บทที่ 11 : เย่ฉางเฟิงคือเจ้านิกายชิงหยุนคนต่อไปงั้นรึ
บทที่ 11 : เย่ฉางเฟิงคือเจ้านิกายชิงหยุนคนต่อไปงั้นรึ
บทที่ 11 : เย่ฉางเฟิงคือเจ้านิกายชิงหยุนคนต่อไปงั้นรึ
ครึ่งเดือนต่อมา...
ณ นิกายหมื่นพิษ นิกายราชันย์ภูต และโถงอายุวัฒนะ สามขั้วอำนาจฝ่ายมารได้ร่วมกันวางแผนการใหญ่อย่างลับๆและในที่สุด แผนการลอบสังหารอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติก็ถือกำเนิดขึ้น
แน่นอนว่า...การจะทำให้แผนการหนึ่ง ‘ไร้ที่ติ’ อย่างแท้จริงนั้น จำเป็นต้องมี ‘หนอนบ่อนไส้’ จากนิกายชิงหยุนคอยให้ความช่วยเหลือเสียก่อน!
และเพื่อทำให้ ‘แผนการลอบสังหาร’ ครั้งนี้สมบูรณ์แบบที่สุด...เทพพิษจึงได้ลอบส่งสาส์นลับฉบับหนึ่งไปยังนิกายชิงหยุนอย่างเงียบเชียบ
…
นิกายชิงหยุน ณ ยอดเขามังกรคำราม
ราตรีนั้น...ท้องฟ้าโปร่งไร้ซึ่งเมฆหมอกมาบดบัง
ผืนฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทไร้แสงดาว จันทราอันเจ้าเล่ห์หลบเร้นกายอยู่หลังม่านเมฆ มีเพียงแสงนวลจางๆที่ส่องลอดผ่านกลุ่มเมฆดำมาได้ อาบไล้ไปทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
ฟุ่บ!
พลันปรากฏเงาร่างสายหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบมายังด้านหลังของยอดเขามังกรคำราม
ฝีเท้าของเขารวดเร็วยิ่ง แต่ตลอดเส้นทางกลับไร้ซึ่งเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา ราวกับทั้งร่างได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดยามราตรี...
วูบ!
เงาร่างนั้นพลิ้วไหวดุจสายลม
ภายใต้แสงจันทร์สลัว...โฉมหน้าที่แท้จริงของเขาก็ถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด
นักพรตชางซง?
พรึ่บ—
บนฟากฟ้าอันมืดมิด
อสูรปักษาตัวหนึ่งบินแหวกอากาศ พาดผ่านม่านเมฆจนเกิดเป็นเงาดำทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง ก่อนจะร่อนลงสู่ด้านหลังของยอดเขามังกรคำรามอย่างมั่นคง แล้วหยุดลงเบื้องหน้าของนักพรตชางซง...
นักพรตชางซงชะงักไปครู่หนึ่ง
สายตาของเขากวาดมองไปรอบทิศด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดสาส์นลับที่ผูกติดอยู่กับขาของอสูรปักษาออกมา จากนั้นจึงคลี่มันออกอ่านภายใต้แสงจันทร์โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ชั่วครู่ต่อมา แววตาของนักพรตชางซงก็วูบไหวอย่างรุนแรง
เขากำสาส์นในมือแน่น ดวงตาฉายแววสับสนและลังเลใจอย่างเห็นได้ชัด
“ศิษย์พี่ว่าน...” นักพรตชางซงพึมพำกับตนเอง
และในที่สุด...เขาก็ตัดสินใจได้
นักพรตชางซงหยิบพู่กันและจดหมายที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วจรดปลายพู่กันลงบนสาส์นลับ เขียนตอบกลับไปว่า:
“อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ข้าจะหาทางทำให้การป้องกันของนิกายชิงหยุนหละหลวมลง ถึงเวลานั้น พวกเจ้าก็จงลอบเข้ามายังเจ็ดยอดเขาเพื่อลงมือสังหารได้ตามแผน”
เมื่อปลายพู่กันถูกยกขึ้น จดหมายก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์
นักพรตชางซงม้วนสาส์นลับกลับเข้าที่เดิม
จากนั้น เขาก็โบกมือขับไล่อสูรปักษาให้จากไป
พรึ่บ—
อสูรปักษาตนนั้นสยายปีกโบยบินอีกครั้ง
ทะยานข้ามผ่านฟากฟ้ายามราตรี...ก่อนจะกลายเป็นเพียงเงาดำสายหนึ่งแล้วเลือนหายไปจากสายตา
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น
ร่างของนักพรตชางซงก็เร้นกายจากไปเช่นกัน
…
ยอดเขาไผ่ใหญ่
บนเส้นทางสู่ยอดเขา ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มในอาภรณ์สีขาวผู้หนึ่งกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์
