บทที่ 8 - ปรนนิบัติงานเตียง?

อิ๋งเจิ้งง่วนอยู่กับแท็บเล็ตในโรงเตี๊ยมสักพัก สีหน้าเปลี่ยนไปมา เดี๋ยวเคร่งเครียด เดี๋ยวก็ดีใจจนปิดไม่มิด

เขาตระหนักถึงมูลค่าของข้อมูลเหล่านั้น

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาลุกขึ้นลาซูลั่ว

ก่อนไป เขากวาดซื้อสุราพิเศษที่เหลืออีกเก้าแก้วไปจนเกลี้ยง

สุราพวกนี้รวมกันแล้วราคาแค่ร้อยเหรียญกาลเวลา เอาไปเป็นรางวัลให้ลูกน้อง ให้พวกนั้นยำเกรงเขามากขึ้นได้

หลังจากดูวิดีโอนั้นเมื่อวาน ทัศนคติของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

แผ่นดินใต้เท้าที่แท้คือลูกทรงกลมขนาดใหญ่!

หกแคว้นกระจอกงอกง่อยจะนับเป็นตัวอะไรได้ ตอนนี้เป้าหมายของเขาคือดวงดาวทั้งดวง!

แต่เขาก็ได้รับบทเรียน ตั้งใจจะปฏิรูปการปกครอง ให้ประชาชนได้มีเวลาพักผ่อนฟื้นตัวบ้าง

...

หลังจากอิ๋งเจิ้งจากไป อิงม่านก็นั่งเรียบร้อยอยู่หน้าโต๊ะตัวหนึ่ง

นางนั่งหลังตรง สองมือวางบนตัก ดูเหมือนกระต่ายน้อยที่สงบเสงี่ยม

ซูลั่วเหลือบดูเวลา เกือบจะสามทุ่มแล้ว

ตอนนี้เขาไม่ค่อยง่วง แต่ท้องเริ่มร้องแล้ว

"หาอะไรกินก่อนแล้วค่อยปิดร้านนอน"

มองดูบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับหม้อไฟอุ่นเองที่กองอยู่ข้างๆ ซูลั่วลังเลอยู่สองวินาที แล้วล้มเลิกความคิดที่จะกินแก้ขัด

ตอนนี้มีเงินถุงเงินถัง ไม่จำเป็นต้องอดออมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เปิดแอปเดลิเวอรี่ ซูลั่วค้นหาร้านค้าใกล้เคียงที่ยังเปิดอยู่

แม้ที่นี่จะเป็นชานเมือง แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากย่านมหาวิทยาลัย สิ่งอำนวยความสะดวกไม่ได้แย่

แต่เวลานี้ นอกจากร้านชานมกับร้านปิ้งย่าง ที่เหลือก็มีแค่ร้านฟาสต์ฟู้ดไม่กี่ร้านที่ยังเปิด

ซูลั่วกดเข้าร้านเคเอฟซี ตั้งใจจะให้รางวัลตัวเองมื้อใหญ่

พูดไปก็น่าอาย โตมาขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยกินไก่ทอดเบอร์เกอร์แค่สองครั้งตอนเรียนมหาลัย

เหลือบมองอิงม่านที่นั่งตัวเกร็ง เขาลังเลนิดหน่อย แล้วสั่งชุดซูเปอร์แฟมิลี่บัคเก็ตราคา 100 กว่าหยวนมา

จากนั้นก็เป็นการรอคอยอันยาวนาน

กว่าเขาจะดูอนิเมะจบไปสามตอน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ซูลั่วรีบลุกขึ้น รับถุงจากไรเดอร์

เดินไปที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง เขาหยิบเบอร์เกอร์ ไก่ทอด และโคล่าออกมาวางเรียงเต็มโต๊ะ

กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทันที

ซูลั่วได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย

เขาหันไปมองอิงม่านที่แอบชำเลืองมองมา "กินด้วยกันสิ!"

องค์หญิงแห่งต้าฉินสีหน้าอยากกินเต็มแก่ แต่ยังวางฟอร์ม "ขอบคุณคุณชาย ข้าไม่หิว"

อึก

พูดจบ นางก็ก้มหน้ากลืนน้ำลายอีกอึกใหญ่

ซูลั่วแอบขำ กวักมือเรียก "นี่มันชุดสำหรับสามคน ผมกินคนเดียวไม่หมดหรอก"

อิงม่านอิดออดอยู่นาน กว่าจะเดินเข้ามาอย่างขัดเขิน

รับเบอร์เกอร์ที่ซูลั่วยื่นให้ นางถือไว้ในมือ เห็นซูลั่วกัดคำโต ถึงได้ก้มลงกัดคำเล็กๆ

รสชาติหอมหวานระเบิดในปาก ดวงตาของอิงม่านเป็นประกาย

ในฐานะองค์หญิง นางย่อมเคยกินของอร่อยมาไม่น้อย

แต่เครื่องปรุงรสของต้าฉินมีจำกัด รสชาติแปลกใหม่ของอาหารแปรรูปยุคปัจจุบันจึงพิชิตใจนางได้ในที่สุด

ซูลั่วชี้ไปที่โคล่า พูดว่า "เบอร์เกอร์กินคู่กับโคล่าอร่อยกว่านะ"

ไอ้นี่เรียกว่าโคล่าเหรอ?

