บทที่ 35: เซียนดาบหญิงอันดับหนึ่งในใต้หล้า! ลู่เสวี่ยฉีผู้สง่างามไร้ผู้เทียมทาน!

บทที่ 35: เซียนดาบหญิงอันดับหนึ่งในใต้หล้า! ลู่เสวี่ยฉีผู้สง่างามไร้ผู้เทียมทาน!

ด้านข้าง

การประลองระหว่างฉีฮ่าวกับเจิงซูซูจบลงในเวลาไม่นานนักด้วยระดับพลังที่แตกต่างกันมาก

คนหนึ่งอยู่ระดับขอบเขตหยูชิงชั้นเก้าตอนปลาย

อีกคนอยู่เพียงระดับขอบเขตหยูชิงชั้นเจ็ด

เมื่อการประลองของทั้งสองเวทียุติลง การตัดสินชิงชัยที่ทุกคนเฝ้ารอก็กำลังจะเริ่มขึ้น...

เจ้านิกายเต้าเสวียนประกาศพักการแข่งขันเป็นเวลาหนึ่งชั่วยาม เพื่อให้ทั้งลู่เสวี่ยฉีและฉีฮ่าวได้มีเวลาฟื้นฟูพลังลมปราณอย่างเต็มที่

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ศึกตัดสินเจ็ดยอดเขาก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

“การประลองรอบตัดสินนี้”

“ลู่เสวี่ยฉีแห่งยอดเขาไผ่เล็ก ปะทะ ฉีฮ่าวแห่งยอดเขามังกรทะยาน”

ผู้อาวุโสจากยอดเขาธงสวรรค์เคาะระฆังทองแดงเบาๆ

แก๊ง!

เสียงระฆังกังวานก้องไปทั่ว

ผู้คนต่างพากันเบียดเสียดเข้ามาใกล้เวทีประลอง…แววตาของศิษย์นิกายชิงหยุนหลายคนฉายแววคาดหวัง

….

"พวกเจ้าคิดว่าใครจะเป็นผู้ชนะ?"

"ถามได้! ต้องเป็นศิษย์พี่ฉีฮ่าวอยู่แล้ว!"

"จริงอยู่ที่ศิษย์พี่หญิงลู่มีระดับพลังสูง แต่ศิษย์พี่ฉีฮ่าวมีประสบการณ์โชกโชนกว่ามาก อีกทั้งศิษย์พี่ฉีฮ่าวก็มีพลังถึงขอบเขตหยูชิงชั้นเก้าตอนปลายแล้ว อีกก้าวเดียวก็จะถึงขอบเขตซ่างชิง"

"แต่ข้าได้ยินมาว่าศิษย์พี่หญิงลู่ก็มีพลังถึงขอบเขตหยูชิงชั้นเก้าตอนปลายเหมือนกันนะ..."

"ห๊ะ…จริงหรือ!?"

"ได้ยินว่าเมื่อเดือนก่อน ศิษย์พี่หญิงลู่ถูกคนจากนิกายมารลอบสังหารที่ลานชมจันทร์ แต่กลับกลายเป็นเรื่องดี พลิกวิกฤตเป็นโอกาสจนทะลวงระดับพลังขึ้นมาได้ ตอนนี้ฝีมือทัดเทียมกับศิษย์พี่ฉีฮ่าวแล้ว..."

เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ

….

เย่ฉางเฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย

เขายืนอยู่วงนอกของฝูงชน สายตาจับจ้องไปที่เวที

ลู่เสวี่ยฉีในตอนนี้มีระดับพลังถึงขอบเขตหยูชิงชั้นเก้าตอนปลายจริงๆโอกาสชนะของนางมีสูงมากทีเดียว...

…

ท่ามกลางสายตาของมหาชน

ลู่เสวี่ยฉีค่อยๆก้าวขึ้นสู่เวที

หางตาของนางกวาดมองไปในฝูงชน และพบร่างของเย่ฉางเฟิงในทันที แววตาที่เคยเย็นชาพลันฉายประกายมุ่งมั่น

ต้องชนะ!

นางจะต้องคว้าตำแหน่งจ้าวแห่งการประลองเจ็ดยอดเขามาให้ได้!

ไม่ใช่เพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณอาจารย์ แต่เพื่อแบ่งปันเกียรติยศนี้ร่วมกับเขา!

