ตอนที่ 30 ชัยชนะในศึกแรก

เฉินเหล่าอู่ฟังคำพูดของลู่ไหวอันจบ ก็ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ คนอื่นๆ ต่างพากันเงียบกริบ พินิจพิเคราะห์ความหมายในคำพูดของลู่ไหวอันอย่างละเอียด

ลู่ไหวอันใช้เวลาช่วงเช้าอยู่ร่วมกับพวกเขา พอจะสัมผัสได้ว่านิสัยใจคอของคนกลุ่มนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไร หรือจะเรียกว่าเป็นคนดีใช้ได้เลยทีเดียว หากสอนดีๆ ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจกลายเป็นผู้ช่วยมือดีของเขาได้ ดังนั้นในช่วงเริ่มต้น เขาจำเป็นต้องพูดให้หนักแน่นและจริงจังไว้ก่อน คนเราจะเป็นคนสบายๆ ก็ได้ แต่จะทำตัวสะเพร่าตลอดเวลาไม่ได้ นี่คือป่าเขา จำเป็นต้องระมัดระวังรอบคอบ

"ไหวอัน ขอโทษด้วย ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ครั้งหน้าข้าจะเชื่อฟังนายทุกอย่าง จะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามอีกเด็ดขาด!"

"อื้ม ทุกคนค่อยๆ เรียนรู้กันไปครับ ผิดเป็นครู! โพรงนี้ไม่มีหนูอ้นแล้ว ถือโอกาสนี้ให้พวกพี่ลองใช้วิธีที่ผมเพิ่งสอนไปเมื่อกี้ แยกย้ายกันหาโพรงใหม่ ดูซิว่าใครจะหาเจอก่อน!"

ทุกคนแยกย้ายกันไปทันที ก้มหน้าก้มตาหาโพรงหนูอ้นอย่างตั้งใจ

"ข้าเจอแล้ว! ไหวอัน นายมาดูสิใช่ตรงนี้ไหม?" คนที่ตะโกนเรียกคือคนที่เหวี่ยงจอบขุดดินเมื่อกี้นั่นเอง

ลู่ไหวอันเดินเข้าไปดู "ใช่ครับ นี่คือโพรงหนูอ้น แถมยังมีตัวอยู่ข้างในด้วย"

วางจื้ออู่ขยี้หัวคนคนนั้นแรงๆ "ไอ้น้องชาย ถือว่าทำความดีไถ่โทษนะเนี่ย!"

"ฮี่ๆ ครั้งนี้ข้าไม่กล้าขยับมั่วซั่วแล้ว ไหวอัน นายบอกมาเลยว่าต้องทำยังไง!"

"จริงๆ แล้วง่ายมากครับ ปกติหนูอ้นจะเข้าออกทางปากรูหลัก ต่อให้ตกใจ สัญชาตญาณแรกของมันคือหนีออกทางรูหลัก แต่เมื่อกี้พี่เล่นเอาจอบขุดตูมเดียว ทำลายปากรูหลักของมันไป มันเลยหนีไปทางอื่น แล้วขุดรูใหม่ออกไป พวกมันขุดรูเร็วมาก แล้วเราก็มองไม่เห็นข้างใน เลยไม่รู้ว่ามันหนีไปทางทิศไหน"

"ดังนั้นเวลาจับหนูอ้น ห้ามไปยุ่งกับปากรูหลักเด็ดขาด แค่เราดักรออยู่ที่ปากรู แล้วไล่ต้อนให้มันออกมาก็พอ"

"ตอนนี้ผมจะสอนสองวิธี วิธีแรก ให้พวกพี่กระจายตัวออกไปห่างจากปากรูประมาณสามเมตร แล้วใช้จอบทุบพื้น ค่อยๆ ทุบไล่เข้ามาหาจุดศูนย์กลาง วิธีที่สอง คือการรมควัน วิธีนี้ง่ายมาก แค่เป่าควันเข้าไปในรู พวกมันก็จะวิ่งหนีออกมา วิธีนี้ใช้จับกระต่ายได้ด้วย แต่ต้องระวัง ห้ามให้มีเปลวไฟเด็ดขาด และที่สำคัญ ถ้าจุดไฟแล้ว สุดท้ายต้องดับให้สนิททุกครั้ง!"

