บทที่ 25 - สะกดรอยตาม เงินรางวัลของฉันอย่าหนีนะ

บทที่ 25 - สะกดรอยตาม เงินรางวัลของฉันอย่าหนีนะ

เซี่ยงจี้ย่างเพิ่งลงโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมฉุยน้ำมันเยิ้ม สวีซานคว้าไปรูดกินแล้วสองไม้ จินเอ้อร์จิบเหล้า จางสือโถวค่อยๆ คีบเนื้อมะเขือยาวกินอย่างใจเย็น

หลินหนิงกำไม้ปิ้งย่างในมือ แต่สายตาลอกแลก หูผึ่ง คอยฟังว่าทางนู้นน่าจะมีเสียงอะไรบ้าง—ไซเรน? เสียงฝีเท้า? หรือเสียงตะโกนด่า?

เงียบกริบ

ค่ำคืนของจูหม่าเฉียวยังเหมือนเดิม จอแจ กลิ่นควันไฟตลบอบอวล

"เจ้าหลิน," จินเอ้อร์เอาไม้เสียบลูกชิ้นเคาะเรียกเขา "วิญญาณหลุดไปไหน? เนื้อไม่หอมรึไง?"

หลินหนิงได้สติ ยิ้มกว้าง "หอม! ทำไมจะไม่หอม!" เขากัดเซี่ยงจี้คำโต เคี้ยวตุ้ยๆ แต่ใจยังผูกติดอยู่กับตึกเก่า

ยี่สิบนาทีเลยมาแล้ว

หลี่เฟิงเงียบหาย มือถือเงียบกริบเหมือนก้อนอิฐ

ผิดปกติ? ปกติเกินไปต่างหากที่ทำให้ใจสั่น เขาอ้างว่าปวดฉี่ ลุกเดินไปตรอกมืดหลังร้านปิ้งย่าง ลุงหยางทำโถฉี่ชั่วคราวไว้ตรงนี้ กลิ่นแรง แต่เงียบสงบ

เขาฉี่ไปพลาง ล้วงมือถือออกมา ลังเลว่าจะส่งข้อความถามหลี่เฟิงดีไหม พิมพ์ยังไม่ทันเสร็จ หูก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง—จากตรอกแคบๆ รกๆ ด้านหลัง ที่เป็นทางลัดไปสู่ชุมชนแออัด

เสียงฝีเท้า เบามาก เร็วมาก แล้วก็เสียงเสื้อผ้าหรือกระดาษครูดกับกำแพงดังแกรกกราก

ภาพในหัวหลินหนิงฉายชัดทันที—มีใครบางคนหรืออะไรบางอย่างกำลังเดินเลาะกำแพงในเงามืดอย่างรวดเร็ว

ขนลุกซู่ทั้งตัว "พรึ่บ" หลินหนิงรีบรูดซิปกางเกง ยัดมือถือลงกระเป๋า หดตัวเข้าไปในมุมมืดของกำแพง เหลือตาไว้ข้างเดียว

เงาร่างหนึ่งแวบออกมาจากทางแยก แสงไฟถนนสลัวๆ ตรงปากซอยสาดโดนเสี้ยวหน้าแวบหนึ่ง

จางเฮ่อ!

หัวใจหลินหนิงกระตุกวูบขึ้นมาอยู่ที่คอหอย

มันออกมาแล้ว! แถมกำลังเดินมุ่งหน้าไปทางตรงข้ามกับตึกเก่า ไปทางชุมชนแออัดที่ซับซ้อนกว่าเดิม!

ตำรวจล่ะ? พวกหลี่เฟิงไม่ได้ล้อมตึกเก่าไว้เหรอ? คนหลุดออกมาได้ไง?!

สมองหลินหนิงปั่นป่วน เชี่ยเอ๊ย นี่มันอะไร? งานจะล่มเหรอ? กูอุตส่าห์จ่ายค่าขอบคุณพวกจินเอ้อร์ล่วงหน้าไปแล้วนะ! เงินที่เหลือวางแผนใช้หมดแล้วด้วย!

ด้วยสัญชาตญาณ หลินหนิงอยากจะหาอิฐแถวนั้นสักก้อน จะปล่อยให้จางเฮ่อหนีเข้าชุมชนแออัดไม่ได้!

