บทที่ 26: ปาหินใส่ไก่ป่า
บทที่ 26: ปาหินใส่ไก่ป่า
บทที่ 26: ปาหินใส่ไก่ป่า
ขึ้นเขามาไม่ถึงครึ่งวัน ก็ล่ากวางเปาจอมเซ่อได้แล้ว ผลงานแบบนี้ใครเห็นก็ต้องอิจฉาตาร้อน!
โจวเหวินซานหยิบเห็ดหัวลิงหลายชั่งที่วางไว้ในตะกร้าออกมา แล้ววางกวางเปาจอมเซ่อใส่ลงไปแทน
ส่วนเห็ดหัวลิง เขาเอาผ้าห่อแล้วผูกแขวนไว้ข้างนอกตะกร้า แยกไว้ต่างหากจากกวางเปาที่เปื้อนเลือด ไม่งั้นเห็ดอาจจะเละเทะหมด
"พ่อครับ เราไปล่าอย่างอื่นต่อไหมครับ?" โจวเหวินซานยังติดลม ถ้าเจอกหมูป่าสักตัวสองตัวก็คงดี!
"ที่นี่ไม่มีหมูป่าเหรอครับ?"
โจวหยวนเฉาปรายตามองลูกชาย "หมูป่าน่ะมี แต่การล่าสัตว์มันต้องอาศัยดวงด้วย ถ้าดวงดี วันเดียวอาจได้หมูป่าสองตัว ถ้าดวงกุด ครึ่งเดือนไม่เห็นแม้แต่ขนหมูป่าสักเส้นก็เป็นเรื่องปกติ!
พวกคนหาโสมป่าก็เหมือนกัน บางคนหามาสามเดือนห้าเดือนไม่เจอโสมป่าสักต้น แต่บางคนดวงดี เดินเข้าป่าปุ๊บก็เจอโสมป่าอายุยืนต้นเบ้อเริ่มปั๊บ!"
โจวเหวินซานพึมพำ "พ่อ ไม่แน่เราอาจจะเจอโสมป่าอายุยืนก็ได้นะครับ!"
โจวหยวนเฉาหัวเราะหึๆ "งั้นก็หาไปเถอะ พ่อขึ้นเขามาตั้งกี่รอบแล้ว เงาโสมป่าสักต้นยังไม่เคยเห็น!"
พอเจ้าดำใหญ่กับเจ้าเหลืองใหญ่จัดการเครื่องในบนพื้นจนเกือบเกลี้ยง โจวหยวนเฉาก็พูดขึ้น "ไปกันเถอะ ไปหาดูที่อื่น กลิ่นเลือดตรงนี้แรงเกินไป เดี๋ยวจะล่อเสือดาวหรือตัวอะไรมา!"
โจวเหวินซานรับคำ ยกตะกร้าขึ้นสะพายหลัง แล้วเรียกเจ้าดำใหญ่กับเจ้าเหลืองใหญ่ให้ตามโจวหยวนเฉาไป
โจวหยวนเฉาเดินนำหน้า พูดลอยๆ ว่า "ถ้าแบกไม่ไหวก็บอกนะ เดี๋ยวพ่อช่วยผลัดกันแบก!"
โจวเหวินซานขยับตะกร้าบนหลัง ถึงข้างในจะมีกวางเปาหนักหลายสิบชั่ง แต่เขากลับรู้สึกเบาหวิวเหมือนไม่ได้แบกอะไรเลย!
"พ่อไม่ต้องห่วง ต่อให้พ่อล่าหมูป่าหนักสองสามร้อยชั่งได้อีกตัว ผมก็แบกลงเขาให้พ่อไหว!"
โจวหยวนเฉาหัวเราะลั่น "เอ็งไปติดนิสัยขี้โม้มาจากไหนฮะ?"
โจวเหวินซานไม่เถียง ขนาดตัวเขาเองยังไม่อยากเชื่อพละกำลังตัวเองเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น!
"พ่อครับ เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง!"
ขณะที่พูด โจวเหวินซานก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า สิ่งที่เห็นทำเอารูม่านตาเขาหดเกร็งทันที เขาเหวี่ยงมีดพร้าเล่มใหญ่ในมือไปข้างหน้าแล้วตะโกนลั่น "พ่อ หลบ!"
