บทที่ 44 เทพไฉ่เสินสำแดงฤทธิ์

บทที่ 44 เทพไฉ่เสินสำแดงฤทธิ์

บรรยากาศยามเที่ยงวันอันแสนธรรมดา

ใกล้เวลาอาหารกลางวัน จำนวนนักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามาเริ่มบางตาลง หลินโปให้จางเสี่ยวเสี่ยวไปกินข้าวก่อน ส่วนตัวเองเฝ้าอยู่เพียงลำพัง

ในที่สุดเมื่อเห็นว่าห้องโถงว่างลงและกำลังจะได้พักหายใจ โทรศัพท์ก็พลันแผดเสียงดังขึ้น

หลินโปเหลือบมองหน้าจอ เป็นเจิ้งจื้อหย่งจากบริษัททัวร์เหล่าปิงนั่นเอง

"ทางเรามีลูกทัวร์สามกรุ๊ปเรียกร้องอย่างหนักว่าอยากเพิ่มสถานที่ท่องเที่ยว อยากจะไปที่ของคุณ จองมื้อค่ำแบบกรุ๊ปทัวร์ไว้เลยได้ไหม?"

"ได้ครับ ได้แน่นอน!" หลินโปตอบรับทันควัน ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ เพียงแค่วันเดียวก็โปรโมตไปได้ไกลถึงขนาดนี้

หลินโปเพิ่งวางสายไปได้ไม่ถึงสองนาที ยังไม่ทันได้ซึมซับความดีใจ เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

ทำไมจำนวนคนที่หน้าช่องขายตั๋วถึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?

แค่คุยโทรศัพท์ครู่เดียว คนก็กลับมาต่อแถวกันยาวเหยียดอีกแล้ว

ไม่น่าจะเป็นไปได้ ใกล้เวลาอาหารแบบนี้ จะมีนักท่องเที่ยวทะลักมาจากไหนมากมายขนาดนี้

"ธุระเสร็จหรือยัง? ข้าหิวแล้ว พาข้าไปหาของอร่อยกินหน่อย"

ทันใดนั้น เสียงเด็กน้อยก็ดังขึ้นจากข้างๆ

หลินโปสะดุ้งสุดตัวพลางหันขวับไปมอง ก็พบว่าบนเก้าอี้ด้านหลังเขามีเด็กคนหนึ่งมานั่งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

เด็กคนนั้นสวมชุดลำลองดูสบายตา กลางหน้าผากมีจุดแต้มสีแดงทองโดดเด่น

…

"เทพ...ไฉ่เสินน้อย?"

"อือฮึ!"

เข้าใจแล้ว สาเหตุที่คนแห่กันมาอย่างกะทันหันอยู่ตรงนี้นี่เอง

"ท่านช่วยเก็บอิทธิฤทธิ์ของท่านก่อนเถอะ รอให้คนมาเปลี่ยนกะผมก่อน"

เทพไฉ่เสินน้อยแบมือออกอย่างจนใจ

"ข้าไม่ได้ใช้อิทธิฤทธิ์เสียหน่อย จะเก็บได้อย่างไร นี่มันเป็นความสามารถติดตัวของข้าต่างหาก"

รอยยิ้มของหลินโปในตอนนี้ดูขื่นขมยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก

แม้เขาจะเป็นเถ้าแก่ แต่หลังจากวุ่นวายมาทั้งเช้า เขาก็อยากจะหาเวลาอู้งานบ้างเหมือนกัน

วันนี้เพียงแค่ช่วงเช้าก็มีคนเข้ามาเกือบพันคนแล้ว แม้แขกเยอะจะเป็นเรื่องดี แต่เขากังวลว่าศักยภาพในการรองรับของพื้นที่ท่องเที่ยวในตอนนี้จะยังรับไม่ไหว!

