บทที่ 30: คำสั่งสังหารจินผิงเอ๋อร์! การปะทะกันระลอกแรกระหว่างธรรมะและอธรรม!

บทที่ 30: คำสั่งสังหารจินผิงเอ๋อร์! การปะทะกันระลอกแรกระหว่างธรรมะและอธรรม!

รัตติกาลอันเงียบสงบ...สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยเฉื่อย

หญิงสาวนั่งกอดเข่าคู้ตัวอยู่บนขั้นบันไดหิน สองขาเรียวชิดกันแน่น

ศีรษะของนางเริ่มโอนเอนด้วยความง่วงงุน ก่อนจะค่อยๆเอียงไปทางขวา ซบลงบนไหล่กว้างของเย่ฉางเฟิง กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามาในจมูก มอบความรู้สึกปลอดภัยอันเปี่ยมล้น

แล้วนางก็...ผล็อยหลับไปในที่สุด

สายลมแผ่วเบาไล้เลียใบหน้าอันงดงามของนาง

รูปโฉมที่สมบูรณ์แบบของหญิงสาวผู้เย็นชาปรากฏอยู่ตรงหน้าเย่ฉางเฟิงอย่างชัดเจน

เขาเหม่อมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน

แม้ลู่เสวี่ยฉีในยามนี้จะยังดูอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาไปบ้าง แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจไปอีกแบบ ชวนให้ผู้คนหลงใหลได้อย่างน่าประหลาด...

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่ฉางเฟิงก็อดใจไม่ไหว ค่อยๆยกมือขึ้น

ปลายนิ้วสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของนาง บีบเบาๆทั้งซ้ายและขวาอย่างหมั่นเขี้ยว

อื้มม...สัมผัสมันช่างดีเหลือเกิน

เย่ฉางเฟิงส่ายหน้ายิ้มๆ

เขามิได้ปลุกนางให้ตื่น แต่กลับเลือกที่จะนั่งนิ่งๆให้ไหล่เป็นที่พักพิง ร่วมดื่มด่ำกับความงามของค่ำคืนนี้ไปด้วยกัน...

จวบจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด ลู่เสวี่ยฉีจึงค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย

ทันทีที่ลืมตา นางก็พบว่าตนเองกำลังซบไหล่ของเย่ฉางเฟิงอยู่ แถมร่างกายยังแนบชิดติดกับเขาแทบจะกลายเป็นปลาหมึกเกาะเกี่ยว...

"อุ๊ย!"

แม่สาวหุ่นยนต์อุทานเสียงหลง

นางรีบดีดตัวขึ้นนั่งตัวตรงด้วยท่าทีเคร่งขรึม ทว่าใบหน้าที่แดงระเรื่อลามไปถึงใบหูนั้นกลับปิดไม่มิด สุดท้ายก็ได้แต่ปล่อยให้เย่ฉางเฟิงลอบหัวเราะในใจ...

"ตื่นแล้วหรือ?" เย่ฉางเฟิงถามยิ้มๆ

ลู่เสวี่ยฉีเม้มปาก สายตาลอกแลกไปมาไม่กล้าสบตาเขา ในใจนั้นเขินอายจนแทบอยากจะมุดดินหนี...

"ตื่นแล้วก็รีบกลับไปเถอะ"

"พรุ่งนี้ยังมีการประลองยุทธ์รออยู่"

"อย่าลืมนะว่าเจ้าสัญญากับข้าแล้ว ว่าจะช่วยข้าคว้าตำแหน่งชนะเลิศมาให้ได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เสวี่ยฉีก็เงยหน้าขึ้นมอง

นางพบว่าดวงจันทร์เริ่มคล้อยต่ำจนแทบมองไม่เห็นแล้ว บ่งบอกว่าเวลาล่วงเลยไปมาก นางจึงตกใจรีบลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งตึกตักกลับไปยังที่พักของตน

ขณะวิ่ง นางก็หันมาโบกมือลา

"ศิษย์พี่หญิงมักจะมาตรวจห้องตอนกลางคืนโดยไม่บอกกล่าว ข้าต้องรีบกลับแล้ว..."

ทว่า...วิ่งไปได้เพียงครึ่งทาง หญิงสาวก็หยุดชะงักกึก

นางหมุนตัวกลับมายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลเมฆ อาภรณ์สีขาวพลิ้วไสวตามแรงลม เส้นผมยาวสยายคลอเคลียบ่า ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววมุ่งมั่นจ้องมองเย่ฉางเฟิง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

"ข้าจะคว้าตำแหน่งจ้าวแห่งการประลองเจ็ดยอดเขามาให้ได้!"