อิงม่านทำตามอย่างซูลั่ว คาบหลอด เป่าลมลงไปก่อน ได้ยินเสียงปุดๆ รีบเปลี่ยนมาเป็นดูด

รสชาติหวานซ่าเย็นเจี๊ยบไหลลงคอ ใบหน้าเล็กๆ ของนางแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

"เสด็จพ่อพูดไม่ผิด ที่นี่คือแดนเซียนจริงๆ!"

พอมองชายหนุ่มตรงหน้า ความหวาดกลัวและต่อต้านในใจของอิงม่านก็มลายหายไปสิ้น

เห็นซูลั่วกินเสร็จแล้ว นางรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยเก็บกวาดอย่างทุลักทุเล

ซูลั่วไม่ได้ห้าม

พอนางเก็บกวาดเสร็จ เขาเตือนว่า "เจ้าไม่กลับไปพักผ่อนเหรอ?"

อิงม่านหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าบิดตัวไปมา "คุณชายไม่ต้องการให้ปรนนิบัติงานเตียงหรือ?"

"ปรนนิบัติงานเตียง?"

สิ้นเสียง นางก็ได้ยินเสียงผู้หญิงอุทานด้วยความตกใจ

อิงม่านหันกลับไป เห็นผู้หญิงต่างวัยสองคนยืนอยู่ที่ประตู

เด็กสาวบุคลิกเย็นชา หน้าตาสะสวย แต่สีหน้าดูตื่นตะลึง

"เอ๊ะ แม่นางมังกรมาแล้ว?" ซูลั่วเงยหน้า มองเซียวเหล่งนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตู ก็แปลกใจเช่นกัน

เขานึกว่าดึกป่านนี้ เซียวเหล่งนึ่งน่าจะนอนไปแล้ว

พอดูดีๆ เสื้อผ้าของเซียวเหล่งนึ่งเปื้อนฝุ่น ปลายรองเท้ายังมีคราบเลือดแห้งกรัง ซูลั่วยิ่งประหลาดใจ

"คุณชาย!" เซียวเหล่งนึ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่เสียมารยาท สีหน้ากลับมาเย็นชาดังเดิม

"ท่านนี้คือ?" ซูลั่วมองหญิงชราข้างกาย

ตามคาด หญิงชราคือยายซุน

แนะนำตัวเสร็จ เซียวเหล่งนึ่งวางห่อผ้าลงบนเคาน์เตอร์

"คุณชาย ข้าคิดว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เลยไปสำนักช้วนจินมาล่วงหน้า" นางกล่าว

ซูลั่วโบกมือ มูลค่าสิ่งของในห่อผ้าของเซียวเหล่งนึ่งก็ถูกประเมินออกมาอย่างรวดเร็ว

[《คัมภีร์พลังธาตุแท้ (เซียนเทียนกง)》 มูลค่า 100 เหรียญกาลเวลา]

[《วิชาห่านป่าทองคำ》 มูลค่า 20 เหรียญกาลเวลา]

[《เคล็ดวิชาช้วนจิน》 มูลค่า 20 เหรียญกาลเวลา]

[《เพลงกระบี่ช้วนจิน》 มูลค่า 5 เหรียญกาลเวลา]

...

รวมๆ แล้วมีคัมภีร์ยุทธ์กว่ายี่สิบชนิด แลกได้สองร้อยกว่าเหรียญกาลเวลา

มูลค่าสูงสุดย่อมเป็น 'คัมภีร์พลังธาตุแท้' ต้องการความเข้าใจสูง เริ่มต้นยาก ขีดจำกัดสูงมาก

รักษากายพรหมจรรย์ จะฝึกได้ง่ายขึ้น

แต่การที่ไปกวาดวิชาประจำสำนักช้วนจินมาได้ขนาดนี้ ซูลั่วอดมองเซียวเหล่งนึ่งซ้ำไม่ได้

แม่นางผู้เหมือนเทพธิดาคนนี้ มีความเป็นโจรในสายเลือดเข้มข้นกว่าที่เขาคิดเสียอีก

เหมือนจะเดาความคิดซูลั่วออก เซียวเหล่งนึ่งมองไปทางอื่น พูดเสียงเบา "สำนักสุสานโบราณกับสำนักช้วนจินไม่ถูกกัน ขอยืมคัมภีร์ยุทธ์ของพวกเขามาหน่อยก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?"

