บทที่ 38 สายลับขั้นเทพ นายมันสุดยอด!

ทันทีที่คำพูดสี่คำว่า "ผมเป็นตำรวจครับ" หลุดออกจากปาก

เย่ฉางอันก็เก็บข้าวของ เหยียบคันเร่งพารถพุ่งทะยานออกไป

"บ้าเอ้ย!"

"เอาจริงดิ!"

"ตำรวจอย่างแกเข้าไปในฟอรัมอาชญากรรมของเราได้ยังไงวะ!?"

ฉลามดำบ่นอุบอิบ เท้าถีบเบาะหลังไม่หยุด

"เข้าไปได้ยังไง?"

"นี่นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะ"

"จำประวัติผลงานที่หน้าโปรไฟล์ฉันได้ไหม?"

"นั่นน่ะ ของจริงล้วนๆ"

เย่ฉางอันตอบอย่างใจเย็น

เขาพูดความจริงทั้งนั้น

จะโทษก็ต้องโทษระบบที่ผูกมัดตำรวจดีๆ อย่างเขาเข้ากับพวกอาชญากร

เขาจะไปทำอะไรได้ล่ะ?

"เชี่ย"

"เดี๋ยวนี้ตำรวจลงทุนฝึกสายลับกันขนาดนี้เลยเหรอวะ?!"

ฉลามดำแทบจะร้องไห้

คิดยังไงก็คิดไม่ออก นอกจากจะสรุปว่าเย่ฉางอันคือสายลับที่ตำรวจฝึกมาเป็นพิเศษเพื่อแฝงตัว

...

สถานีตำรวจเขตเอ อำเภอถังอู่

บรื้น—

รถออฟโรดแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถ

ทันทีที่เย่ฉางอันก้าวลงจากรถ เพื่อนร่วมงานที่เดินผ่านมาก็ชะงัก

"โห!"

"พี่เย่ ร้ายไม่เบา!"

"ถอยรถใหม่มาซะด้วย!"

เพื่อนร่วมงานตาเป็นประกาย จ้องมองรถอย่างพินิจพิเคราะห์

เสียงของเขาดังลั่น จนเรียกความสนใจจากตำรวจที่พักผ่อนอยู่ในโถงให้ออกมามุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ใช่"

"นี่ไม่ใช่รถฉัน"

เย่ฉางอันยักไหล่ ปิดประตูฝั่งคนขับ

แล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่ง

"ไม่ใช่รถพี่?"

"แล้วรถใครล่ะ?"

ตำรวจนายหนึ่งถามด้วยความสงสัย

"รถคนร้าย" เย่ฉางอันตอบเรียบๆ

พรึ่บ!

ชั่วพริบตา

ตำรวจทุกคนเบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"รถ... คนร้าย?!"

ขณะที่ทุกคนคิดว่าเย่ฉางอันล้อเล่น

เขาก็เปิดประตูรถอีกฝั่ง แล้วลากตัวฉลามดำออกมา

เห็นกุญแจมือที่ล็อกข้อมือชายคนนั้น ทุกคนถึงบางอ้อว่าเย่ฉางอันไม่ได้พูดเล่น!

ส่วนเรื่องกุญแจมือมาจากไหน ไม่มีใครแปลกใจ

แม้เย่ฉางอันจะเป็นตำรวจช่วยงาน แต่ในทางปฏิบัติเขาก็เหมือนตำรวจจริงไปแล้ว

การจะขอยืมกุญแจมือจากฝ่ายพลาธิการไม่ใช่เรื่องยาก

"ผอ. จ้าวครับ"

"ผอ. จ้าว"

"ลงมาดูเร็วครับ!"

"พี่เย่จับคนร้ายได้อีกแล้วครับ!"

ตำรวจนายหนึ่งตะโกนสุดเสียงเรียกไปทางชั้นสอง

สิ้นเสียงตะโกน

ผู้อำนวยการจ้าวที่กำลังทำงานอยู่ ก็วางมือแล้วรีบวิ่งลงมา

เห็นคนแปลกหน้าที่เย่ฉางอันพาตัวเข้าห้องสอบสวน ท่านทั้งดีใจและงุนงง

"เสี่ยวอัน"

"แน่ใจนะว่าเป็นคนร้าย?"

"อย่าให้มีอะไรผิดพลาดนะ"

ผู้อำนวยการจ้าวถามอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

เพราะช่วงนี้ทีมสืบสวนอาชญากรรมมาประจำการที่นี่ ต่อให้มีคดีก็ไม่ถึงมือตำรวจท้องที่หรอก

อีกอย่าง

ในฐานะผู้อำนวยการ ท่านยังไม่ได้รับรายงานเรื่องปฏิบัติการจับกุมใดๆ เลย

ทันทีที่ผู้อำนวยการจ้าวพูดจบ

ตำรวจคนอื่นๆ ต่างพากันพยักหน้า เห็นด้วยกับข้อกังวลของท่าน

"ไม่ต้องห่วงครับ"

"หมอนี่นอกจากจะเป็นคนร้ายแล้ว ผมมั่นใจว่าคดีที่ก่อไว้ไม่ใช่น้อยๆ แน่"

เย่ฉางอันพูดให้ทุกคนคลายกังวล

จากนั้นก็ค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ให้ฟัง

"ผมพอจะมีความรู้เรื่องพัฒนาซอฟต์แวร์อยู่บ้างใช่ไหมครับ?"

"จู่ๆ หมอนี่ก็ติดต่อผมมา"

"มาคุยเรื่องซอฟต์แวร์"

"แล้วรู้อะไรไหมครับ?"

