บทที่ 19 แตกหัก

ถังเฟิ่งอิงเห็นสามีง้างมือจะตบลูกชาย ก็พุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าหลิวชุนเซิง ปกป้องหลิวอันผิงไว้ทันที

"หลิวชุนเซิง คุณมาถึงยังไม่ทันรู้อีโหน่อีเหน่ก็จะตบลูก มีพ่อที่ไหนเขาทำกันแบบนี้บ้าง!"

ถังเฟิ่งอิงเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ถึงกล้าต่อต้านสามีต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้

เมื่อก่อน ถังเฟิ่งอิงไม่เคยกล้าหือ

แม้แต่ตอนที่ทะเลาะกันเรื่องแบ่งสมบัติเมื่อปีก่อน ถังเฟิ่งอิงก็ไม่กล้าออกหน้า ต้องรอให้ญาติฝั่งเธอมาอาละวาด ถึงจะแบ่งบ้านออกมาได้

แต่วันนี้

ถังเฟิ่งอิงกลับปกป้องลูกชายอย่างกล้าหาญราวกับแม่เสือ ทำเอาหลิวชุนเซิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าวันนี้เมียตัวเองผีเข้าหรืออย่างไร

คนทางฝั่งบ้านใหญ่ก็มองถังเฟิ่งอิงด้วยความประหลาดใจ รู้สึกว่าถังเฟิ่งอิงในวันนี้ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ถังเฟิ่งอิงปีกกล้าขาแข็งขึ้นแล้วแฮะ

เมื่อก่อนไม่เคยกล้าแบบนี้นี่นา

ปกติพวกเราพูดอะไร นางก็ก้มหน้ารับอย่างเดียว ไม่เคยกล้าเถียงสักคำ

ดูท่าพี่ใหญ่จะคุมเมียไม่อยู่แล้ว

เจ้าเยว่เอ๋อคาดเดาไปต่างๆ นานา ในสมองเริ่มคิดหาวิธีร้อยแปดที่จะช่วยหลิวชุนเซิงกำราบเมีย

หลิวชุนเซิงเห็นเมียตัวเองเข้ามาขวาง แถมชาวบ้านยังชี้ชวนซุบซิบ ความเป็นชายชาตรีรู้สึกเสียหน้า ไฟโทสะพุ่งพล่าน ยกฝ่ามือขึ้นเตรียมจะตบหน้าถังเฟิ่งอิง

แต่ในวินาทีนั้นเอง

หลิวอันผิงดึงแม่หลบไปข้างหลังเบาๆ แล้วก้าวออกมายืนขวาง จ้องมองหลิวชุนเซิงด้วยดวงตาที่มีไฟโกรธลุกโชน ตวาดเสียงดังลั่น

"พ่อ! ถ้าฝ่ามือนี้ฟาดลงมา ต่อไปพ่อก็กลับไปอยู่บ้านใหญ่กับพวกเขาซะ!"

หลิวอันผิงไม่โกรธที่พ่อจะตบเขา

แต่ถ้าพ่อลงมือตบแม่ หลิวอันผิงก็ไม่ลังเลที่จะแตกหักกับพ่อ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลิวอันผิงเอือมระอากับความกตัญญูแบบโง่เขลาของพ่อเต็มทน

จะเรียกว่ากตัญญูโง่เขลาก็ยังน้อยไป ต้องเรียกว่าหลิวชุนเซิงเป็นคนแยกแยะเรื่องหลักเรื่องรองไม่ออก ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี และเป็นคนที่ 'ไม่ได้เรื่อง' อย่างแท้จริง

มือที่ง้างค้างอยู่กลางอากาศของหลิวชุนเซิงชะงักกึก ไม่ได้ฟาดลงมา

ไม่ใช่เพราะไม่อยากตบ แต่เพราะเขาเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและแตกหักของลูกชาย

เขาคิดว่า ถ้าฝ่ามือนี้ฟาดลงไปจริงๆ ลูกชายคนนี้อาจจะทำอย่างที่พูดจริงๆ ก็ได้

ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงขายหน้าประชาชีไปทั่ว

"ชุนเซิง ลูกชายกล้าพูดกับพ่อแบบนี้ ถ้าเป็นข้านะ ตีขาหักไปแล้ว"

"ใช่ๆ ถ้าลูกข้าพูดงี้ ข้าตีแขนหักด้วย เลี้ยงมันไปจนตายดีกว่าให้มันปากดีแบบนี้"

"ชุนเซิงเอ๊ย ยังไงเอ็งก็เป็นหัวหน้าครอบครัว ลูกชายกล้าปีนเกลียวขนาดนี้ ยอมไม่ได้นะ"

หลิวชุนเซิงไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าชาวบ้าน แม้ใจจะลังเล แต่พอโดนคนรอบข้างยุยง ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำถูกแล้ว

คำยุยงต่างๆ นานาดังเข้าหู บีบคั้นให้มือที่ค่อยๆ ลดลงของหลิวชุนเซิง ยกสูงขึ้นอีกครั้ง

หลิวอันผิงถอนหายใจยาวเหยียดในใจ

เขารู้ดีว่าพ่อนอกจากจะกตัญญูไม่เข้าเรื่องแล้ว ยังเป็นคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง เป็นคนไม่มีจุดยืน

แค่คำนินทาชาวบ้านไม่กี่คำ ก็ชักจูงความคิดเขาได้แล้ว

หลิวชุนเซิงยังคงลังเล

แต่พ่อบังเกิดเกล้าอย่างหลิวเม่าเหวิน ไม่ปล่อยให้เขาลังเลนาน "เจ้าใหญ่ ดูลูกชายตัวดีที่แกสั่งสอนมา ตีน้องสี่ แล้วยังคิดจะตีพ่อแกอีก ถ้าวันนี้แกไม่สั่งสอนมันให้ดี ต่อไปข้าจะไม่นับแกเป็นลูก"

สิ้นคำประกาศิตของหลิวเม่าเหวิน

หลิวชุนเซิงก็เหมือนได้รับคำสั่ง

ฝ่ามือที่ง้างรออยู่ ฟาดลงไปที่ใบหน้าของหลิวอันผิงอย่างไร้ความปรานี

ไม่มีเสียง เพียะ

ไม่มีเสียงคำรามด้วยความโกรธของผู้ถูกกระทำ และไม่มีเสียงตวาดของผู้กระทำ

ฝ่ามือที่ฟาดลงไป หลิวชุนเซิงมองลูกชายที่คว้าข้อมือเขาไว้แน่นด้วยความตะลึงงัน เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นของลูกชาย

"โอ้โห พ่อตีลูก ลูกกล้ารับมือพ่อ นี่มันกบฏชัดๆ"

"นั่นสิ พ่อตีลูกเป็นเรื่องฟ้าดินกำหนด ลูกกล้าขัดขืน โลกมันวิปริตไปแล้ว"

พวกชาวบ้านขาเสี้ยม ที่เรื่องไม่ได้เกิดกับตัวก็ไม่กลัวเรื่องจะบานปลาย พากันตะโกนยุยงราดน้ำมันเข้ากองเพลิง

ถังเฟิ่งอิงเห็นลูกชายจับข้อมือพ่อไว้แน่น ก็ร้อนใจรีบห้าม "อันผิง นั่นพ่อนะลูก อย่าทำพ่อนะ"

หลิวอันผิงถอนหายใจหนักหน่วงในใจอีกครั้ง แล้วปล่อยมือ

"แม่ กลับบ้านกัน"

หลิวอันผิงรู้สึกปวดใจกับพ่อคนนี้เหลือเกิน

เขาดึงมือแม่ เตรียมจะหันหลังกลับบ้าน

แต่หลิวเม่าเหวินกลับไม่ยอมปล่อยหลิวอันผิงไปง่ายๆ "พวกเอ็งห้ามไปไหนทั้งนั้น! ไอ้เด็กนรก เรื่องที่เอ็งตีอาสี่ของเอ็งยังไม่เคลียร์ คิดจะหนีเรอะ ฝันไปเถอะ!"