"เข้าใจไหมครับ?"

"เข้าใจแล้ว!"

"งั้นทุกคนลองใช้วิธีแรกก่อนครับ!"

"เดี๋ยวผมเอาแหคลุมปากรูไว้ก่อน กันมันวิ่งสวนออกมาแล้วเราจับไม่ทัน"

ลู่ไหวอันหยิบแหออกมา ช่วยกันจับคนละมุมกับวางจื้ออู่ คลุมปากรูไว้อย่างมิดชิด ขอแค่หนูอ้นวิ่งออกมาทางนี้ ก็ต้องเสร็จแหปากนี้แน่นอน คนที่เหลือกระจายกำลังล้อมเป็นวงกลม

"เอาล่ะ เริ่มได้!"

"ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงจอบกระแทกพื้นดังหนักแน่น ค่อยๆ บีบวงล้อมเข้ามาตรงกลาง สำหรับคนที่อยู่บนพื้นดิน เสียงนี้อาจจะแค่หนวกหู แต่สำหรับหนูอ้นที่อยู่ในโพรง เสียงนี้ไม่ต่างอะไรกับเสียงฟ้าถล่ม เป็นไปตามคาด หนูอ้นตื่นตระหนกวิ่งพล่าน พุ่งตัวไปที่ปากรูเพื่อหนีตาย แต่มันหารู้ไม่ว่า การหนีตายครั้งนี้คือการวิ่งไปสู่ความตาย ทันทีที่พ้นปากรู มันก็พุ่งชนเข้าไปในแหที่เตรียมไว้เต็มแรง หนูอ้นดิ้นรนสุดชีวิต แต่ลู่ไหวอันตาไวและมือไว เขาร่วมมือกับวางจื้ออู่ รวบแหเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เจ้าหนูอ้นตัวนี้หมดทางหนีทีไล่แล้ว!

"จับได้แล้ว! จับหนูอ้นได้แล้ว!”

“โอ้โห ตัวเบ้อเริ่มเลย น่าจะหนักสี่ห้าจินได้มั้ง!”

“แม่เจ้าโว้ย อ้วนท้วนสมบูรณ์จริงๆ”

“ก็แหงสิ ป่าไผ่กว้างขนาดนี้ มันคงไม่อดอยากปากแห้งหรอก”

ทุกคนตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ มารุมล้อมลู่ไหวอันไม่ห่าง อยากจะชะโงกหน้าดูหนูอ้นชัดๆ เยี่ยมไปเลย ไม่นึกว่าจะจับตัวแรกได้ง่ายดายขนาดนี้ เมื่อก่อนพวกเขาก็เคยลองจับสัตว์ แต่เหมือนเสี่ยงดวงเสียมากกว่า ส่วนใหญ่มักทำแบบเฉินเหล่าอู่ คือเห็นรูปก็ขุดเลย หารู้ไม่ว่าตอนนั้นหนูอ้นหนีไปนานแล้ว ขุดไปก็เหนื่อยเปล่า จนสุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่า มันมีเทคนิคซ่อนอยู่มากมายขนาดนี้

ลู่ไหวอันลองกะน้ำหนักดู น่าจะหนักราวห้าจิน นี่เป็นสัตว์ตัวแรกที่พวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันจับได้ เขาเองก็ดีใจมาก อย่างน้อยศึกแรกก็ได้รับชัยชนะ

"มาครับ ดูซิว่าจะเอาหนูอ้นตัวนี้ใส่ตะกร้าใครดี”

“ใส่ของข้า ใส่ของข้า”

“โธ่ อย่าเบียดสิวะ ไหวอัน ใส่ตะกร้าข้าดีกว่า ของข้าลึก เจ้าตัวเล็กนี่หนีไม่ได้แน่”

"เลิกเถียงกันได้แล้ว เอามาใส่ของข้านี่แหละ!" วางจื้ออู่ยิ้มร่า แย่งเอาหนูอ้นไปใส่ตะกร้าตัวเอง วางลงอย่างเบามือ ปากก็พร่ำบอกว่า "เจ้าหนูอ้นน้อย น่ารักจริงๆ กินเข้าไปต้องอร่อยมากแน่ๆ!"