ที่นั่นทางคดเคี้ยวซับซ้อน กล้องวงจรปิดแทบไม่มี ถ้ามุดเข้าไปได้คือตามหาไม่เจอแน่

แต่พอมองหุ่นล่ำบึ้กกับท่าเดินลมกรดของจางเฮ่อ หลินหนิงก็ได้สติ ร่างกายบอบบางบวกแขนเดี้ยงๆ ของเขา โดนศอกเดียวคงลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง

เขารีบหดหัวกลับ หลังแนบกำแพงเย็นเฉียบ ล้วงมือถือ นิ้วแข็งจนปลดล็อกพลาดไปสองที กดโทรด่วนหาหลี่เฟิง

"ตู๊ด... ตู๊ด..."

รับสิ! รับเร็วๆ!

"หลินหนิง?" เสียงหลี่เฟิงกดต่ำ พื้นหลังมีเสียงซ่าๆ ของคลื่นวิทยุ "พวกเราเพิ่งถึงใต้ตึกเก่า กำลังจะ..."

"คนอยู่นอกตึก!" หลินหนิงพูดแทรก เอามือป้องปาก เสียงลอดไรฟันออกมา เบาและรัวเร็ว "จางเฮ่อ! ไม่อยู่ในตึก! มันออกมาแล้ว กำลังเดินไปทางใต้ถนนหลัก จะถึงหน้า 'ซูเปอร์มาร์เก็ตซิงวั่ง' แล้ว! แจ็กเก็ตเทาเข้ม สะพายเป้ดำ!"

ปลายสายชะงักกึก ก่อนจะมีเสียงคำสั่งรัวเร็วของหลี่เฟิง: "...เป้าหมายอยู่นอกตึก! ย้ำ เป้าหมายออกจากตึกเก่าแล้ว! มุ่งหน้าทิศใต้ถนนหลัก! ทุกหน่วยระวัง..." แล้วเสียงก็ชัดขึ้น "หลินหนิง! นายอยู่ไหน? ปลอดภัยไหม?"

"ผมอยู่ตรอกหลังร้านปิ้งย่างลุงหยาง มันไม่เห็นผม" หลินหนิงพูดรัว "พวกคุณเร็วเข้า! มันจะมุดเข้าชุมชนแออัดแล้ว!"

"จับตาไว้! บอกทิศทางมาเรื่อยๆ! ระวังตัวด้วย! เรากำลังอ้อมไปปิดล้อม!" หลี่เฟิงวางสาย

หลินหนิงสูดหายใจลึก อากาศเย็นบาดคอ

เขาค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปอีกครั้ง

จางเฮ่อเดินผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตซิงวั่งไปแล้ว ฝีเท้าเร็วขึ้น จนเกือบจะเป็นวิ่งเหยาะๆ เห็นชัดว่ามันก็รู้สึกถึงอันตราย หันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังหาทางแยกเหมาะๆ

หัวใจหลินหนิงเต้นโครมคราม เขาจะอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว ถนนหลักไฟสว่าง ถ้าจางเฮ่อหันกลับมา อาจจะเห็นเขาที่ปากตรอก

เขาย่อตัว อาศัยซากมอเตอร์ไซค์และสามล้อพังๆ ริมทางเป็นที่กำบัง มุดออกไปอีกฝั่งของตรอก เงินรางวัลหลายหมื่นกำลังวิ่งหนีอยู่ข้างหน้า! จะปล่อยให้ไอ้เวรนี่หนีเข้าชุมชนแออัดไม่ได้เด็ดขาด!

ทางนี้ทะลุไปถึงโซนบ้านชั้นเดียวรอการรื้อถอน ขยะกองเต็มไปหมด ทางเละ แต่ทางแยกเยอะ ช่องโหว่เยอะ สะดวกให้หลินหนิงสังเกตการณ์

เขาอ้อมเป็นวงเล็กๆ โผล่หัวขึ้นมาจากหลังกองเฟอร์นิเจอร์เก่า มองเฉียงไปเห็นแผ่นหลังของจางเฮ่อบนถนนหลักพอดี

ระยะห่างมากขึ้น แต่ยังมองเห็นชัด

มือถือสั่น ข้อความวีแชตจากหลี่เฟิง: "เราแยกสามทีม รถสองคันดักหน้า ชุดสืบนอกเครื่องแบบประกบหลัง พิกัดล่าสุด?"

