บทที่ 15 - บัญชีการตลาดเฮงซวย

บทที่ 15 - บัญชีการตลาดเฮงซวย

ขากลับเขาซื้อกับข้าวใส่กล่องมาด้วย

เขารู้สึกขอบคุณพวกจินเอ้อร์มาก ถึงเขาจะเป็นคนชี้เป้าหลัก

แต่ถ้าไม่มีสามคนนี้ การจะหาจุดอ่อนของจางเชาหยางต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้

ค่าจ้างจ่ายจบแล้ว แต่ซื้อของกินมาเลี้ยงขอบคุณพี่ชายทั้งสามหน่อยก็ดี

หลินหนิงกลับถึงหอพัก สามคนตื่นแล้ว กำลังนอนเล่นเกมไถมือถือกันอยู่

หลินหนิง "ลูกพี่ทั้งสาม ลุกมากินข้าวครับ! ดูสิผมซื้ออะไรมา?"

เห็นกับข้าวดีๆ ที่หลินหนิงซื้อมา สามคนก็ตาลุกวาว

จินเอ้อร์ "เฮ้ย กับข้าวหรูขนาดนี้ เอ็งนั่นแหละลูกพี่!"

สวีซานดัดเสียงอยู่ข้างๆ "ขอบคุณค่ะป๋า~~~"

"แหวะ~~~"

ทำเอาหลินหนิงแทบอ้วก

ชายวัยกลางคน เพิ่งตื่น ตาบวม หน้ามันย่อง มาดัดเสียงเรียก "ป๋า" ภาพมันอุจาดตาเกินไป หลินหนิงหมดอารมณ์กินข้าวเลย

จินเอ้อร์คีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงชิ้นโตอย่างมีความสุข ถามหลินหนิง "รวยแล้วเหรอ? จัดหนักขนาดนี้?"

หลินหนิงยิ้มแฉ่ง "ข้อมูลที่พวกพี่หามานายจ้างพอใจ จ่ายตังค์แล้วครับ!"

ทั้งสี่กินข้าวไปคุยเล่นไป

หลินหนิงพิงหัวเตียงพูดขึ้น "ผมอยากหาห้องเช่าเดี่ยว"

"เอาดิ แถวนี้เหรอ?"

พวกจินเอ้อร์ดีใจแทนหลินหนิง

น้องเล็กคนนี้นิสัยดี พวกเขาถูกชะตา อายุยังน้อย จะให้มาจมปลักเหมือนพวกที่ปล่อยจอยกับชีวิตอย่างพวกเขาได้ไง

"ครับ พวกพี่ถิ่นนี้ มีแนะนำไหม? ไม่ต้องใหญ่ ขอเงียบๆ ถูกๆ หน่อย"

จินเอ้อร์นึก "ตึกขาวเล็กข้างหลังเรา เจ้าของใจดี มีห้องราคา 600-1,000 มีห้องน้ำในตัว ใช้เตาไฟฟ้าได้ เพิ่งรีโนเวท สะอาด ไม่ติดถนน"

สวีซานกับจางสือโถวพยักหน้า แนะนำเพิ่มอีกสองสามที่ที่พวกเขารู้จัก

หลินหนิงหาเองก็ได้ แต่อยากบอกพวกจินเอ้อร์ไว้ก่อน

โอกาสร่วมงานกันมีสูง ขาดการติดต่อไม่ได้

อีกอย่าง อยากดูปฏิกิริยาพวกจินเอ้อร์ด้วย ถ้าเขาเริ่มมีชีวิตดีขึ้นแล้วพวกนั้นทำท่าอิจฉา คนพวกนี้ก็คบไม่ได้

แต่พวกจินเอ้อร์ไม่ได้อิจฉาหรือรู้สึกไม่ดี กลับดีใจแทนเขา

สามคนนี้ คบได้!

