บทที่ 21 ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสาร

หวงอิ่งดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของสายตาที่หลิวอันผิงส่งให้

เธอมองไปที่หลิวลั่วเซิง แล้วหันไปมองหลิวอันผิง สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่เลขาธิการหมู่บ้าน

เลขาฯ หลิวต้งเห็นหลิวลั่วเซิงยอมรับผิดแล้ว ก็คิดว่าจะทำให้เรื่องจบลงด้วยดี ผ่อนหนักเป็นเบาได้ แต่กลับเห็นสายตาของหวงอิ่งจ้องมาที่ตน

ในใจของเลขาฯ หลิวต้งรู้สึกขุ่นเคือง แต่เป็นการขุ่นเคืองคำพูดของหลิวอันผิง

ลูกชายของถังเฟิ่งอิงนี่ โตวันโตคืน เปลี่ยนแปลงเร็วเสียจนฉันที่เป็นถึงเลขาฯ หมู่บ้านยังตามไม่ทัน

ถ้าไม่มีประโยคนั้นของเขา ลูกสาวท่านเลขาฯ หวงก็คงไม่ติดใจเอาความแล้วแท้ๆ

ไม่รู้ไอ้เด็กนี่ไปกินอะไรมาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ ความคิดความอ่านลึกล้ำจนเดาทางไม่ถูก

เขาพยายามคาดเดาท่าทีของหลิวอันผิงและหวงอิ่ง แต่สายตาของหวงอิ่งที่จ้องมา ทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว

เขาจำต้องกัดฟันหันไปตวาดใส่หลิวลั่วเซิง "หลิวลั่วเซิง! เรื่องที่แกไปลวนลามลูกสาวท่านเลขาฯ หวง ถ้าแกไม่ขอขมาเธอให้ดีๆ ต่อให้เป็นข้าก็ช่วยแกไม่ได้!"

พูดจบ เขาก็หันไปหาหวงอิ่ง

"นักเรียนหวง คุณมีความต้องการอะไร เชิญบอกมาได้เลยครับ ถ้าเขาไม่ยอมทำตาม ผมจะสั่งให้กองกำลังติดอาวุธจับตัวส่งสถานีตำรวจคอมมูนทันที"

หลิวลั่วเซิงถึงกับเหวอ

เมื่อกี้ก็ขอโทษไปแล้วไง จะให้ขอโทษยังไงอีกวะ

ขอขมา?

ข้ายังไม่ได้แตะตัวมันสักนิด ทำไมต้องขอขมาด้วย

โดยสันดานแล้ว หลิวลั่วเซิงเป็นคนพาล วันๆ เอาแต่ลอยชายไปมา ไม่ลักเล็กขโมยน้อย ก็ปีนกำแพงบ้านชาวบ้าน อย่างเบาะๆ ก็มุดมุ้งแม่ม่าย

เขาใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดหลายปี

และไม่เคยโดนจับได้ เขาจึงคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าสวรรค์เข้าข้าง

ดังนั้น ลึกๆ แล้ว หลิวลั่วเซิงไม่เคยคิดจะขอขมาใคร แค่เอ่ยปากขอโทษก็ถือว่ายอมก้มหัวให้มากแล้ว จะให้ทำพิธีขอขมาอะไรอีก อย่าได้หวัง

หลิวลั่วเซิงปรายตามองหลิวอันผิงและหวงอิ่งด้วยความไม่พอใจ แล้วหันไปพูดกับเลขาฯ หลิวต้ง "ท่านเลขาฯ ขอโทษผมก็ขอโทษไปแล้ว จะให้ขอขมา ผมไม่ยอม อีกอย่างมือผมยังไม่ทันได้แตะโดนตัวมันเลย ไอ้หลานเวรนี่ก็มาตีผมซะก่อน ผมไม่เรียกร้องค่าเสียหายก็บุญเท่าไหร่แล้ว นี่จะให้ผมขอขมาอีกเหรอ"

หลิวเม่าเหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นดีเห็นงาม

"ใช่แล้ว ไอ้หลานเนรคุณนี่มันตีอาสี่ของมันแท้ๆ แล้วยังจะให้อาสี่ขอขมาอีก นี่มันกฎระเบียบบ้าบออะไร ท่านเลขาฯ ท่านเป็นเลขาฯ หมู่บ้านซานสุ่ยแท้ๆ แต่กลับไปเข้าข้างคนนอก ท่านยังเห็นหัวคนในหมู่บ้านอยู่หรือเปล่า"