หลินหนิงพิมพ์รัว: "เพิ่งผ่าน 'อู่ซ่อมรถเหล่าซื่อ' ยังอยู่ถนนหลัก แต่มองขวาตลอด น่าจะหาทางเลี้ยวเข้าชุมชนแออัด"

ส่งเสร็จ เขาตามต่อ

ไม่กล้าตามชิด อาศัยที่กำบังทุกอย่าง กองขยะ เสาไฟ กำแพงพัง... เหมือนเล่นเกมลอบสังหารในชีวิตจริง

เหงื่อไหลย้อยลงมาตามขมับ ความปวดเมื่อยจากการฝึกเมื่อบ่ายกลับมาเล่นงาน กล้ามเนื้อกระตุกตุบๆ

จู่ๆ จางเฮ่อก็หยุดที่ทางแยกแห่งหนึ่ง หันขวับกลับมา!

หลินหนิงหดหัววูบกลับไปหลังกำแพงเตี้ย กลั้นหายใจ

ไม่กี่วินาที แต่ยาวนานเหมือนหลายชั่วโมง

ไม่มีเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้

เขาค่อยๆ โผล่ตาออกไปครึ่งข้าง จางเฮ่อดูเหมือนจะไม่พบความผิดปกติ แต่ท่าทางกระวนกระวายชัดเจน ไม่เดินถนนหลักแล้ว หักเลี้ยวขวาเข้าตรอกแคบๆ ที่กองวัสดุก่อสร้างเต็มไปหมด

"มันเลี้ยวแล้ว! เข้าขวามือถนนหลัก ตรอกข้าง 'ร้านฮาร์ดแวร์ตระกูลหลิว'! ทางนั้นทะลุไปถนนหลังกับร้านรับซื้อของเก่า!" หลินหนิงส่งเสียงทางวีแชตบอกหลี่เฟิง

"รับทราบ! คนของเราสามสิบวินาทีถึง! นายถอยออกไปไกลๆ!"

หลินหนิงไม่ถอย อะไรดลใจไม่รู้ เขาเลือกวิ่งตัดเข้าทางเดินเล็กๆ อีกเส้นที่ขนานกัน เต็มไปด้วยขยะครัวเรือน

ทางนี้ทะลุไปถึงด้านหลังเฉียงๆ ของร้านรับซื้อของเก่า เป็นที่สูง

เขาปีนขึ้นไปบนกองลังกระดาษอัด วิสัยทัศน์เปิดโล่ง

ข้างล่างไม่ไกล คือปากตรอกที่กองวัสดุก่อสร้าง เชื่อมกับลานโล่งเล็กๆ ที่เหลือจากการรื้อถอน

จางเฮ่อกำลังพุ่งออกมาจากตรอก ฝีเท้าโซซัดโซเซ แทบจะพร้อมกันนั้น จากอีกด้านของลานโล่ง ไฟหน้ารถสองดวงสาดแสงจ้า ส่องเข้าใส่ร่างเขาเต็มๆ!

"ตำรวจ! อย่าขยับ! เอามือประสานท้ายทอย!" เสียงโทรโข่งดังก้องในความมืด

จางเฮ่อโดนไฟส่องจนตาหยี แต่ไม่หยุด

เหมือนสัตว์ป่าจนตรอก มันหักเลี้ยวทันที พยายามจะมุดเข้าไปในร้านรับซื้อของเก่า

"ปึก!" เสียงทึบๆ ไม่ใช่เสียงปืน แต่เหมือนเนื้อกระแทกเนื้อ ตำรวจนอกเครื่องแบบคนหนึ่งพุ่งออกมาจากเงามืดด้านข้าง เข้าชาร์จตัวมันจนกลิ้งไปด้วยกัน

จางเฮ่อแรงเยอะมหาศาล ดิ้นหลุดออกมาครึ่งตัว มือล้วงเข้าไปในอกเสื้อ!

อันตราย! สมองหลินหนิงระเบิดเสียงเตือน