เมื่อจางเสี่ยวเสี่ยวกลับมาถึง หลินโปก็รีบเก็บของและแขวนป้ายพักเที่ยงไว้หน้าช่องทันที ทิ้งให้จางเสี่ยวเสี่ยวต้องเผชิญหน้ากับนักท่องเที่ยวที่อัดแน่นเต็มโถงเพียงลำพัง

จางเสี่ยวเสี่ยมองภาพฝูงชนที่เนืองแน่นเต็มห้องโถงด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าพื้นที่ท่องเที่ยวของพวกเขาจะดังระเบิดขึ้นมาในชั่วข้ามคืน?

หลินโปอุ้มเทพไฉ่เสินน้อยเดินลัดเลาะเข้าไปในพื้นที่ท่องเที่ยว

พลางคิดว่าไหนๆ ก็มาแล้ว แวะไปให้ครบทุกร้านเลยดีกว่า จะได้รับไอแห่งโชคลาภกันถ้วนหน้า!

ทุกคนต้องได้รับโชคลาภกันอย่างเท่าเทียม! อย่าให้ใครได้ว่างงานแม้แต่คนเดียว!

คนทั่วไปอาจไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ แต่เถียเสวียนจีและฮู่ว่านหลี่ซึ่งพอจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง เมื่อเห็นหลินโปอุ้มเด็กคนนั้นมา

ทั้งคู่ก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเอาวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน

รู้สึกจะยืนก็ไม่กล้า จะคุกเข่าก็ไม่เชิง มันรู้สึกกระวนกระวายไปทั้งตัว

เด็กน้อยคนนั้นมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่กายเนื้อปุถุชน

ดูท่าจะเป็นผู้มีสถานะสูงส่งอย่างยิ่ง ตามหลักการแล้ว พวกเขาควรจะคุกเข่าทำความเคารพ แต่ดูเหมือนว่าท่านจะสนิทสนมกับเถ้าแก่เป็นพิเศษ…

ผู้อาวุโสหลินมีงานอดิเรกคือการสวมบทบาทเป็นคนธรรมดา ใครจะไปรู้ว่าสหายของเขาจะเป็นเหมือนกันหรือไม่!

สิ่งที่พวกเขาทำได้มีเพียงฝืนประดับรอยยิ้มแข็งทื่อแล้วกล่าวทักทายอย่างนอบน้อมเท่านั้น

สวรรค์โปรด ถึงกับอุ้มเทพองค์หนึ่งเดินเล่นกลางถนนเช่นนี้ ตัวตนที่แท้จริงของเถ้าแก่ผู้นั้นคือใครกันแน่ แล้วเหตุใดจึงต้องมาตกอับอยู่ที่นี่?

พวกเขาไม่กล้าคาดเดาอะไรไปมากกว่านี้ ในเมื่อตอนนี้กลายเป็นลูกน้องของเถ้าแก่แล้ว เถ้าแก่ชี้ไปทางไหน พวกเขาก็ต้องไปทางนั้น!

ความก้าวหน้าเพียงสิบกว่าวันที่อาศัยอยู่ในแดนเร้นลับแห่งนี้ กลับเหนือกว่าการฝึกฝนยาวนานนับสิบปีในแดนสวรรค์สุญญตาเสียอีก

การเลือกที่ถูกต้องนั้นสำคัญกว่าความพยายามจริงๆ

หลินโปพาเทพไฉ่เสินน้อยมาถึงร้านอาหารแล้วจัดแจงหาห้องส่วนตัวให้

เนื่องจากร้านเพิ่งเปิดอย่างเร่งรีบและการประชาสัมพันธ์ยังจำกัด ตอนนี้ภายในร้านจึงยังมีลูกค้าไม่มากนัก

หลินโปเดินไปหาหลี่โหยวเพื่อสั่งอาหารจานเด็ดสองสามอย่าง

เมื่อนึกถึงท่าทางดีใจของเทพไฉ่เสินน้อยยามได้กินอมยิ้ม

เขาก็พอจะคาดเดารสชาติที่อีกฝ่ายโปรดปรานได้ จึงสั่งเมนูเพิ่มไปอีกสองสามรายการ

"ทำหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานกับมันเทศเคลือบน้ำตาลเพิ่มด้วยนะ"

ทว่าเขากลับเห็นหลี่โหยวทำหน้าฉงนสงสัย "มันเทศเคลือบน้ำตาลผมรู้จักครับ แต่หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน... มันคืออะไรเหรอครับ?"