หลิวเม่าเหวินไม่พูดก็แล้วไป

แต่พออ้าปากพูด ก็เท่ากับไปล่วงเกินเลขาฯ หลิวต้งเข้าอย่างจัง

เลขาฯ หลิวต้งมองสองพ่อลูกด้วยความโกรธจัด อยากจะจัดการไอ้โง่สองตัวนี้ให้รู้แล้วรู้รอดตรงนี้เลย

เดิมทีเขาก็ไม่ชอบพฤติกรรมของบ้านหลิวเม่าเหวินอยู่แล้ว เขาไม่ได้ตาบอด ทำไมจะไม่รู้สันดานคนบ้านนี้

ติดก็ตรงที่ว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน แถมถ้าไล่เรียงลำดับญาติ ปู่ของเลขาฯ หลิวต้งกับปู่ของหลิวเม่าเหวินก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน

เลขาฯ หลิวต้งโกรธจนพูดไม่ออก

หลิวอันผิงมองดูฉากนี้แล้วลอบยิ้มเย็นในใจ

ไอ้พวกโง่

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่ยอมก้มหัวอีก

คนบ้านใหญ่สันดานเหมือนกันหมดจริงๆ

หวงอิ่งมองสองพ่อลูกด้วยความโกรธ จมูกรั้นเชิดขึ้น ตะโกนบอกเลขาฯ หลิวต้ง "ท่านเลขาฯ คะ หนูเข้าใจว่าท่านลำบากใจ แต่วันนี้หนูโดนรังแกที่หมู่บ้านซานสุ่ย หนูจะกลับไปเรียนคุณพ่อตามความเป็นจริงทุกประการ... อันผิง ไปกันเถอะ เราไปแจ้งความที่สถานีตำรวจคอมมูนกัน"

พูดจบ หวงอิ่งก็คว้ามือหลิวอันผิงทำท่าจะเดินออกไป

คราวนี้เลขาฯ หลิวต้งตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

เขาก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปขวางหน้าหวงอิ่ง

"นักเรียนหวง! ใจเย็นๆ ก่อนครับใจเย็นๆ เรื่องนี้ผมจัดการเอง ไม่ต้องถึงมือท่านเลขาฯ หวงหรอกครับ ความยุติธรรมที่คุณต้องการ ผมจะทวงคืนให้เอง ขอเวลาผมห้านาทีครับ"

เลขาฯ หลิวต้งกลัวจริงๆ

ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงหูท่านเลขาฯ หวง เก้าอี้เลขาฯ หมู่บ้านของเขาคงหลุดกระเด็นแน่

เห็นตำแหน่งเล็กๆ แบบนี้ แต่เขาก็เป็นใหญ่ในหมู่บ้านซานสุ่ยนะ

เขาไม่อยากเอาอนาคตมาทิ้งเพราะเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้

หวงอิ่งหยุดเดิน หันไปมองหลิวอันผิงแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเย็น "ได้ค่ะ หนูให้เวลาห้านาที ถ้าภายในห้านาทีท่านยังจัดการไม่ได้ หนูจะจัดการด้วยวิธีของหนูเอง"

เลขาฯ หลิวต้งได้ยินดังนั้น หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายก็ค่อยตกลงสู่พื้น

จากนั้น เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปประจันหน้ากับหลิวลั่วเซิงทันที

เลขาฯ หลิวต้งในตอนนี้ ไม่ใช่คนเดิมเมื่อกี้อีกแล้ว

เพื่อรักษาเก้าอี้ เขาเลิกเป็นผู้ชมแล้ว

หลิวลั่วเซิงมองเลขาฯ หลิวต้งที่ใบหน้าถมึงทึงด้วยความหวาดกลัว

"ทะ...ท่านเลขาฯ ท่านจะทำอะไร เรื่องแค่นี้ ท่านจะทำให้สองบ้านเราผิดใจกันเชียวเหรอ!" หลิวลั่วเซิงยังไม่สำนึกว่าตัวเองก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน

เลขาฯ หลิวต้งจ้องหลิวลั่วเซิงเขม็ง ตะโกนสั่งเสียงดังลั่น "หัวหน้ากองกำลังติดอาวุธอยู่ไหน! รีบเอาคนมามัดตัวไอ้เวรนี่ส่งสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้!"