ลู่ไหวอันอดขำไม่ได้ อะไรของพี่แก ทั้งน่ารักทั้งอร่อยในเวลาเดียวกัน!

"เอาล่ะครับ ลุยต่อเลย เวลาเราเหลือน้อยแล้ว เดี๋ยวต้องข้ามเขากลับอีก! ถ้าฟ้ามืด ทางจะเดินยาก แถมอันตรายด้วย"

"จัดไป! ลุย! ทุกคนตาไวๆ กันหน่อยนะเว้ย!"

การจับหนูอ้นตัวแรกได้อย่างง่ายดายถือเป็นการเปิดฤกษ์ที่ดี กำลังใจของทุกคนพุ่งกระฉูด แต่ละคนหาโพรงหนูอ้นอย่างจริงจังและละเอียดรอบคอบ

"ทางนี้มีรูหนึ่ง ทุกคนมาเร็ว!”

“ทางนี้ก็มี! มาทางข้านี่”

หลายคนร่วมมือกัน ไม่นานก็ถล่มรังหนูอ้นไปได้หลายรัง แทบทุกคนมีหนูอ้นอยู่ในตะกร้าสะพายหลัง บางคนหาเจอสองสามรังแล้วด้วยซ้ำ มีเพียงวางจื้ออู่ที่หามาครึ่งค่อนวัน เจอแต่ปากรูที่เปิดอ้าซ่า ดินปากรูปแห้งสนิท เห็นชัดว่าข้างในไม่มีหนูอ้นแล้ว

ลู่ไหวอันไม่ได้ไปช่วยหาหนูอ้น แต่คอยเดินตรวจตราเฝ้าระวังอยู่รอบๆ เพราะที่นี่อยู่ห่างจากจุดที่มีร่องรอยการต่อสู้ของสัตว์ใหญ่ไม่มากนัก เขากลัวจะมีสัตว์ป่าโผล่มาจ๊ะเอ๋ โชคดีที่ทุกอย่างยังปกติดี แต่ทว่า...

ทันใดนั้น วางจื้ออู่ก็ตะโกนลั่น ทำเอาลู่ไหวอันสะดุ้งโหยง "ฮ่าๆๆ ข้าเจอแล้ว! เจอแล้ว! เจอรังหนูอ้นแล้ว ตรงนี้มีหนูอ้นชัวร์ ดูดินที่พูนขึ้นมานี่สิ สูงเชียว"

ทุกคนต่างตบหน้าอกปลอบขวัญตัวเอง แล้วมองวางจื้ออู่ด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า "ช่างเถอะ ช่างเถอะ พี่จื้ออู่อุตส่าห์หาเจอทั้งที ให้อภัยความกระต่ายตื่นตูมของแกหน่อยแล้วกัน!"

ถ้าไม่ให้อภัยแล้วจะทำยังไงได้ล่ะ! ลู่ไหวอันเดินเข้าไปดู เป็นรังหนูอ้นจริงๆ แถมฟังจากเสียงแล้ว ข้างในน่าจะไม่ได้มีแค่ตัวเดียว รังที่พวกเขาเจอก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่มีแค่ตัวเดียว หรืออย่างมากก็สองตัว แต่รังนี้ ลู่ไหวอันสงสัยว่าจะเป็นครอบครัวใหญ่ ไม่เป็นไร มากันเป็นครอบครัว ก็ต้องจับให้ครบทั้งครอบครัวสิ!

"มาช่วยกันหน่อยครับ เราจะถล่มรังนี้กัน!”

“จับแหให้แน่นๆ นะครับ เดี๋ยวอาจจะพรูออกมาหลายตัว”

วางจื้ออู่ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ "จริงดิ? ข้าเจอตัวบิ๊กเบิ้มเข้าแล้วเหรอ?"

"ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงทุบดินดังขึ้นอีกระลอก