ได้ยินเสียงตะโกนของลูกชายจากด้านหลัง โจวหยวนเฉาทิ้งตัวหมอบลงตามสัญชาตญาณ แสงวาบและเสียงใบมีดแหวกอากาศดังผ่านตัวเขาไป เล่นเอาเสียวสันหลังวาบ!
ฉับ! ฉับ!
ชิ้นส่วนสองชิ้นตกลงที่ปลายเท้าเขา!
โจวหยวนเฉาก้มลงมอง เห็นว่าเป็นซากงูพิษที่ถูกฟันขาดเป็นสองท่อน!
แม้จะตัวขาด แต่งูก็ยังไม่ตายสนิท ร่างของมันดิ้นพล่านอยู่บนพื้น ลำตัวสีน้ำตาลและหัวรูปสามเหลี่ยมดูน่ากลัวไม่หยอก!
โจวหยวนเฉาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองหน้าโจวเหวินซานแล้วยิ้ม "ไอ้ลูกชาย ปฏิกิริยาไวดีนี่หว่า!"
โจวเหวินซานยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ เมื่อกี้เขาเห็นงูพิษอยู่เหนือหัวพ่อกำลังจะฉก ทำเอาเขาตกใจจนชักมีดฟันสวนไปโดยไม่ลังเล!
ล้อเล่นน่า งูในป่าแถบนี้ส่วนใหญ่มีพิษทั้งนั้น โดนกัดทีเดียวงานเข้าแน่!
ต่อให้มียาแก้พิษงูติดตัวมา ก็ใช่ว่าจะรับประกันความปลอดภัยได้ร้อยเปอร์เซ็นต์!
มองดูงูพิษที่ดิ้นอยู่บนพื้น โจวหยวนเฉาจำได้ทันทีว่าเป็นงูแมวเซาที่พบได้ทั่วไปในป่าพิษร้ายแรงมาก!
โจวหยวนเฉาหยิบมีดสั้นออกมา กดหัวงูไว้แล้วตัดทิ้งโยนไปไกลๆ
จากนั้นก็ผ่าท้องงูควักดีงูออกมา หยิบขวดเล็กๆ ออกมาใส่ดีงูลงไป
ดีงูนี่เอากลับไปดองเหล้าได้
มีสรรพคุณช่วยเรื่องโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ได้ดีนักแล
จากนั้นเขาก็เก็บซากงู เนื้องูก็อร่อยใช่ย่อย เป็นของป่าหากินยาก ถ้าเอาไปขาย งูตัวนี้น่าจะได้หลายหยวน!
แต่ราคานั้นสำหรับงูเป็นๆ ในเมื่อตัวนี้ตายแล้ว เขาเลยกะจะเอาไปทำกับข้าวกินเองที่บ้าน
จัดการเรื่องงูเสร็จ โจวหยวนเฉาก็ดูเวลา "เหวินซาน ไปหาที่กินข้าวเที่ยงกันก่อนเถอะ!"
จะเที่ยงกว่าแล้ว ต้องหาอะไรลงท้องหน่อย ไม่งั้นบ่ายไม่มีแรงทำงานต่อ!
โจวหยวนเฉาพาโจวเหวินซานเดินไปอีกทางประมาณสิบนาที
พวกเรามาถึงใต้หน้าผาแห่งหนึ่ง มีลำธารเล็กๆ ไหลรินลงมาจากข้างบน น้ำใสแจ๋วดูสะอาดตา!
ข้างๆ มีหินก้อนแบนขนาดใหญ่ เหมาะสำหรับวางของและนั่งพัก
ตาของโจวเหวินซานเป็นประกาย มีที่เหมาะเหม็งแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?
ได้ฟังเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ก็เพลินดีเหมือนกัน!