สองวันนี้หลินหนิงต้องพักแน่ๆ เขาไม่ใช่พวกมาโซคิสต์ แขนยังกำแฮนด์รถไม่ได้

ถือโอกาสสองวันนี้หาห้องย้ายบ้านพอดี

คนเป็นพวกที่เขาเต็มใจคบหา แต่สภาพแวดล้อมที่นี่แย่เกินไป

เป็นตึกสร้างเองแถวนี้ทั้งนั้น พวกจินเอ้อร์พาเขาไปดูสามที่ สุดท้ายเลือกที่จินเอ้อร์แนะนำ

ห้องแค่สิบตารางเมตร แต่มีห้องน้ำในตัว มีแอร์ แถมตู้เย็นเล็กสูงระดับเอวให้ด้วย ต่อราคาเหลือเดือนละ 880 แพงกว่าที่อื่น แต่สะอาดจริง เพราะเพิ่งทำใหม่แล้วปล่อยเช่า

นอกจากที่นอนม้วน ข้าวของหลินหนิงมีไม่เยอะ

งานวันนี้ให้จบวันนี้ พวกจินเอ้อร์ช่วยหลินหนิงย้ายของ

หลินหนิงเกรงใจมาก แขนเขาหิ้วของไม่ได้ จางสือโถวเลยขนมาให้หมด

"เดี๋ยวเย็นนี้ไปหาร้านดื่มกันหน่อย"

จินเอ้อร์บ่น "จะไม่เก็บเงินเก็บทองรึไง? มีเงินติดกระเป๋านิดหน่อยต้องถลุงให้หมดเลยเหรอ?"

สวีซาน "นั่นดิ เมื่อคืนก็เลี้ยง เที่ยงนี้ก็เลี้ยง จะอะไรนักหนา!"

จางสือโถวตบไหล่หลินหนิง "สอนให้รู้ไว้นะ ไอ้หนู หน้าบางได้ แต่ลูกผู้ชายถ้าคิดบัญชีกันละเอียดเกินไป ความสัมพันธ์มันจะห่างเหิน"

"พอแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ แขนเอ็งอย่างน้อยสองวันออกไปทำงานไม่ได้ ประหยัดตังค์หน่อย"

สามคนโบกมือ ไม่สนใจหลินหนิงแล้วเดินออกไป

หลินหนิงรู้สึกอบอุ่นในใจ

ชาติที่แล้วพ่อไม่รักแม่ไม่สน โตมาแบบตามมีตามเกิด การวางตัวในสังคมไม่มีใครสอน

ในสังคม เรียนรู้แค่การให้ของขวัญเมื่อไหว้วานใคร ตอบแทนบุญคุณด้วยของขวัญ จีบสาวก็ต้องให้ของขวัญ

ศิลปะการคบคนที่ลึกซึ้งกว่านี้ หลินหนิงยังไม่บรรลุ แต่คนไร้ที่พึ่งอย่างเขา ไม่อยากติดค้างใคร กลัวคนอื่นรำคาญแล้วดูถูกว่าไม่รู้กาลเทศะ

เจ้าของร่างเดิมดีกว่าหลินหนิงหน่อย แต่ก็เป็นเด็กน้อย การวางตัวก็ยังต้องเรียนรู้

แต่หลินหนิงเข้าใจความหมายของจางสือโถว พี่น้องกัน นิสัยเข้ากันได้ ช่วยเหลือกันไปมา เรื่องเงินทองคิดให้ชัด เรื่องน้ำใจไปมาหาสู่ ถึงจะคบกันได้ยืดยาว

หลินหนิงยิ้มพยักหน้า บอกในใจว่า ใช่ วันหน้ายังอีกยาวไกล!

...

นอนบนเตียง หลินหนิงถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ ในที่สุด...

ถึงจะเป็นห้องเช่า แต่ก็ผ่อนคลายได้เต็มที่ แถมเป็นเงินที่เขาหามาได้ อิอิ

หยิบมือถือมาไถคลิป คิดถึงสาวสวยเซ็กซี่ กีบลาซอสเผ็ด และคลิปสร้างบ้านในป่าจะแย่แล้ว มาแล้วจ้า!

ความสุขของการอยู่คนเดียวใครจะเข้าใจ! ไม่มีกลิ่นตีนมารบกวน ดูสาวๆ แล้วรู้สึกชัดระดับ 4K เลยทีเดียว~~

"อืม อันนี้ดี อันนี้ดี!"

"อุ้ย? ขาวจั๊วะนุ่มนิ่มจริงจริ๊ง!"

"จะขายความสวยแพงไปทำไมจ๊ะน้องชาย เอ้ย น้องสาว ผู้ชายเขาก็ชอบใจใหญ่ๆ ของหนูนั่นแหละ!"