สิ้นคำ ใบหน้าของลู่เสวี่ยฉีก็แดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้น โดยไม่รอให้เย่ฉางเฟิงได้ตอบกลับ นางก็รีบหมุนตัววิ่งหายลับไปในความมืดทันที

เห็นภาพนั้นแล้ว เย่ฉางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา

นางช่างน่ารักจริงๆ

เขาส่ายหน้าเบาๆแล้วก็ไม่ได้กลับไปที่พัก แต่เลือกที่จะหามุมสงบๆเอนกายงีบหลับค้างแรมที่นี่เสียเลย

ก็แหม...เรือนพักที่ยอดเขาธงสวรรค์จัดสรรให้นั้นช่างคับแคบเสียเหลือเกิน

คนเจ็ดแปดคนต้องมานอนเบียดเสียดกัน กลิ่นเหงื่อกลิ่นเท้าตลบอบอวล...ไม่อยากจะบรรยายเลยจริงๆ

…

วันรุ่งขึ้น

ยามเช้าตรู่ ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสาง

ณ ตําหนักหยูชิง ยอดเขาธงสวรรค์

เหล่าเจ้ายอดเขาทั้งเจ็ดสายสังกัดต่างมารวมตัวกันพร้อมหน้าตั้งแต่เช้าตรู่

เถียนปู้อี้มองไปยังเจ้านิกายเต้าเสวียนด้วยความสงสัย

"ศิษย์พี่เจ้านิกาย เรียกพวกเรามาประชุมที่ตําหนักหยูชิงแต่เช้าตรู่เช่นนี้ หรือว่ามีข้อเปลี่ยนแปลงใดเกี่ยวกับการประลองเจ็ดยอดเขาที่ต้องหารือกันหรือขอรับ?"

สิ้นคำถาม สายตาของเจ้ายอดเขาทุกท่านต่างจับจ้องไปที่เจ้านิกายเต้าเสวียนเป็นตาเดียว

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดีเลย เรียกพวกเขามาด่วนเช่นนี้…หรือว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดขึ้น?

"ศิษย์น้องทั้งหลาย"

สีหน้าของเจ้านิกายเต้าเสวียนดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

เขาหยิบแผ่นกระดาษจดหมายออกมาจากแขนเสื้อ แล้วส่งต่อให้ชางซงที่อยู่ข้างกาย เพื่อเวียนให้ทุกคนได้อ่าน...

"พวกลองอ่านดูเถิด"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าเจ้ายอดเขาต่างเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

พวกเขาไล่อ่านเนื้อความในจดหมายทีละคน สีหน้าก็ค่อยๆเปลี่ยนไป...

"พวกมารนอกรีตเคลื่อนไหวเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ!?"

ในจดหมายระบุถึงเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นในยุทธภพเมื่อวานนี้...

เมื่อวาน นิกายเหอฮวนจู่ๆก็ประกาศข่าวใหญ่

ซานเมี่ยวเซียนจื่อประกาศกร้าวว่าจินผิงเอ๋อร์ ศิษย์เอกสายตรงของนางได้ทรยศนิกาย และขโมย 'ดาบม่วงประกาย ' สมบัติล้ำค่าประจำนิกายหนีไป

ด้วยเหตุนี้ นิกายเหอฮวนทั้งนิกายจึงสั่นสะเทือน

ซานเมี่ยวเซียนจื่อได้ออก 'คำสั่งสังหาร' จินผิงเอ๋อร์ไปทั่วทั้งยุทธภพ ไม่ว่าใครก็ตามที่สามารถจับตัวจินผิงเอ๋อร์ได้ จะได้รับรางวัลอย่างงาม...

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ยุทธภพก็เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่

เหล่านักพรตอิสระและสาวกนิกายมารนับไม่ถ้วนต่างรับคำสั่งสังหารจากนิกายเหอฮวน เริ่มออกตามล่าหาตัวจินผิงเอ๋อร์กันอย่างบ้าคลั่ง...

มิหนำซ้ำ นิกายมารนิกายอื่นๆก็ต่างพากันตอบรับ

ไม่นับพวกนิกายเล็กนิกายน้อย

แต่นิกายใหญ่อย่างนิกายราชันย์ภูต, นิกายโถงอายุวัฒนะ และนิกายหมื่นพิษต่างก็ออกคำสั่งสังหารจินผิงเอ๋อร์ตามมาติดๆ

เท่ากับว่า...ในนิกายมารตอนนี้ ไม่มีที่ยืนสำหรับจินผิงเอ๋อร์อีกต่อไป

"คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่วันเดียวนิกายมารจะเคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้? ช่างเด็ดขาดนัก!"