“ศิษย์น้องลู่ โปรดชี้แนะ”

ฉีฮ่าวในชุดขาวสง่า มือถือดาบวิเศษเหมันต์

เขาประสานมือคารวะลู่เสวี่ยฉีด้วยรอยยิ้ม

แม้จะไม่ได้รับการตอบรับใดๆ…เขาก็มิได้ถือสา

ชิ้งงงง!

ดาบเทพเทียนหยาออกจากฝัก…แสงดาบสีครามพุ่งเสียดฟ้า

ลู่เสวี่ยฉีไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางถือดาบพุ่งเข้าใส่ฉีฮ่าวทันที แสงดาบอันคมกริบสว่างวาบไปทั่ว รัศมีสังหารปกคลุมทั่วทั้งเวทีประลอง

เห็นดังนั้น สีหน้าของฉีฮ่าวขรึมลง

ลู่เสวี่ยฉีทะลวงผ่านขอบเขตหยูชิงชั้นเก้าตอนปลายจริงๆด้วย แถมยังมีอาวุธเทพคอยหนุนเสริม

ฉีฮ่าวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางเบาที่เริ่มถาโถมเข้ามา

ตูม!

การต่อสู้ครั้งนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

….

บนแท่นประธาน เจ้ายอดเขาทั้งเจ็ดจ้องมองไม่กระพริบตา

สุ่ยเยว่กำที่วางแขนแน่นด้วยความตื่นเต้น

…

บนเวที

ฟุ่บๆๆๆๆ!

การโจมตีของลู่เสวี่ยฉียิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

นางใช้วิชาดาบอันเฉียบคมโจมตีอย่างใจเย็น หางตาคอยเหลือบมองเด็กหนุ่มชุดขาวใต้เวทีเป็นระยะ ความมุ่งมั่นในใจยิ่งแน่วแน่ขึ้น...

ทว่า...ฉีฮ่าวก็ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน

เขาบำเพ็ญเพียรมาเกือบร้อยปี รากฐานพลังของเขาจึงมั่นคงอย่างยิ่ง

การประลองครั้งก่อน เขาก็พ่ายแพ้ให้กับเซียวอี้ไฉเพียงไม่กี่กระบวนท่าเท่านั้น

ตูมมมม!

เมื่อเผชิญกับการบุกอันดุดันของลู่เสวี่ยฉี

ฉีฮ่าวรับมือและสลายการโจมตีได้อย่างเยือกเย็น

เขารู้จุดอ่อนของตัวเองดี ในระดับพลังที่เท่ากัน แต่ลู่เสวี่ยฉีมีอาวุธเทพหนุนหลัง เขาทำได้เพียงหลบเลี่ยงคมดาบชั่วคราว

ชั่วขณะหนึ่ง ลู่เสวี่ยฉีไม่สามารถเจาะทะลุการป้องกันของฉีฮ่าวได้…ส่วนฉีฮ่าวก็ไม่อาจสวนกลับภายใต้คมดาบของอาวุธเทพได้เช่นกัน

สถานการณ์จึงตกอยู่ในสภาวะยืดเยื้อ

ในตอนนี้...พวกเขาวัดกันที่ความอึด

แต่...ดูเหมือนลู่เสวี่ยฉีจะไม่คิดยืดเยื้ออีกต่อไป

ดวงตาที่เย็นชาของนางไหววูบ ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

วูบ——

ดาบเทพเปล่งประกายแสงเจิดจ้า

ฉีฮ่าวเลือกที่จะหลบเลี่ยง…เขาถอยหลังกรูด

ทว่า...ในจังหวะนั้นเอง ลู่เสวี่ยฉีกลับทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่ลังเล

วินาทีนี้ สายตาของนางจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มชุดขาวผู้ยืนชมอยู่ใต้เวที ความทรงจำถึงคำสัญญาเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว

ต้องชนะ

นาง...จะต้องคว้าตำแหน่งชนะเลิศมาให้ได้

เฮือก!

หญิงสาวผู้เย็นชาสูดลมหายใจลึก

นางกดข่มความหวาดกลัวทั้งมวลในจิตใจลงไป

….