ทั้งสองล้างมือในลำธาร เจ้าดำใหญ่กับเจ้าเหลืองใหญ่ก็รีบวิ่งไปกินน้ำอย่างกระหาย
ถึงจะเรียกว่าลำธาร แต่มันก็เป็นแค่ร่องน้ำเล็กๆ กว้างประมาณหนึ่งฟุต พื้นเป็นทราย มองเห็นก้อนหินใต้น้ำได้ชัดแจ๋ว
พวกเขากินหมั่นโถวแป้งธัญพืชเปล่าๆ ไม่มีแม้แต่ผักดองแกล้ม แต่ทั้งคู่ก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ
ต่อให้ลงเขาตอนนี้ ก็ถือว่าได้ของติดไม้ติดมือกลับไปพอสมควรแล้ว
แน่นอน ถ้าล่าได้มากกว่านี้ก็ยิ่งดี
ยังไงซะ ปีหนึ่งเขาก็ต้องส่งเนื้อสัตว์ให้หมู่บ้านตั้ง 300 ชั่ง เพื่อแลกแต้มค่าแรงเต็มจำนวน
พวกเขากินกันอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงสิบนาที ต่างคนต่างซัดหมั่นโถวลูกใหญ่ไปคนละสองลูก ดื่มน้ำจากกระติกตามลงไป
เก็บข้าวของเสร็จ เตรียมตัวออกลุยป่าต่อ เผื่อจะเจออะไรดีๆ อีก!
ทันใดนั้น เจ้าดำใหญ่กับเจ้าเหลืองใหญ่ก็เห่ากรรโชกเสียงดัง!
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง... พวกมันพุ่งตัวเข้าไปในป่าข้างๆ!
ไก่ป่าตัวอ้วนพีตัวหนึ่งกระพือปีกบินขึ้นจากกอหญ้าไม่ไกล!
กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก~~
โจวหยวนเฉาคว้าปืนไม่ทัน และเมื่อไก่ป่าบินขึ้นต้นไม้ไปแล้ว เจ้าดำใหญ่กับเจ้าเหลืองใหญ่ก็ทำอะไรไม่ได้
ในนาทีวิกฤต โจวเหวินซานคว้าก้อนหินก้อนเล็กๆ บนพื้น เล็งไปที่ไก่ป่าอย่างรวดเร็ว แล้วขว้างออกไปสุดแรง!
ตุ้บ!
ไก่ป่าสีสวยร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศเฉยเลย!
โดนด้วยแฮะ!
โจวเหวินซานปรบมือด้วยความตื่นเต้น "เจ้าดำ เจ้าเหลือง ไปคาบมา!"
โจวหยวนเฉามองลูกชายด้วยสายตาเหลือเชื่อ ไก่ป่าอยู่ห่างไปตั้ง 20 เมตร ลูกชายเขาใช้แค่ก้อนหินปาโดนร่วง ไม่ว่าจะฟลุคหรือไม่ แต่นี่พิสูจน์ได้ว่ามันมีพรสวรรค์จริงๆ!
สำหรับคนทั่วไป ปาก้อนหินไกล 20 เมตร แรงส่งก็แทบไม่เหลือให้ฆ่าสัตว์ได้แล้ว!
โจวหยวนเฉาคิดในใจ ดูท่าแรงแขนของเหวินซานจะไม่ธรรมดาจริงๆ!
เจ้าดำใหญ่คาบไก่ป่ากลับมาส่งถึงมือ
หมาล่าเนื้อที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี ต่อให้หิวแค่ไหน ก็จะไม่ขโมยกินเหยื่อถ้าเจ้าของไม่อนุญาต
อีกอย่าง เจ้าดำใหญ่กับเจ้าเหลืองใหญ่ก็เพิ่งกินอิ่มมาหมาดๆ!
โจวเหวินซานรับไก่ป่ามาดู โอ้โห หนักตั้งสี่ห้าชั่งแน่ะ!
ตัวใหญ่กว่าแม่ไก่แก่ที่เชือดกินที่บ้านเมื่อวันก่อนซะอีก
เขาชูไก่ป่าอวดโจวหยวนเฉา "พ่อ ผมล่าตัวนี้ได้เองกับมือเลยนะ!"
โจวหยวนเฉาก็หัวเราะชอบใจ "ไอ้แสบ เอ็งมันดวงดีจริงๆ!"
จบบท