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ในฝูงชน ขานรับคำสั่งเสียงดัง แล้ววิ่งออกไปทันที

ไม่ถึงหนึ่งนาที

ชายคนนั้นก็พากองกำลังติดอาวุธสี่นายถือปืนยาววิ่งเหยาะๆ กลับมา

โดยไม่พูดอะไร พวกเขาพุ่งเข้าไปในฝูงชน จับตัวหลิวลั่วเซิงมัดต่อหน้าต่อตาหลิวเม่าเหวิน

"พวกแกจะทำอะไร! ลูกข้าไม่ได้ไปฆ่าใครตาย พวกแกมีสิทธิ์อะไรมาจับคน!" หลิวเม่าเหวินตกใจกับภาพที่เห็น

พอตั้งสติได้ ก็เริ่มโวยวาย

หลิวลั่วเซิงที่ถูกมัด ตกใจจนฉี่ราดกางเกงเปียกเป็นวง ร้องลั่น "ท่านเลขาฯ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว พ่อ! ช่วยผมด้วย ช่วยด้วย ผมไม่อยากติดคุก"

หลิวเซี่ยเซิงก็ร้อนรน

หลิวชุนเซิง พ่อของหลิวอันผิง ก็ร้อนใจไม่แพ้กัน

พอร้อนใจ หลิวชุนเซิงก็เดินตรงเข้าไปหาหลิวอันผิง

"ไอ้ลูกเนรคุณ! รีบจัดการเรื่องนี้ให้จบเดี๋ยวนี้ แกจะส่งอาสี่เข้าคุกจริงๆ หรือไง!"

หลิวอันผิงปรายตามองพ่อตัวเองอย่างเย็นชา แค่นเสียงตอบ "พ่อครับ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พ่อคิดว่าผมยังมีสิทธิ์พูดอะไรได้อีกเหรอครับ!"

ในใจหลิวอันผิงกลับภาวนาให้เรื่องมันใหญ่โตกว่านี้ด

มีแต่ทำแบบนี้ ถึงจะกดหัวพวกบ้านใหญ่ไม่ให้กำเริบเสิบสานได้บ้าง

หลิวชุนเซิงชะงัก แล้วหันไปหาหวงอิ่ง

"เอ่อ... แม่หนูหวง... หนูเป็นเพื่อนของอันผิง เรื่องนี้... จะให้แล้วกันไปได้ไหม..."

คำขอร้องของหลิวชุนเซิง ไม่ได้รับการตอบรับใดๆ จากหวงอิ่ง

เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น หวงอิ่งเห็นกับตาตัวเอง เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าหลิวชุนเซิงไม่ได้เห็นหลิวอันผิงเป็นลูกเลย

และเธอก็ดูออกว่า พ่อของหลิวอันผิงเข้าข้างพวกหลิวเม่าเหวินอย่างออกนอกหน้า โดยไม่สนใจความรู้สึกของลูกเมียตัวเองเลยสักนิด

ดังนั้น หวงอิ่งจึงปรายตามองหลิวชุนเซิงแค่แวบเดียว แล้วหันไปสบตาหลิวอันผิง

หลิวอันผิงส่ายหน้าเบาๆ หวงอิ่งก็พยักหน้ารับรู้อย่างรู้กัน

ทางฝั่งบ้านใหญ่วุ่นวายโกลาหล และเริ่มตื่นตระหนกกันแล้ว

ในจังหวะนี้เอง เจ้าเยว่เอ๋อเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบวิ่งเข้ามาหาหวงอิ่ง "นักเรียนหวง คุณเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง โปรดเมตตาด้วยเถอะค่ะ พวกเรายินดีจะขอขมา พวกเรายอมทุกอย่าง"

แต่หวงอิ่งยังคงทำหน้านิ่งเฉย

เจ้าเยว่เอ๋อกัดฟันกรอด

"แม่หนูน้อย พวกเรายินดีชดใช้ค่าเสียหายให้ร้อยหยวน ขอให้เห็นแก่หน้าอันผิง ยกโทษให้อาสี่ของเขาเถอะนะ"

เจ้าเยว่เอ๋อยอมก้มหัวแล้ว

หลิวอันผิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเจ้าเยว่เอ๋อยอมลงให้ แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงยอมควักเงินร้อยหยวนเพื่อช่วยหลิวลั่วเซิง แต่ในเมื่อนางยอมก้มหัวแล้ว เขาจึงส่งสายตาให้หวงอิ่ง

หวงอิ่งยิ้มบางๆ "ท่านเลขาฯ คะ ในเมื่อพวกเขายินดีจะขอขมาและชดใช้ งั้นเรื่องนี้ก็ให้จบแค่นี้เถอะค่ะ แต่หนูหวังว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก ไม่งั้นหนูจะทำให้เขาติดคุกหัวโตแน่!"

เลขาฯ หลิวต้งได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก