บทที่ 14 สกิลเทพ โคตรเจ๋ง!

เย็นวันนั้นหลังเลิกงาน เย่ฉางอันกลับมายังห้องเช่าเล็กๆ ของเขา นั่งลงหน้าแล็ปท็อปแล้วเกาหัวแกรกๆ

"เอ่อ..."

"แล้วฉันจะเขียนยังไงดีล่ะเนี่ย?"

เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ เมื่อมองหน้าเอกสารที่ว่างเปล่า

ผู้อำนวยการจ้าวสั่งให้เขาเขียนประสบการณ์เกี่ยวกับเทคนิคการจดจำข้อกฎหมายอย่างแม่นยำ ซึ่งทำเอาเขาไปไม่เป็น ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

ถ้าเขียนเป็นทางการเกินไป ก็จะดูไม่จริงใจ เหมือนไม่อยากแชร์ความรู้

แต่ถ้าต้องเขียนเนื้อหาสาระจริงๆ เขาไม่มีอะไรจะเขียนเลยนี่หว่า!

"คิดออกแล้ว!"

ทันใดนั้น แสงสว่างทางปัญญาก็วูบเข้ามาในหัวของเย่ฉางอัน

สมัยนี้คนชอบโยงทุกอย่างเข้ากับ AI ไม่ใช่เหรอ?

งั้นเขาก็แถไปทางนั้นได้นี่นา

คิดได้ดังนั้น เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่

เย่ฉางอันรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่สถานีตำรวจ เย่ฉางอันบังเอิญเจอผู้อำนวยการจ้าวทันทีที่เริ่มงาน

เป็นไปตามคาด ผู้อำนวยการจ้าวถามถึงต้นฉบับบทความทันทีที่เห็นหน้า

เมื่อรู้ว่าเย่ฉางอันเขียนเสร็จแล้ว ผอ.ก็สั่งให้เขารีบส่งทันที

ไม่นานนัก เย่ฉางอันก็นั่งหน้าคอมพิวเตอร์และเปิดระบบเครือข่ายข้อมูลความมั่นคงสาธารณะ

นี่เป็นระบบที่ปรับแต่งมาเป็นพิเศษสำหรับงานด้านความมั่นคง ไม่เปิดสู่สาธารณะ เฉพาะบุคลากรที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถึงจะเข้าถึงได้

ในฐานะตำรวจช่วยงาน หลังจากล็อกอินเข้ามาแล้ว เย่ฉางอันมีสิทธิ์การใช้งานจำกัดมาก

แต่เขาก็ยังมีสิทธิ์ขั้นพื้นฐานพอที่จะส่งบทความถึงเพื่อนร่วมงานในสถานีตำรวจได้

เขาตรวจสอบต้นฉบับที่เขียนเมื่อคืนอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีปัญหา ก็กดปุ่มส่ง

วินาทีที่เขากดเมาส์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวทันที

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จเกินความคาดหมาย]

[ท่านประสบความสำเร็จในการแฮ็กเข้าระบบความมั่นคงสาธารณะ และส่งจดหมายถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนในสถานีตำรวจเขตเอ อำเภอถังอู่]

[ในจดหมาย ท่านกล้าที่จะสั่งสอนเจ้าหน้าที่ตำรวจถึงวิธีการทำงาน และแบ่งปันประสบการณ์การสอบสวนในฐานะอาชญากร!]

[ท่านยังกล้าทิ้งชื่อจริงและข้อมูลการติดต่อไว้โดยตรง]

[จำนวนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ถูกยั่วยุ เกินกว่าภารกิจที่กำหนดไว้ 10 นายไปมากโข]

[การกระทำอันเป็นการยั่วยุตำรวจของท่านในครั้งนี้ ช่างหยิ่งผยองพองขนยิ่งนัก!]

[ท่านมีศักยภาพสูงมากที่จะก้าวขึ้นเป็นอาชญากรข้ามชาติ]

[ระดับการประเมิน: SSS]

[ได้รับรางวัลคริติคอล]

เสียงแจ้งเตือนรัวๆ จากระบบทำเอาเย่ฉางอันตั้งตัวไม่ทัน

"เฮ้ย เอาจริงดิเพื่อน?"

"แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

มองดูบทความที่เขียนบนคอมพิวเตอร์ แล้วย้อนนึกถึงการประเมินของระบบ ดูเหมือนว่า... การประเมินของระบบก็ไม่ได้ผิดไปซะทีเดียวนะ?

[ในเส้นทางสู่การเป็นอาชญากรที่มีชื่อเสียงระดับโลก การถูกตำรวจติดตามและตรวจสอบเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้]

[ท่านจะประสบความสำเร็จได้อย่างไรหากปราศจากความสามารถในการต่อต้านการสอดแนมและการอำพรางตัว?]

[ติ๊ง! กำลังดำเนินการมอบรางวัลระดับซูเปอร์...]

[ประสบการณ์ต่อต้านการสอดแนม -> คริติคอล -> สามารถกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมได้อย่างสมบูรณ์แบบ จะไม่ตกเป็นเป้าสายตา และจะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้]

[แต้มอาชญากร +800]

[อันดับอาชญากร: 9800]

เมื่อได้รับรางวัลล่าสุดจากระบบ เย่ฉางอันก็ครุ่นคิด

ด้วยความสามารถนี้ ถ้าเขาเอาไปใช้ในการสืบคดี จะเกิดอะไรขึ้น?

การสะกดรอยตามผู้ต้องสงสัยและเก็บรวบรวมหลักฐานที่ต้องการคงเป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากเลยไม่ใช่เหรอ?

"แจ๋ว แจ๋วมาก"

เย่ฉางอันพอใจกับรางวัลนี้สุดๆ

ในฐานะตำรวจ หลายครั้งที่พวกเขารู้ตัวคนร้ายแน่ชัดแล้ว แต่เพราะขาดหลักฐาน จึงทำได้แค่ระบุว่าเป็นผู้ต้องสงสัย

และพวกอาชญากรเหล่านั้นก็มีความสามารถในการหลบเลี่ยงการตรวจสอบที่สูงมาก

ยากที่ตำรวจจะติดตามและหาหลักฐานมัดตัว

ตอนนี้พอเย่ฉางอันมีความสามารถนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกหนักอึ้งที่บ่า... มันคือความรับผิดชอบใช่ไหม? ใช่แหละ มันคือเหรียญรางวัลที่เยอะจนหนักคอใช่ไหม? แน่นอนสิ!

"ความไร้เทียมทานนี่มันช่างเปลี่ยวเหงาเสียจริง~"

ขณะที่เย่ฉางอันกำลังกระหยิ่มยิ้มย่อง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

[ติ๊ง! อาชญากรมืออาชีพที่มีคุณภาพ ต้องมีความเชี่ยวชาญในการซื้อขายในตลาดมืด]

[ในขณะเดียวกัน ต้องมีความสามารถในการทำภารกิจล่าค่าหัวที่ประกาศในตลาดมืดให้สำเร็จ]

[เมื่อนั้น ผู้คนในโลกใต้ดินถึงจะยอมรับและร่วมมือกับท่านมากขึ้น]

[ระบบจะสุ่มเลือกภารกิจค่าหัวจากตลาดมืดมาหนึ่งภารกิจ เพื่อฝึกฝนความสามารถของโฮสต์]

[ภารกิจ: แทรกซึมเข้าสู่เรือนจำเมืองต้าโจว และทำความเข้าใจสถานการณ์ภายในเรือนจำด้วยตนเอง]

[คำใบ้: เรือนจำสมัยใหม่มีการป้องกันที่แน่นหนา ยากแก่การแทรกซึม]

[วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดอาจจะเป็นการก่ออาชญากรรมโดยตรงเพื่อให้ถูกจับขัง]

[โฮสต์สามารถควบคุมความรุนแรงของอาชญากรรม เพื่อให้ได้รับโทษเบาและออกจากคุกได้เร็วขึ้น]

[อย่างไรก็ตาม แม้จะทำเช่นนั้น ก็อาจต้องใช้เวลาสองถึงสามปี]

[ความยากของภารกิจสูงเกินไป โฮสต์สามารถเลือกที่จะรับหรือไม่รับก็ได้]

เมื่อเจอกับเสียงร่ายยาวจากระบบอีกครั้ง เย่ฉางอันก็จับใจความสำคัญได้ทันที

รางวัลจากระบบล่อตาล่อใจขนาดนี้ เขาจะตัดใจทิ้งลงได้ยังไง?

"รับ!"

"ภารกิจนี้ ฉันรับ!"

เย่ฉางอันตอบรับโดยไม่ลังเล

การเข้าคุกเป็นสิ่งที่ต้องทำ

ส่วนเรื่องก่ออาชญากรรมน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ ไม่มีทาง

[เปิดใช้งานภารกิจ]

[โฮสต์ ความกล้าหาญของท่านน่านับถือยิ่งนัก สมกับเป็นชายที่จะก้าวเป็นอาชญากรระดับโลกในอนาคต]

[งั้นถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกสองสามปีเจอกันใหม่]

ชั่วพริบตา เสียงของระบบก็หายไปจากหัว

"สองสามปี?"

เย่ฉางอันยิ้มมุมปาก

ในความคิดของเขา พวกเขาจะได้เจอกันเร็วกว่านั้นแน่

"เสี่ยวอัน"

"อรุณสวัสดิ์"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะความคิดของเย่ฉางอัน

เขาหันไปมองเห็นตำรวจนายหนึ่งที่โต๊ะทำงานข้างๆ ถืออาหารเช้ามานั่งลงหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์

"อรุณสวัสดิ์ครับ"

เย่ฉางอันตอบกลับอย่างใจลอย

ทันใดนั้น ประกายแสงจางๆ ก็วาบผ่านดวงตาของเขา

ตำรวจที่เพิ่งทักทายเขา คือคนเดียวกับที่เขาเคยตรวจพบว่ามีพฤติกรรมอาชญากรรม โดยมีจุดสีน้ำเงินปรากฏอยู่บนหัว

ชื่อ: เหอเจิ้น

เพศ: ชาย

อายุ: 31 ปี

หน้าที่ความรับผิดชอบ: ตรวจสอบและสืบสวนผ่านกล้องวงจรปิด

นี่คือข้อมูลที่เย่ฉางอันรวบรวมได้

ก่อนหน้านี้ เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร เพื่อไม่ให้ไก่ตื่น

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

เขาเพิ่งได้รับรางวัลจากระบบ ซึ่งสามารถนำมาใช้ในการสืบสวนผู้ต้องสงสัยได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ทันใดนั้น เย่ฉางอันก็ตัดสินใจเด็ดขาด

เขาจะเริ่มจากเหอเจิ้นนี่แหละ เพื่อขุดหาเบาะแสบางอย่างออกมาให้ได้

"ขอฉันดูหน่อยสิ..."

"โฉมหน้าที่แท้จริงของแก"

...

ตอนเย็น เมื่อเห็นเหอเจิ้นเลิกงานและเดินออกไป เย่ฉางอันก็รีบไปหาหลิวฉางหยวนแล้วพูดด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย "อาจารย์ครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"ฉันบอกเธอทุกวันแล้วไง ว่าสุขภาพคือต้นทุนสำคัญ"

"เธอนี่นะ ควรพักผ่อนให้เยอะๆ บ้าง"

"ร่างกายไม่ใช่เหล็กไหล จะฝืนตัวเองแบบนี้ทุกวันได้ยังไง?"

"การไม่ทำโอทีไม่ใช่การกลับก่อนเวลาสักหน่อย"

"อย่าคิดมาก กลับไปพักผ่อนเถอะ"

หลิวฉางหยวนไม่มีความสงสัยแม้แต่น้อย ได้แต่ดุด้วยความเป็นห่วง

เขารู้ดีว่างานของเย่ฉางอันหนักแค่ไหน

เป็นเรื่องปกติที่จะมีปัญหาสุขภาพบ้าง

"ครับ"

"สวัสดีครับอาจารย์"

เย่ฉางอันลาหลิวฉางหยวนแล้วเดินออกจากสถานีตำรวจ

วินาทีที่ก้าวพ้นประตูสถานี ความกระปรี้กระเปร่าก็กลับคืนมาทันที

จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ล็อกเป้าหมายไปที่แผ่นหลังของเหอเจิ้นที่เพิ่งเลิกงาน

ทันใดนั้น เขาก็เริ่มสะกดรอยตามไปอย่างเงียบเชียบ