ณ วินาทีนี้

สายลมสงบนิ่ง

ผู้คนนับหมื่นแหงนหน้ามองฟ้า

หัวใจของเย่ฉางเฟิงกระตุกวูบ เขาเห็นความมุ่งมั่นอันแรงกล้าในดวงตาของนาง

ในขณะนี้ เย่ฉางเฟิงเข้าใจการตัดสินใจของนางแล้ว

เขารู้ดีว่าลู่เสวี่ยฉีเป็นคนเช่นไร

ภายนอกดูเย็นชา เข้าถึงยาก…แต่แท้จริงแล้วนางเพียงแค่พูดไม่เก่ง ไม่รู้วิธีสนทนา หรือแสดงออกทางอารมณ์ไม่เป็น

แต่...ไม่ว่าอย่างไร นางจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดของนางให้แก่เขา

แม้นางจะแสดงความรู้สึกไม่เก่ง แต่นางจะพิสูจน์ด้วยการกระทำ...

อย่างเช่นตอนนี้…

นางต้องการแบ่งปันเกียรติยศนี้ร่วมกับเย่ฉางเฟิง!

ในใจของนาง...ตำแหน่งจ้าวแห่งการประลองเจ็ดยอดเขาควรจะเป็นของเย่ฉางเฟิง แต่ในเมื่อเขาไม่อาจรับเกียรตินี้ได้อย่างเปิดเผย นางก็จะช่วยคว้ามันมาให้เขาเอง

ตรงกับคำพูดที่เย่ฉางเฟิงกล่าวไว้เมื่อคืนพอดี

"ชัยชนะของเจ้า ก็คือชัยชนะของข้า"

เราสองคน ร่วมแบ่งปันเกียรติยศ

วินาทีนี้ หัวใจของเย่ฉางเฟิงสั่นไหวอย่างรุนแรง

หญิงสาวผู้สมบูรณ์แบบและมหัศจรรย์เช่นนี้

ใครเล่าจะไม่หวั่นไหว

...

ครืนนน!

บนท้องนภาเก้าชั้น

ท้องฟ้าสีครามสดใสพลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว อัดแน่นจนกลายเป็นภาพทิวทัศน์อันน่าสะพรึงกลัวดั่งเมฆดำถล่มเมือง...

หญิงสาวผู้เย็นชายืนตระหง่านอยู่กลางเวหา

นางยืนหยัดท้าทายสายลมกรรโชก ผมดำขลับปลิวไสว อาภรณ์สีขาวสะบัดพริ้ว ดาบสวรรค์ในมือเปล่งประกายเจิดจรัส

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง

ดวงตาของหญิงสาวใสกระจ่างดุจแก้วผลึก

นางจ้องมองท้องฟ้าอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้พายุจะโหมกระหน่ำเพียงใด นางก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ครึ่งก้าว...

ลู่เสวี่ยฉีคือสตรีมหัศจรรย์เช่นนี้เอง

ความงาม, พละกำลัง, ความดื้อรั้น, และความเย็นชา หลอมรวมอยู่ในตัวนาง

ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป…นางก็จะไม่ใช่ลู่เสวี่ยฉีอีกต่อไป

ฟุ่บ!

ท่ามกลางสายตาของมหาชน ดาบเทพชี้ตรงขึ้นสู่ฟ้า

ใบหน้าของลู่เสวี่ยฉีซีดเผือดลงเรื่อยๆ

นางร่ายวิชาดาบด้วยมือซ้าย เท้าเหยียบย่างตามค่ายกลเจ็ดดารา จากนั้นประสานมือสร้างค่ายกลห้าธาตุชักนำสายฟ้า เสียงอันเย็นชาดังก้องไปทั่วเวทีประลอง:

"เก้าสวรรค์บัญชาการ แปรผันเป็นเทพสายฟ้า"

"อานุภาพแห่งสวรรค์ ชักนำด้วยดาบเดียว!"

เสียงอันเย็นเยียบดังก้องในหูของทุกคน

ชั่วพริบตา ฟ้าดินมืดมิดลงถนัดตา

ทุกคนแหงนมองหญิงสาวชุดขาวบนท้องฟ้า พวกเขาได้เป็นพยานถึงความเด็ดเดี่ยว และความมุ่งมั่นในแววตาของนาง

ในห้วงความคิดของทุกคน ต่างผุดคำถามขึ้นมา

นี่น่ะหรือคือท่วงท่าของเซียนดาบหญิงอันดับหนึ่งในใต้หล้า?

ช่างสง่างามไร้ผู้เทียมทานเสียจริง!

…....