เจิงซูฉาง เจ้ายอดเขาวายุหวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักใจ

ได้ยินเช่นนั้น เจ้ายอดเขาท่านอื่นๆต่างก็พูดไม่ออก

ซูเยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

นางหันไปถามเจ้านิกายเต้าเสวียน

"ศิษย์พี่เจ้านิกาย ทางวัดเทียนอินและหุบเขาเฟินเซียง มีข่าวคราวอะไรส่งมาบ้างหรือไม่เจ้าคะ?"

เจ้านิกายเต้าเสวียนส่ายหน้า

"ข้าเพิ่งส่งศิษย์ไปแจ้งข่าวเมื่อวานนี้ ต่อให้พวกเขาอยากจะติดต่อกลับมา จดหมายลับก็คงยังมาไม่ถึงเร็วขนาดนี้หรอก..."

"นอกจากนี้"

สีหน้าของเจ้านิกายเต้าเสวียนดูหม่นหมองลง

น้ำเสียงของเขาแฝงความเศร้าสร้อย

"อี้ไฉ (เซียวอี้ไฉ) ไม่ได้ส่งข่าวกลับมาหาข้ากว่าเดือนแล้ว เขา...อาจจะประสบเหตุร้ายไปแล้วก็ได้"

"อะไรนะ?!"

สิ้นคำกล่าว ทั้งห้องประชุมก็ตกตะลึง

เหล่าเจ้านิกายต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก

เซียวอี้ไฉเป็นใครกัน?!

เขาคือผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้านิกายชิงหยุนคนต่อไปเชียวนะ!

ไม่พูดถึงเรื่องตำแหน่งในอนาคต แค่สถานะศิษย์เอกก้นกุฏิของเจ้านิกายเต้าเสวียน ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนต้องให้ความสำคัญแล้ว...

บัดนี้ บุคคลสำคัญระดับนี้กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน?

หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป…เกรงว่ายุทธภพกว่าครึ่งคงสั่นสะเทือน!

"ศิษย์พี่เจ้านิกาย"

"ท่านวางแผนจะทำเช่นไรต่อไป?" ชางซงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

การตายของเซียวอี้ไฉไม่อาจปฏิเสธความเกี่ยวข้องของเขาได้ เพราะเขาเองที่เป็นคนส่งข่าวให้นิกายมารรู้...

"เฮ้อ"

เจ้านิกายเต้าเสวียนถอนหายใจยาว

ร่างของเขาดูแก่ชราลงไปถนัดตา จิตวิญญาณดูอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด

"ปล่อยข่าวออกไปก่อนเถิด ดูซิว่าจะช่วยรักษาชีวิตจินผิงเอ๋อร์ไว้ได้หรือไม่ ส่วนเรื่องอี้ไฉ..."

"ข้าตั้งใจจะให้ศิษย์สี่อันดับแรกจากการประลองเจ็ดยอดเขาครั้งนี้…ลงเขาไปสืบข่าวดู"

"เผื่อว่าจะได้เบาะแสอะไรบ้าง"

"อีกอย่าง คนของวัดเทียนอินและหุบเขาเฟินเซียงก็จะมาช่วยหนุนเสริมด้วย"

อันที่จริง เจ้านิกายเต้าเสวียนแทบจะหมดหวังแล้ว

ด้วยระดับพลังของเซียวอี้ไฉที่จวนเจียนจะถึงขอบเขตซ่างชิง การไปเป็นสายลับในนิกายโลหิต…ไม่น่าจะเกิดเรื่องร้ายได้ง่ายๆ

เพราะ...เหนียนเหล่าต้า หัวหน้านิกายโลหิต ก็มีฝีมือแค่ระดับหยูชิงขั้นที่เก้าเท่านั้น

แต่เขากลับหายตัวไป...

นั่นหมายความว่า มีจอมยุทธ์ระดับซ่างชิงลงมือ

นิกายหมื่นพิษ, นิกายโถงอายุวัฒนะ, นิกายราชันย์ภูต

ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของผู้อาวุโสท่านใดของนิกายมารกันแน่?!

แววตาของเจ้านิกายเต้าเสวียนวูบไหว ในใจเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เพราะเซียวอี้ไฉคือศิษย์เอกที่เขารักดั่งบุตรในไส้...

บัดนี้กลับต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้!?

เฮ้อ...

.…….