบอลแสงพลังดาวที่หมุนอย่างรวดเร็วหน้าปากของแรคคูนป่าฝน ก็ได้พบเป้าหมายสุดท้ายแล้ว นั่นคือจูเลียต!
“หา!?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ระวัง! ระวังนะ!” ผู้ชมด้านล่างพลันเกิดความโกลาหลขึ้น
แต่จูเลียตกลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เธอยกมือขึ้นเล็กน้อย โล่ที่สร้างขึ้นจากเถาวัลย์บุปผาและดอกไม้สดก็ปรากฏขึ้นขวางหน้า
ปัง!
เถาวัลย์บุปผาแตกสลาย ดอกไม้ปลิวว่อน!
แรคคูนป่าฝนยังคง “เดินอยู่กลางอากาศ” เถาวัลย์บุปผาที่พยายามจะพันธนาการมัน กลับกลายเป็นจุดที่ให้มันอาศัยแรงส่ง มันราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
“เหมียว!!! อู!!!” แรคคูนป่าฝนกระโดดขึ้นสูงอย่างแรง เงยหน้าขึ้น พายุโหมกระหน่ำ
“เสี่ยวผี!” จูเลียตตะโกนขึ้นอย่างกะทันหัน
การกระโดดขึ้นสูง แม้จะหมายความว่าไม่ต้องกังวลกับเถาวัลย์บุปผาอีกต่อไป สร้างสภาพแวดล้อมที่มั่นคงในการโจมตีให้มันได้เล็กน้อย แต่นี่ก็หมายความว่า ในขณะนี้แรคคูนป่าฝนไม่มีที่ให้ยึดเหนี่ยว
เจียงเสี่ยวเป็นคนแบบไหน?
ฉวยโอกาสเล่นงานคนอื่น? นั่นมันวิชาประจำตัวของเทพฮีลสายป่วนอย่างเราเลย!
เห็นเพียงเจียงเสี่ยวชูมือขึ้นอย่างแรง
เทพผีกล่าวว่า จงมีแสงสว่าง!
ฟุ่บ...
ลำแสงศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งตกลงบนร่างของแรคคูนป่าฝนที่อยู่กลางอากาศโดยตรง
“ลู...เหมียว~” แรคคูนป่าฝนที่กำลังคลุ้มคลั่ง ลูกบอลพลังดาวที่รวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งหน้าปากของมัน พลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เสียงคำรามอันดุร้ายของมัน ก็เปลี่ยนโทนเสียงไปในชั่วพริบตา
จากแรคคูนป่าฝนที่ดุร้าย กลายเป็นลูกแมวออดอ้อน...
วินาทีต่อมา เถาวัลย์บุปผานับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นอีกครั้ง พันธนาการแรคคูนป่าฝนที่ร่างกายแข็งทื่ออย่างรวดเร็ว มัดมันไว้เป็นชั้นๆ แล้วส่งไปยังทิศทางของจูเลียต
ไหนๆ ก็ช่วยแล้ว ก็ต้องช่วยให้สุดทาง เจียงเสี่ยวชูมือขึ้นมอบพรอีกครั้ง!
ไม่ว่าแกจะเป็นระดับทองเหลืองหรือแพลทินัม
ไม่ว่าแกจะเป็นแรคคูนป่าฝนลายเสือดาวหรือ...
หลับตาซะ!
หน้ากากวิญญาณทะเลได้หลุดออกจากใบหน้าของแรคคูนป่าฝนไปนานแล้ว และลิ้นสีชมพูของแรคคูนป่าฝนก็แลบออกมาจนยาว ห้อยอยู่นอกปาก ราวกับถูกฉีดยาสลบ...
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจ แรคคูนป่าฝนที่ตาพร่ามัว นัยน์ตาแนวตั้งคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม จ้องมองไปยังเจียงเสี่ยวที่กำลังชูมือขวาอยู่บนอัฒจันทร์อย่างไม่วางตา
จูเลียตรีบวิ่งเข้าไป อาศัยจังหวะที่แรคคูนป่าฝนยังคงเคลิบเคลิ้มอยู่ในความสุขและยังไม่ได้สติ จูเลียตใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนร่างของแรคคูนป่าฝน แล้วเก็บมันกลับเข้าไปในแผนภูมิดารา
“นี่...” เจียงเสี่ยวแอบลดมือลงอย่างเงียบๆ ในใจรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย
ปากอาจจะพูดจาโอหังได้ แต่...อืม...เจียงเสี่ยวยังคงหวาดหวั่นต่อสัตว์ตระกูลแมวอยู่บ้าง
สิ่งมีชีวิตประเภทนี้ ปราบปรามได้ง่าย แต่ถ้าจะเอาใจนั้น ช่างยากเย็นแสนเข็ญ แรคคูนป่าฝนเป็นสัตว์เลี้ยงดาราของจูเลียต เจียงเสี่ยวย่อมไม่อาจทุบตีมันจนตายได้
เจียงเสี่ยวรู้ดีว่าเอ้อร์เหว่ยเอาใจยากขนาดไหน เขายังคงจำภาพที่เขาใช้ปลาค็อดย่างล่อเธอออกมาจากป่าในทุ่งหิมะได้เป็นอย่างดี
เอ๊ะ สถานการณ์ไม่ค่อยดีแล้ว!
แรคคูนป่าฝนตัวนี้คงจะไม่เก็บความแค้นไว้หรอกนะ?