บนศีรษะสวมหมวกฟางเพื่อบดบังแสงแดด ในปากคาบก้านไผ่เล็กๆเอาไว้ ดวงตาคู่ลุ่มลึกของเขาทอประกายแห่งความสงบนิ่ง แต่หากสังเกตให้ดี...จะเห็นได้ว่าลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ซุกซ่อนประกายอันคมกริบเอาไว้
เด็กหนุ่มผู้นี้มีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำยาวสยายถึงกลางหลัง ให้ความรู้สึกองอาจและอิสระเสรี
“ศิษย์พี่เจ็ด!”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเรียกดังมาจากที่ไม่ไกลนัก
เด็กหนุ่มในชุดขาวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะคลายก้านไผ่ออกจากปากแล้วเอ่ยขึ้น:
“เสี่ยวฝานรึ”
จางเสี่ยวฝานเดินเข้ามาจากอีกฟากหนึ่ง
เขามองเย่ฉางเฟิงที่อยู่ตรงหน้าพลางยกมือขึ้นเกาศีรษะ
“ศิษย์พี่เจ็ด ได้เวลาอาหารแล้ว ข้าเลยตั้งใจมาเรียกท่านน่ะ”
เย่ฉางเฟิงพยักหน้ารับเบาๆ “ไปกันเถอะ”
จางเสี่ยวฝานพยักหน้า
พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอาภรณ์สีขาวบนตัวของเย่ฉางเฟิง จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“ศิษย์พี่เจ็ด ปกติท่านชอบใส่ชุดสีครามไม่ใช่หรือ เหตุใดวันนี้ถึงเปลี่ยนมาใส่ชุดสีขาวเล่า”
พอพูดถึงชุดสีคราม...
จางเสี่ยวฝานก็นึกไปถึงเจ้านิกายชิงหยุนคนต่อไปที่ถูกเปิดเผยบนม่านฟ้าขึ้นมาทันที
คนผู้นั้น...ก็สวมอาภรณ์สีครามเช่นกัน
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ฉางเฟิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง…ก่อนจะแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ทำไมรึ ชุดสีขาวไม่เหมาะกับข้างั้นหรือ”
“ก็หาไม่” จางเสี่ยวฝานเกาศีรษะ
“แค่รู้สึกไม่ชินตาน่ะขอรับ”
“เอาล่ะน่า”
“รีบไปกันเถอะ”
เย่ฉางเฟิงจงใจเปลี่ยนเรื่องคุย
แน่นอนว่าเขาตั้งใจเปลี่ยนมาใส่ชุดสีขาว เพราะนับตั้งแต่ม่านฟ้าเปิดเผยเรื่องราวในอนาคต
หากเขายังคงสวมชุดสีครามต่อไป มันก็คงจะดูสะดุดตาเกินไปหน่อย...
“โอ้...ขอรับ”
“ศิษย์พี่เจ็ด ท่านคิดว่าครั้งต่อไปม่านฟ้าจะเปิดเผยเรื่องอะไรหรือ”
“ไม่รู้สิ…อาจจะเปิดเผยเรื่องของเจ้าก็ได้นะ”
“หา? ข้า...ข้าพลังฝึกปรือต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพียงนี้ จะถูกม่านฟ้าเปิดโปงได้ด้วยหรือขอรับ”
“ย่อมได้อยู่แล้ว”
ทั้งสองเดินตามทางบนเขา จนมาถึงด้านนอกของหอโส่วจิ้ง
ในขณะนี้...ศิษย์ทุกคนบนยอดเขาไผ่ใหญ่ได้มารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว
“ฉางเฟิง”
ซูหรูแย้มยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้เย่ฉางเฟิงเล็กน้อย
นางสวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวหม่นดูเรียบง่าย ผมสีดำขลับถูกรวบเป็นมวย ปักปิ่นปักผมหนึ่งอันเพื่อยึดไว้
ใบหน้าที่งดงามดูภูมิฐานฉายแววอ่อนโยน แม้มิใช่หญิงสาวแรกรุ่น แต่ก็ยังคงความงามสง่าเปี่ยมด้วยเสน่ห์...
“ท่านอาจารย์”
“ท่านอาจารย์หญิง” เย่ฉางเฟิงประสานมือคารวะอาจารย์ทั้งสองเล็กน้อย
ส่วนจางเสี่ยวฝานก็หมุนตัวเดินไปยังห้องครัวเพื่อทยอยยกอาหารออกมา
“เย่ฉางเฟิง!”
เถียนหลิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วจ้องเขาเขม็ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“เจ้าช่างทำตัวยิ่งใหญ่เสียจริงนะ ปล่อยให้พวกเราทุกคนต้องมารอเจ้าอยู่คนเดียว”
เย่ฉางเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เขาไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของเถียนหลิงเอ๋อร์แม้แต่น้อย ก็เมื่อครู่ตอนที่เขาเดินเข้ามา ท่านอาจารย์เถียนปู้อี้ก็เพิ่งจะเดินออกมาจากสวนหลังบ้านพอดี คิดว่าเขาไม่เห็นหรืออย่างไร...
“ถ้าเช่นนั้น...ศิษย์น้องหญิงน้อยอยากจะลงโทษข้าอย่างไรดีล่ะ”
“หรือจะให้ข้าคุกเข่าคำนับเจ้าสักครั้งดีหรือไม่” เย่ฉางเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“ดีเลย! ดีเลย!”
ดวงตาของเถียนหลิงเอ๋อร์เป็นประกายขึ้นมาทันที
ใบหน้าน่ารักของนางเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เมื่อเห็นภาพนั้น เหล่าศิษย์พี่ที่อยู่รอบๆต่างก็หันมามอง
ในแววตาของพวกเขาปรากฏรอยยิ้มจางๆราวกับคุ้นชินกับการต่อปากต่อคำของเถียนหลิงเอ๋อร์และเย่ฉางเฟิงเป็นอย่างดี
“เหลวไหล!” เถียนปู้อี้ตวาดเสียงดัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถียนหลิงเอ๋อร์ก็หดคอลงทันที นางเบ้ปากเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไรต่อ
ซูหรูมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
ส่วนเถียนปู้อี้เหลือบมองเย่ฉางเฟิง เมื่อสังเกตเห็นว่าเขาเปลี่ยนมาสวมชุดสีขาว ในใจก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา...
‘เจ้าเจ็ดปกติแล้วชอบใส่ชุดสีครามไม่ใช่รึ’
‘จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า...’
แววตาของเถียนปู้อี้วูบไหวเล็กน้อย
บัดนี้ เวลาได้ล่วงเลยมากว่าหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่การเปิดเผยม่านฟ้าครั้งแรก
และในช่วงเวลานี้...นิกายชิงหยุนก็เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นมากมาย
ทั้งเจ็ดยอดเขาต่างแอบระดมกำลังทั้งหมดเพื่อค้นหา ‘เจ้านิกายชิงหยุน’ ที่ยังไม่ทราบตัวตนคนนั้น
แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่มีใครได้เบาะแสอะไรเลย
บางครั้งเถียนปู้อี้ถึงกับเคยคิดว่า…เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้าเจ็ดศิษย์ของเขาคนนี้ คือเจ้านิกายชิงหยุนในอนาคต?
แต่ความคิดนั้นก็ถูกเขาสะบัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว!
แม้ว่าเย่ฉางเฟิงจะชอบสวมชุดสีครามก็จริง
แต่...พลังฝึกปรือของเขายังอยู่แค่ระดับหยูชิง(หยกวิสุทธิ์) ขั้นที่สี่เท่านั้นเอง
จะเอาไปเปรียบเทียบกับ ‘เจ้านิกายชิงหยุน’ บนม่านฟ้าผู้นั้นได้อย่างไร?
ตามคำประเมินบนม่านฟ้าแล้ว...‘เจ้านิกายชิงหยุน’ ผู้นั้นเรียกได้ว่าเป็นบุคคลระดับตำนานเลยทีเดียว
ได้รับสมญานามว่า—เซียนดาบอันดับหนึ่งในใต้หล้า!
ในขณะที่ศิษย์คนที่เจ็ดของเขา แม้แต่เงาของดาบยังไม่มีให้เห็น
แล้วจะเป็นเซียนดาบอันดับหนึ่งในใต้หล้าไปได้อย่างไร?
แน่นอนว่า เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือระดับพลังฝึกปรือของเย่ฉางเฟิงยังต่ำเกินไป
หยูชิงขั้นที่สี่?
แม้จะดูเป็นอัจฉริยะน้อยๆคนหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับ ‘เจ้านิกายชิงหยุน’ ที่ถูกเปิดเผยบนม่านฟ้าแล้ว ก็คงเป็นได้แค่ฝุ่นผงข้างทางเท่านั้น
อัจฉริยะรึ?
เหอะๆ—คำว่าอัจฉริยะ เป็นได้แค่ขั้นต่ำสุดสำหรับผู้ที่จะเข้าพบคนผู้นั้นได้ก็เท่านั้นแหละ!
เถียนปู้อี้ลอบหัวเราะในใจ
เขาสลัดความคิดเพ้อฝันที่ไม่น่าเป็นไปได้ออกจากหัว จากนั้นก็ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม กวาดตามองเหล่าศิษย์แล้วเอ่ยขึ้น
“ได้เวลาอาหารแล้ว!”
สิ้นเสียงนั้น ทุกคนก็พลันนั่งตัวตรงทันที
จางเสี่ยวฝานทยอยยกอาหารมากมายออกมาจากห้องครัว
เถียนปู้อี้เป็นคนแรกที่เริ่มขยับตะเกียบ จากนั้นทุกคนก็เริ่มลงมือกินอาหารกัน
ทว่า วันคืนอันสงบสุขย่อมไม่คงอยู่ตลอดไป
เหตุไม่คาดฝัน…มันกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า
……………