"ใช่ สมเหตุสมผลมาก" ซูลั่วพยักหน้า

"ข้าไม่ได้เอามาเปล่าๆ ข้ายังอุตส่าห์คัดลอก 'คัมภีร์เก้าอิม' ทิ้งไว้ให้พวกเขาด้วย" เซียวเหล่งนึ่งพูดอย่างชอบธรรมขึ้นมาทันที

"แม่นางมังกรช่างมีคุณธรรมน้ำมิตร" ซูลั่วหัวเราะ

เฮ้งเตงเอี้ยงได้คัมภีร์เก้าอิมไป คงไม่ถึงกับไม่ทิ้งไว้ให้สำนักช้วนจินเลยหรอกมั้ง?

"น่าเสียดายที่รวบรวมมาได้แค่บางส่วน ถ้าไม่ใช่เพราะยายซุนช่วย ข้าคงหนีออกมาไม่ได้ง่ายๆ พวกนักพรตช้วนจินก็เก่งพอตัวเหมือนกัน" เซียวเหล่งนึ่งพูดเสียงเบา

เก่งแต่โดนเจ้าปล้นวิชาประจำสำนักมาเกลี้ยงเนี่ยนะ?

ยายซุนมองดูทั้งสองคนเงียบๆ ในใจตื่นตะลึง

หลายวันก่อนเซียวเหล่งนึ่งเคยพูดถึงโรงเตี๊ยมให้นางฟัง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ

จนกระทั่งวันนี้ได้เห็นคุณหนูไล่ต้อนพวกยอดฝีมือสำนักช้วนจินจนแตกกระเจิง นางถึงได้เชื่อไปเจ็ดแปดส่วน

พอเห็นของวิเศษที่เรียกว่าแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ที่คุณหนูเอาออกมา นางก็เชื่อสนิทใจ

ตอนนี้ได้เข้ามาในโรงเตี๊ยม เห็นการตกแต่งอันวิจิตรงดงาม และได้เห็น "เทพเซียน" ที่คุณหนูพูดถึง นางรู้สึกทั้งยำเกรงและตื่นเต้น

ด้วยรูปร่างหน้าตาของคุณหนู จะมีโอกาสผูกสัมพันธ์กับคุณชายท่านนี้ไหม?

ถ้าฝากฝังไว้กับเขาได้ นางตายก็นอนตายตาหลับ

คิดได้ดังนั้น นางก็มองไปที่เด็กสาวผู้สูงศักดิ์คนนั้น เอ่ยถาม "ท่านนี้คือ?"

เห็นเซียวเหล่งนึ่งมองมาด้วย อิงม่านก็ยืดตัวตรง

ก่อนมาเสด็จพ่อเคยบอกไว้ ในโรงเตี๊ยมมีเด็กสาวงดงามมากอีกคนหนึ่ง

"ข้าคืออิงม่าน องค์หญิงแห่งต้าฉิน" นางเชิดหน้าขึ้น

"ลูกสาวของอิ๋งเจิ้ง?" เซียวเหล่งนึ่งเอียงคอ

ความภาคภูมิใจเล็กๆ ที่อิงม่านเพิ่งสร้างขึ้นมามลายหายไปในพริบตา

ใช่สิ เข้ามาที่นี่ได้โดยไม่ต้องมีใครพามา ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว

นางพยักหน้าหงอยๆ

เซียวเหล่งนึ่งหันไปมองซูลั่วอย่างสงสัย "คุณชายต้องการคนปรนนิบัติงานเตียงหรือ?"

ซูลั่วอึ้ง

คำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากเซียวเหล่งนึ่ง ฟังดูแปร่งๆ ชอบกล

เขาส่ายหน้า "องค์หญิงอิงม่านล้อเล่นน่ะ"

เขาจะไปให้เด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกมาปรนนิบัติงานเตียงได้ยังไง

เทพเจ้าปูแม่น้ำ (กองเซ็นเซอร์) จ้องตาเป็นมันอยู่!

อิงม่านก้มหน้าเงียบ

เซียวเหล่งนึ่งจึงดันหลังยายซุนออกมา "คุณชายช่วยดูหน่อยได้ไหมว่ากำลังภายในของยายซุนแลกได้กี่เหรียญกาลเวลา?"

"ได้สิ"

ที่เหนือความคาดหมายของซูลั่วคือ ยายซุนมีกำลังภายในถึงยี่สิบปี

พอนึกถึงในละครที่นางสามารถรับมือยอดฝีมือสำนักช้วนจินได้สูสี ซูลั่วก็เข้าใจ

...

(จบแล้ว)