6-การตัดสินใจของนิโคล

โรดี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดบนร่างกาย นี่เป็นเรื่องปกติของคนที่ถูกม้าเตะทะลุผนัง เขายังรู้ยังว่ามีกระดูกบางท่อนที่หัก

เขาไม่สามารถแม้แต่จะขยับนิ้วมือได้ เขาถูกจับกุมด้วยเวทย์มนต์! มันเหมือนน้ำเย็นที่ถูกสาดใส่ เขารู้สึกสิ้นหวังในสถานการณ์แบบนี้ แน่นอนว่าตอนนี้เขาเห็นใบหน้าที่สวยงามของนิโคล อย่างไรก็ตามใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียดชัง

นนิโคลนั่งอยู่บนเก้าอี้เธอเหลือบมองโรดี้ที่นอนอยู่ที่พื้นด้วยสายตาโกรธเกรี๊ยว  เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสัตว์เธอสวมผ้าคลุมขนาดใหญ่เธอมองเห็นริมฝีปากของโรดีี้และรอยกัดบนมัน เธอไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่อาย เจ้าลูกครึ่งบ้านี่มันกล้าที่จะทำ!

ความรู้สึกอับอายนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนที่เจอจะมองใบหน้าหยินหยางของโรดี้ด้วยสายตารังเกียจ

"ฟัง! ฉันจะถามคำถาม จะดีกว่าถ้าหากนายตอบตามความเป็นจริงไม่เช่นนั้นนายจะได้รู้สึกเสียใจที่ได้เกิดมา" นิโคลพูดเสียงต่ำและขบฟัน

โรดี้ไม่สามารถพูดหรือพยักหน้าจึงได้แต่จ้องไปที่นิโคล

"ถ้ารับรู้แล้วก็กระพริบตา" นิโคลก็เริ่มที่จะถามต่อ

"ไม่ต้องทำอะไรมากหากมันใช่ก็กระพริบตาหากไม่ก็จงนิ่งง่ายๆเข้าใจใช่ไหม?" โรดี้กระพริบตา

"ดี" เมื่อเห็นโรดี้ทำตามที่สั่งความโกรธของนิโคลก็บรรเทาลงบ้าง

"เอาละคำถามแรก แกต้องการที่จะตายใช่ไหม?" โรดี้รีบเบิกตาให้กว้างและจ้องไปที่นิโคลทันที เขากลัวที่จะเผลอกระพริบตา หากเป็นเช่นนั้นผู้หญิงคนนี้ฆ่าเขาจริงๆแน่

"นายไม่อยากจะตายงั้นหรอ แล้วทำไมต้องมาบุกรุกบ้านฉันกลางดึก?หรือมีคนส่งนายมา?"

โรดี้ยังคงจ้องมองและไม่กระพริบตา

นิโคลขมวดคิ้วและตะโกน

"มันจะดีกว่าหากนายพูดความจริง!อย่ามาพยายามโกหก! หากไม่มีใครสั่งทำไมนายถึงกล้าบุกเข้ามาที่นี่ ทำไมนายถึงยังบอกว่าไม่ได้โกหก!"

พระเจ้าเป็นพยานด้วย โรดี้ก็ยังคงจ้องมองเป็นเวลานาน ตาของเขาแห้งและไม่สามารถต้านทานมันต่อไปได้ทำให้เขากระพริบตาสองครั้งโดยไม่ตั้งใจ นิโคลโกรธทันทีเธอสบัดมือส่งเปลวไฟใส่โรดี้ โรดี้ไม่สามารถแม้แต่จะกรีดร้องเมื่อหนังหัวของเขาโดนเขาแม้แต่คิ้วก็ยังกลายเป็นเถ้า

โชคดีที่นิโคลไม่ได้เจตนาเอาชีวิตเขาไม่งั้นเธอคงไม่ส่งมาแค่ลูกไฟดวงเล็กๆอย่างแน่นอน ถึงอย่างนั้นบางส่วนบนศีรษะของโรดี้ก็ไหม้ไฟผมบางส่วนของเขาหายไป