จนกระทั่ง—

หลินหนิงหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม จ้องมองคลิปจากบัญชีการตลาด

ตำรวจปักกิ่งใช้ความรุนแรง—เนื้อหาคลิปคือตำรวจหลายนายกดผู้ชายคนหนึ่งลงกับพื้นอย่างรุนแรง ผู้ชายคนนั้นดิ้นรนไม่หยุด ไม่มีเสียงในเหตุการณ์ ใส่เพลงประกอบเศร้าสร้อยสุดๆ

นี่มันเรื่องที่โรงพักเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?

ในคลิปยังมีตัวหนังสือบรรยาย ประมาณว่าผู้ชายคนหนึ่งถูกคนอื่นทำร้าย ไปแจ้งความที่โรงพัก แต่คนทำร้ายกลับทำตัวกร่างในโรงพัก แถมยังเอาเก้าอี้ฟาดเขาต่อหน้าตำรวจ ตำรวจกลับจับผู้ชายที่เป็นเหยื่อ แล้วถามว่า สังคมนี้มันเป็นอะไรไปแล้ว?

หลินหนิง "??? เป็นเชี่ยอะไรของมึง?"

หลินหนิงกดดูคอมเมนต์ มีแต่ความโกรธแค้น คาดเดาสถานะของคนทำร้าย และด่าตำรวจ...

ถ้าเขาไม่ใช่คนในเหตุการณ์คงเชื่อไปแล้ว อย่าว่าแต่ เพลงประกอบบิ้วท์อารมณ์ ข้อความพาดหัวดึงดูดใจ

แต่คนที่ถ่ายคลิปได้ ต้องรู้ความจริงสิ! อย่างน้อยตอนเขาตะโกนว่า "มันมีปืน" ต้องได้ยินบ้างแหละ

และลูกไม้ของคลิปพวกนี้ คนเล่นโซเชียลบ่อยๆ เขารู้กัน

ทำไมไม่ถ่ายคนทำร้ายล่ะ? อ๋อ เพราะหลินหนิงใส่ชุดพนักงานส่งของ ไม่ตรงกับพล็อตเรื่องที่แต่งขึ้นใช่ไหม?

กูเป็นพลเมืองดี เป็นฮีโร่แท้ๆ มาถึงมือมึง กูเป็นอันธพาลไปซะงั้น?

หลินหนิงข่มความโกรธ เริ่มพิมพ์คอมเมนต์

เล่าความจริงที่เกิดขึ้น ไม่ได้พูดเรื่องแก้แค้นตำรวจอะไร แค่เล่าเหตุการณ์ในมุมของเขา ชี้ให้เห็นลูกไม้ของคลิปนี้ และเจตนาของคนปล่อยคลิปที่ตัดคนทำร้ายออก

ไม่ได้จะอธิบายให้บัญชีการตลาดฟัง แต่เพื่อคนในคอมเมนต์ อย่างน้อยให้รู้ความจริงบ้าง

อย่าให้ใครจูงจมูกง่ายๆ

ตอบกลับอย่างมีเหตุผลเสร็จ หลินหนิงก็ค้นหาแฮชแท็กนี้

โห~ แม่เจ้า เรื่องเกิดเมื่อวานเย็น คลิปเนื้อหาเดียวกันมีเป็นสิบแล้ว

เดี๋ยวนะ~ สื่อหลักจะมาร่วมวงด้วยทำไม? ตรวจสอบความจริงหรือยังถึงแชร์?

ไล่คอมเมนต์ทีละอัน หลินหนิงภูมิใจนิดๆ อย่างน้อยเขาก็เป็นคนต้นเรื่องที่อยู่ในเหตุการณ์ตัวจริง นี่แหละข้อมูลวงในของแท้!

ออกจากหน้าค้นหา กลับไปดูสาวๆ ต่อ ปรากฏว่าตัวเลขสีแดงมุมล่างหน้าจอก็เด้งรัวๆ ไม่กี่วินาทีก็พุ่งไป 99+

หลินหนิงกดเข้าไปดู พบว่าคอมเมนต์ที่เขาตอบไปเมื่อกี้ ทัวร์ลงยับ