"มึงมันไอ้ลูกหมา กล้าตีอาสี่ ถ้าวันนี้ไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ มึงอย่าหวังจะได้ไป!" หลิวเซี่ยเซิงรีบผสมโรง

เจ้าเยว่เอ๋อกลอกตาไปมา เห็นคนมุงเยอะ สบโอกาสรีบพูดขึ้น "อันผิง เรื่องตีอาสี่ วันนี้ต้องเคลียร์ให้จบ ปู่กับอาสี่คุยง่ายอยู่แล้ว แค่เธอคุกเข่าขอโทษ แล้วจ่ายค่าทำขวัญสักหลายสิบหยวน เรื่องนี้ก็จบ"

หลิวอันผิงขมวดคิ้ว หยุดเดิน หันกลับมามองพวกหลิวเม่าเหวินด้วยสายตาเย็นชา

สุดท้าย

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่เจ้าเยว่เอ๋อ

เจ้าเยว่เอ๋อถูกหลิวอันผิงจ้องเขม็ง จนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

อากาศบ้าอะไรเนี่ย จะเดือนสามอยู่แล้ว ทำไมยังหนาวขนาดนี้

หลิวอันผิงไม่พูดอะไร แต่กวักมือเรียกหวงอิ่งที่อยู่นอกวงล้อม

หวงอิ่งยืนดูอยู่วงนอกตลอด เธออยากจะช่วยหลิวอันผิง แต่เหตุการณ์มันบานปลายเกินกว่าที่เธอคาดคิด

พอเห็นหลิวอันผิงกวักมือเรียก หวงอิ่งแม้จะไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่คิดว่าถ้าช่วยอะไรได้ วันนี้ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยอม

หลิวอันผิงขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหวงอิ่งที่เดินเข้ามาหา "ฉันขอยืมสถานะเธอหน่อยได้ไหม"

คำถามของหลิวอันผิงทำเอาหวงอิ่งงง

ยืมสถานะ?

หรือว่าอันผิงรู้ฐานะทางบ้านฉันแล้ว?

หวงอิ่งทั้งสงสัยทั้งอยากรู้ แต่ก็พยักหน้าให้หลิวอันผิงเบาๆ

หลิวอันผิงยิ้มมุมปาก หันกลับไปจ้องมองพวกหลิวเม่าเหวิน แล้วตะโกนเสียงดังลั่น

"หลิวลั่วเซิง! แกรู้ไหมที่ฉันตีแก คือฉันช่วยแกต่างหาก แต่ในเมื่อพวกแกไม่เห็นค่าความหวังดี งั้นเรื่องนี้เรามาว่ากันตามกฎหมาย!"

หลิวลั่วเซิงงงเป็นไก่ตาแตก

คนบ้านใหญ่ทุกคนก็งง

ว่ากันตามกฎหมาย? เรื่องแค่นี้มันไปเกี่ยวกับกฎหมายตรงไหน?

"ท่านเลขาฯ หมู่บ้านครับ! รบกวนช่วยโทรไปที่สถานีตำรวจคอมมูนหน่อยครับ บอกว่าหลิวลั่วเซิงแห่งหมู่บ้านซานสุ่ย ลวนลามลูกสาวท่าน 'เลขาธิการพรรคประจำอำเภอ' หวง!"

หลิวอันผิงตะโกนบอกเลขาธิการหมู่บ้านที่ยืนอยู่ในกลุ่มไทยมุง

สิ้นเสียงประกาศของหลิวอันผิง ทุกคนในที่นั้นยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

หลิวลั่วเซิงลวนลามลูกสาวท่านเลขาฯ หวง?

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

เลขาธิการหมู่บ้านเบนสายตาไปที่หวงอิ่ง มองสำรวจเธออย่างละเอียด ภาพใบหน้าของท่านเลขาฯ หวง ผู้ยิ่งใหญ่แห่งอำเภอผุดขึ้นมาซ้อนทับในหัว ทันใดนั้นเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!