ถึงอย่างนั้นสาวสวยดูเหมือนจะยังไม่พอใจ โรดี้ทำได้เพียงสาปแช่งบรรพบุรุษของเธอ

"สารเลวนายกล้าที่จะโกหก"นิโคลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ฉันจะตัดไอ้นั้นของนายทิ้งซะ นายจะไม่ได้ใช้ประโยชน์อีกต่อไป"เมือ่เธอพูดคำเหล่านั้นใบหน้านิโคลก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้ง

ขณะนั้นโรดี้พยายามเบิกตาให้กว้างและทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่กระพริบตา

"ฉันจะถามคำถามต่อไป ฟังให้ดีและคิดให้รอบคอบก่อนที่จะตอบ! "   ใบหน้าของนิโคลดูโหดเหี้ยมเป็นอย่างมาก

โรดี้กระพริบตาครั้งเดียว นิโคลยิ้มและยกนิ้วขึ้น ขณะที่เธอขยับนิ้วโรดี้รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังคลายตัว การจองจำด้วยเวทย์มนต์ถูกถอนออกไป

"ตอนนี้ฉันจะถามอีกครั้ง นายมาทำอะไรในบ้านของฉันในตอนกลางคืน!"

โรดี้หันกลับไปและกำลังจะบอกเหตุผลเขาเจอกับใบหน้าที่มืดมนของนิโคล เธอยิงเปลวไฟออกมาจากนิ้วอีกครั้ง โชคดีที่โรดี้สามารถหลบได้ในตอนนี้ ถึงอย่างนั้นเปลวไฟก็ยังสร้างรูที่กางเกงเขาได้

"เป็นไปได้ฉันแนะนำให้นายพูดความจริงมา ฉันคงลืมบอกนายตั้งแต่แรกว่าฉันเป็นนักเวทย์อาวุโสฉันสามารถอ่านการแสดงออกทางสีหน้าได้ว่านายโกหกหรือไม่ดังนั้นนมันจะดีกว่าถ้านายไม่ทำให้ฉันโกรธ!" นิโคลพูดอย่างเคร่งเครียด

โรดี้ตกใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าเธอเป็นนักเวทย์ระดับสูง เขาไม่กล้าปิดบังอีกต่อไปเขาเล่าเรื่องการโจมตีรถม้าและที่เขาบุกเข้ามาก็เพื่อที่จะช่วยเพื่อนของเขารวมถึงวิิธีการที่ใช้ในการแอบเข้ามาด้วย

นิโคลพยักหน้า"เอาละทีนี้ช่วยบอกทีว่าทำไมพวกนายถึงมาโจมตีรถม้าของฉัน" โรดี้ยิ้มอย่างบูดเบี้ยว

"ฉันไม่ทราบ! อย่างไรก็ตามฉันคิดว่าเราโจมตีผิดเป้าหมาย ตามที่ข้อมูลที่ได้รับจากชายในบาร์บอกว่าเป้าหมายถูกคุ้มกันด้วยนักดาบ3คนในทางกลับกับคุณอยู่แค่คนเดียว" นิโคลครุ่นคิดก่อนจะพูด

"ฉันเข้าใจแล้ว! บังเอิญฉันได้เดินทางในเส้นทางนี้พอดี นั้นคือเหตุผลที่ทำให้พวกโง่อย่างนายมาซุ่มโจมตีฉัน ใช่ไหม?  โรดี้กระเสือกกระสนอธิบายขึ้น

"ฉันไม่กล้าที่จะโจมตีคุณหรอก พระเจ้าช่วย! การโจมตีตระกูลทิวลิปต่อให้มีหัวเป็นร้อยก็ไม่เพียงพอหรอก!" นิโคลหัวเราะเยาะเบาๆ

"ตระกูลทิวลิป! นายรู้ถึงชื่อของตระกูลฉันจริงๆ!"  โรดี้ถอนหายใจ

"แน่นอนว่าฉันต้องรู้ชื่อตระกูลทิวลิปของเทพสงคราม ฉันมั่นใจว่าจำมันได้"

นิโคลพยักหน้า คำพูดของโรดี้พูดได้ดีเสียงของเธอจึงอ่อนลง

"แล้วนายเป็นใคร ต้องการทำอะไร?"

โรดี้ที่กำลังจะแต่งเรื่องไร้สาระ แต่หลังจากมองหน้านิโคลเขาจึงเลือกพูดความจริง

"ฉันไม่อยากจะโกหกหรอกนะ ด้วยรูปลักษณ์ของฉันที่มันค่อนข้างพิเศษฉันสามารถบอกคุณได้ว่าอนาคตของฉันได้ปลิวไปแล้ว"

"โอ้" ด้วยรอยยิ้มแปลกๆนิโคลก็เริ่มถามต่อ

"งั้นนายเป็นใคร"

"ไม่!ฉันบอกไม่ได้!!" โรดี้ส่ายหัว

"เว้นเสียแต่ว่าคุณจะสัญญาไม่ส่งฉันให้ทางการ ฉันยินดีรับโทษสำหรับสิ่งที่ฉันทำในคืนนี้"

"การลงโทษ!" นิโคลก็เริ่มเดือดดาลอีกครั้ง

"นายไม่สามารถชดใช้ความผิดของนายในคืนนี้ได้แม้ว่านายจะตายเป็นพันๆครั้ง! อย่ามาต่อรองกับฉัน! ลืมสิ่งที่นายทำไปแล้วหรือไงที่นาย.........ทำอะไรกับฉัน" เมือ่เห็นท่าทีเดือดดาลของนิโคลโรดี้ก็ถอยหลังและเตรียมพร้อม

โชคดีที่นิโคลสงบสติอารมณ์ลงและนั่งลง เธอผ่อนคลายและคิดบางอย่าง

"ก็ได้ ฉันจะไม่ส่งตัวนายให้ทางการ ฉันจะลงโทษนายเองทีนี้บอกมาได้แล้วว่านายชื่ออะไรเป็นใครมาจากไหน"

"ฉันชื่อโรดี้เป็นนักเรียนในโรงเรียนอิมพีเรียล,เป็นนักเรียนสามัญชน" โรดี้ตอบความความอาย หลังจากพูดไปทั้งหมดแล้วการที่นักเรียนของโรงเรียนอิมพีเรียลหลบหนีออกมาในตอนกลางคืนและก่ออาชญากรรมพูดได้ว่ามันจะเป็นจุดจบที่ไม่สวยนัก

"นักเรียนของโรงเรียนอิมพีเรียล?" นิโคลรู้สึกประหลาดใจ

"ใช่ฉันกำลังฝึกอยู่" ขณะที่โรดี้จัดท่าทางให้ตรงเขาก็กล่าว

"ฉันกำลังจะเข้าร่วมการทดสอบเป็นนักดาบในเดือนถัดไปหลังจากนั้นฉันก็จะเป็นนักรบอย่างเป็นทางการ!" นิโคลไม่ได้สนใจเรื่องนี้ใบหน้าของเธอดูมืดมน

"ดี นายยังเป็นนักเรียนของโรงเรียนอิมพีเรียล ดีที่นายยังบอกฉัน" น้ำเสียงของเธอดูมืดมนและพูดช้าลง

"นายรู้ไหมว่าน้องชายของฉันเซทเขาไปที่ไหน? บอกฉัน!" ด้วยใบหน้าหม่นหมองโรดี้ก็บอกไปตามที่รู้

"ฉันไม่เคยรู้จักน้องชายของคุณ อย่างไรก้ตามจนกระทั่งคืนนี้"

"หมายความว่านายเห็นเขาในคืนนี้?"นิโคลลุกขึ้นจากเก้าอี้เขาเธอในทันที

"นายรู้ไหมว่าเขาไปที่ไหน?" โรดี้พยักหน้า

"ดูเหมือนว่าเขาจะบอกฉัน" นิโคลที่ลุกจากเก้าอี้มองไปที่โรดี้

"บอกฉันมาว่าเขาไปไหน!" ตาของโรดี้กระตุกและค่อยๆกระซิบ

"ฉันบอกคุณได้แต่มี1เงื่อนไข" นิโคลตกใจและพูดด้วยความโกรธ

"นายกล้าที่จะต่อรองกับฉัน?" โรดี้ลดศีรษะและค่อยพูด

"มันไม่ได้เกี่ยวกับฉัน แต่เป็นเพื่อนของฉันเขาถูกจับมาในคืนนี้เหมือนกัน มันเป็นเพราะฉัน เขาต้องการช่วยฉันจ่ายค่าเล่าเรียน นั้นคือเหตุผลที่เขาทำเช่นนั้น ฉันอยากให้คุณยกโทษให้เขา ฉันยินดีที่จะรับโทษทั้งหมดเอง!"

นิโคลรู้สึกประหลาดใจ ชายคนนี้อายุน้อยกว่าเธอเพียง1หรือ2ปีเท่านั้น แต่เขากลับกล้าหาญอย่างไม่น่าเชื่อ ในความเป็นจริงเธอโกรธมากกับเรื่องในคืนนี้

ความคิดที่ว่าเธอถูกขืนใจจากชายใบหน้าหยินหยางนั้นทำให้เธอโกรธและความคุมความโกรธไว้ไม่ได้ อย่างไรก็ตามเมื่อเธอสงบลง นิโคลตระหนักว่าเจ้าโจรน้อยผู้นี้ยังเป็นเด็กอายุราวๆเดียวกับน้องชายของเธอที่อ่อนกว่าเธอ1หรือ2ปี

ถึงแม้ว่าเขาจะดูขี้อายและน่ากลัง แต่เขาก็เป็นคนกล้าหาญที่มีความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์แบบนี้ เพื่อความปลอดภัยของเพื่อนเขายอมรับการลงโทษทั้งหมด ตรงข้ามกับน้องชายของเธอที่เจ้าเล่ห์และไม่เคยแสดงความกล้าหาญออกมาเลย ไม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว! เจ้าหน้าขนนั้นทิ้งปัญหาเอาไว้แล้วหนีออกจากบ้าน เจ้านั้นละทิ้งครอบครัว เกียรติและภาระหน้าที่ของตน

นิโคลไม่สามารถทำอะไรได้จึงได้แต่ถอนหายใจ

"โรดี้ฉันสัญญาว่าจะไม่ลงโทษเพื่อนของนายและจะไม่ติดตามเรื่องราวอีกแต่นายต้องบอกฉันมาว่าเซทเขาไปที่ไหน"  โรดี้พูดถึงบทสนทนาของเขากับเซทให้นิโคลฟัง ก่อนที่เขาจะพูดจบนิโคลก็โกรธเป็นอย่างมาก

"เจ้าโง่! เขา...เขาทิ้งครอบครัวและโยนสิ่งที่ต้องรับผิดชอบออกไป! หนีออกนอกอาณาจักร ทำไมเขาถึงทำมัน?" นิโคลกระวนกระวายขึ้นเรื่อยๆเธอแทบจะเป็นลมเพราะความโกรธ

โรดี้เฝ้ามองนิโคลเงียบๆโดยไม่พูดอะไร แม้เขาไม่ใช่พระเจ้าเขาก็รู้ได้ว่าทันทีที่เขาพูดอะไรแล้วเธอไม่พอใจเธอจะเปลี่ยนเขาเป็นกระสอบทราย! โชคดีที่ความโกรธของนิโคลลดลงอย่างรวดเร็ว เธอเดินไปมาในห้องสองสามรอบก่อนตบมือเรียกยามแแถวนั้น เธอทำตัวเย็นชาขณะสั่งงานพวกเขา