"ผมดูออกทันทีว่าซอฟต์แวร์ที่มันอยากให้ทำ คือโปรแกรมขโมยข้อมูลชาวบ้าน"

"แถมมันยังนัดเจอผมอีก"

"ผมก็เลยรวบตัวมันมาซะเลย"

เห็นเย่ฉางอันพูดเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ สบายๆ

ทุกคนมองหน้ากัน ตาค้างจนพูดไม่ออก

"เดี๋ยวนะ"

"ขอสรุปแป๊บ"

ตำรวจนายหนึ่งตั้งสติ แล้วพูดขึ้น

"พี่กำลังจะบอกว่า..."

"อาชญากรตัวฉกาจ จู่ๆ ก็ติดต่อพี่มา แถมยังนัดเจอ"

"แล้วพี่ก็ไปจับมันมาดื้อๆ อย่างนี้เนี่ยนะ?"

"ถูกต้องครับ" เย่ฉางอันพยักหน้ายืนยัน

คนอื่นๆ ได้ฟังถึงกับกุมขมับ

ถูกต้องกะผีสิ!

ใครมันจะนั่งเฉยๆ แล้วมีผลงานหล่นตุ๊บลงมาใส่หัวแบบนี้บ้าง?

"เอาล่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะเข้าไปสอบสวนกับเธอด้วย"

ผู้อำนวยการจ้าวสั่งเสียงต่ำ ไล่ตำรวจคนอื่นกลับไปทำงาน

ท่านอยู่กับเย่ฉางอันในห้องสอบสวน

"รีบสารภาพมาซะ"

"ฉันรู้นะว่าแกมีหลายตัวตน"

"แต่ต่อให้มีเป็นร้อย ระบบเครือข่ายทั่วประเทศของเรา ก็หาข้อมูลจริงของแกเจอได้ไม่ยากหรอก"

"ขืนช้ากว่านี้"

"สิ่งที่แกพูดออกมาจะไม่นับเป็นการรับสารภาพด้วยความสมัครใจแล้วนะ"

เย่ฉางอันพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เขาไม่ได้โกหกหรือขู่

ฉลามดำเองก็รู้ดี

"ผมสารภาพ..."

"ผมยอมสารภาพทุกอย่างแล้ว"

"คุณตำรวจ ช่วยขอลดหย่อนโทษให้ผมด้วยเถอะครับ!"

ฉลามดำแทบจะร้องไห้ รีบพูดรัวเร็ว

ไม่นานนัก

เขาก็เล่าทุกอย่างออกมาอย่างหมดเปลือก

ชื่อจริงคือ อู๋โหย่วเฉิน

คดีที่ก่อส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการขโมยข้อมูลและแบล็กเมล์

แต่ปริมาณข้อมูลที่ขโมยนั้นมหาศาล และมูลค่าการแบล็กเมล์รวมสูงถึงหลายสิบล้าน

ฟังข้อมูลเหล่านั้น เย่ฉางอันยังคงสีหน้าเรียบเฉย

เขาพอจะรู้คร่าวๆ ตั้งแต่เช็กประวัติฉลามดำในฟอรัมอาชญากรรมแล้ว

แต่ทว่า

ผู้อำนวยการจ้าวนี่สิ สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดูชม

ได้การแล้ว!

ได้การแล้ว!!

เรื่องบรรจุเย่ฉางอันก่อนปีใหม่ คราวนี้ชัวร์ยิ่งกว่าแช่แป้ง

แถมอาชญากรไซเบอร์พวกนี้ ปกติกรมตำรวจจับตัวยากจะตาย

พวกนี้มักจะหนีไปกบดานต่างประเทศ

แต่นี่เย่ฉางอันจับตัวการใหญ่ได้ขนาดนี้

งานนี้ไม่ใช่แค่เย่ฉางอันจะได้หน้า แต่ทั้งสถานีตำรวจคงได้รับรางวัลสถานีดีเด่นแน่

มีหรือที่ผู้อำนวยการอย่างท่านจะไม่ดีใจ?

"คุณตำรวจ"

"ผมนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกคุณจะยอมทุ่มทุนสร้างสายลับขนาดนี้"

"ครั้งนี้ผมยอมแพ้แล้ว"

อู๋โหย่วเฉินถอนหายใจ ยอมรับชะตากรรมเหมือนคนเล่นพนันแพ้

"สายลับ?"

ผู้อำนวยการจ้าวขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน

แต่พอลองคิดดู ท่านก็เข้าใจ

ในมุมมองของท่าน อู๋โหย่วเฉินคงเข้าใจผิดคิดว่าเย่ฉางอันที่เป็นตำรวจไม่มีตำแหน่ง คือสายลับ

คิดได้ดังนั้น

ท่านก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก

เนื่องจากอู๋โหย่วเฉินให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

การสอบสวนจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วและราบรื่น

จนกระทั่งทีมสืบสวนอาชญากรรมได้รับข่าวและมาถึงห้องสอบสวน

การสอบสวนก็เสร็จสิ้นไปเรียบร้อยแล้ว

"ผอ. จ้าว"

"ทำแบบนี้มันผิดระเบียบนะครับ"

"คดีทั้งหมดในสถานี ต้องส่งมอบให้พวกผมจัดการไม่ใช่เหรอครับ"

หัวหน้าทีมสืบสวนพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ได้ยินดังนั้น

ผู้อำนวยการจ้าวที่อึดอัดใจมาตลอดช่วงนี้ ก็ของขึ้นทันที

"ส่งมอบให้พวกคุณจัดการ งั้นเหรอ?"

"ได้สิ"

"มันยังมีผู้ร่วมขบวนการอยู่ต่างประเทศอีก พวกคุณจะไปจับเมื่อไหร่ล่ะ?"