"ในมุมมองของฉันการรักษาความปลอดภัยในคืนนี้มีความบกพร่องเป็นอย่างมาก,ยามอาวุโสมาลิน คืนนี้พวกคุณถูกพักงานทันที พรุ่งนี้พวกคุณกลับไปที่กองทัพที่สังกัด! แม้แต่นักดาบระดับต่ำก็ยังสามารถบุกเข้าบ้านของฉันในยามค่ำคืนได้! คุณจะอธิบายกับฉันยังไง ยามอาวุโส?สิ่งที่คุณคอยพูดเสมอกลายเป็นแค่คำโอ้อวดโง่ๆ!" เสียงของนิโคลนั้นเย็นชาและทรงอำนาจ ยามคนนั้นอ่อนแรงและเหงื่อตกเขาเป็นหนึ่งในยามโชคร้าย

"ผูกพวกที่ทำตัวโง่เง่าแล้วเอาไปไว้ที่ห้องเก็บฟืนกับคนที่ฉันจับมา ข้าได้ยินว่าห้องครัวขาดคนงานอยู่ ส่งคนที่แต่งตัวประหลาดๆไปที่ห้องครัว ส่วนชายคนนั้น.."

นิโคลมองไปที่โรดี้อย่างเย็นชา

"ตั้งแต่พรุ้งนี้เป็นต้นไปเขาคือเจ้าบ่าวของฉัน"  โรดี้แย้งขึ้นมาทันที

"เธอสัญญาว่าจะปล่อยเพื่อนของฉันและ..ฉัน..ฉันยังต้องการกลับไปที่โรงเรียน!"  นิโคลเริ่มโกรธอีกครั้ง

"หุบปาก!! คืนนี้ฉันโกรธมาก นายบอกว่าจะยอมรับทุกการลงโทษใดๆและนี่คือการลงโทษของนายพรุ้งนี้เป็นต้นไปนายคือคนรับใช้ของฉัน!"

"ก็ได้"  โรดี้คิดอยู่สักพัก ไม่ว่าจะด้วยอะไรนี่คงเป็นจุดสิ้นสุดแล้ว ถึงเขากลับไปที่โรงเรียนเขาก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมอยู่ดี อย่างไรก็ตามเขาต้องต่อสู่เพื่อเพื่อนของเขาที่ถูกจับอยู่

"แต่เธอสัญญาว่าจะปล่อยเพื่อนของฉัน!" นิโคลยกศีรษะขึ้น

"แล้วไง?"

"เธอไม่รักษาสัญญาที่พูด!!" โรดี้ตะโกนด้วยความโกรธ

นิโคลยิ้มอย่างเย้ยหยันไปที่โรดี้

"ฉันเป็นผู้หญิง! นายไม่รู้หรือไงว่าการไม่ต้องรักษาสัญญาเป็นสิทธิพิเศษของผู้หญิง!"  โรดี้พูดไม่ออก เพราะเขายังเด็กและยังไม่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับผู้หญิงเลย

นิโคลคิดอะไรสักอย่างก่อนก่อนหันไปสั่งยามอีกคน

"ไปที่สถานศึกษาและแจ้งพวกเขากว่าน้องชายของฉันจะขอลาเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพ เขาถูกส่งกลับไปอยู่กับญาติๆที่เขตอื่นเพื่อพักผ่อนและจะกลับมาในเวลา อืม เวลาประมาณ3เดือน เขาจะกลับมาอีกครั้งใน3เดือน" ก่อนที่เธอจะหันมาพิจารณาโรดี้อย่างมีเลศนัย

โรดี้สั่นจากความรู้สึกอันตรายที่ผ่านสันหลังเขามา