โลกนี้ไม่มีหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานงั้นเหรอ? ไม่น่าเป็นไปได้!

หลินโปเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย ชายชราคนหนึ่งก็แทรกตัวเข้ามาข้างๆ พลางลูบเครา

"แค่กๆ เจ้าลูกศิษย์ ลูกค้าข้างหน้าไม่ต้องดูแลแล้วเหรอ? อย่าเสียงานเสียการสิ ส่วนอาหารของเถ้าแก่หลิน ให้ฉันจัดการเอง"

เขาเอ่ยพลางโบกมือไล่คน

หลี่โหยว: "..."

ท่านอาจารย์ก็แค่อยากจะลองทำเมนูใหม่ชัดๆ!

"ไม่เป็นไรครับ ข้างนอกยังไม่มีลูกค้าสักหน่อย"

หลี่โหยวเพิ่งจะคิดคัดค้าน ก็พลันได้ยินเสียงเรียกลูกค้าดังมาจากหน้าร้าน

"เถ้าแก่! เถ้าแก่อยู่ไหน!"

"ขอบะหมี่สองชาม!"

หลี่โหยวหันกลับไปมอง ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่าจู่ๆ ที่นั่งข้างนอกก็มีคนเข้ามานั่งจนเกือบเต็มร้าน!

วันนี้กิจการดีขนาดนี้เชียว? ลูกค้าแห่กันมาปุบปับเกินไปแล้ว!

หวังเต๋อฟูโบกมืออย่างได้ใจ "ยังไม่รีบไปอีก?"

"ทราบแล้วครับ ทราบแล้ว อาจารย์ค่อยๆ ทำนะครับ ตอนเย็นอย่าลืมสอนผมด้วยล่ะ"

อาจารย์ของเขาเคยเป็นเชฟระดับรัฐพิธีที่ปรุงอาหารในงานเลี้ยงระดับประเทศมาก่อน

เขารักการทำอาหารอย่างสุดหัวใจ พอได้ยินชื่อเมนูใหม่จึงอดไม่ได้ที่จะเกิดอาการคันไม้คันมือ

เมื่อนึกถึงสีหน้าของอาจารย์ที่ดูสดใสมีเลือดฝาดขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ หลี่โหยวจึงไม่ได้ขัดขวางอะไรอีก

ช่างเถอะ ให้ท่านทำไปเถอะ

หลี่โหยวออกไปรับมือกับคลื่นลูกค้าด้วยตัวเอง ดูท่าแล้วเขาคงต้องรับสมัครคนเพิ่มเสียที พรุ่งนี้ต้องหาโอกาสถามเถ้าแก่หลินดูว่ามีแผนการอย่างไรบ้าง

ชายชราพาหลินโปไปที่ครัวหลังร้าน ฟังหลินโปอธิบายวิธีการทำและรสชาติของหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานคร่าวๆ

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มตระเตรียมวัตถุดิบ

ตกตะกอนแป้งมันฝรั่ง หั่นเนื้อสันใน ปรุงรส ชุบแป้ง แล้วนำไปทอดในน้ำมันร้อนๆ

จากนั้นผัดซอสเปรี้ยวหวาน ใส่ผักเครื่องเคียง ตามด้วยเนื้อหมูที่ทอดจนกรอบ แล้วตักใส่จาน!

แม้ว่าอาจารย์ผู้เฒ่าจะมีอายุมากแล้ว แต่ฝีมือและน้ำหนักมือของเขากลับยังคงมั่นคงหนักแน่น

ถึงแม้จะมั่นใจในฝีมือตัวเองเพียงใด แต่หวังเต๋อฟูก็ยังลองชิมเองก่อนชิ้นหนึ่ง

ทันทีที่หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานเข้าปาก ดวงตาของเขาก็พลันสว่างวาบ

แป้งที่ชุบนั้นกรอบฟู ตามปกติอาหารทอดมักจะเลี่ยน แต่ซอสเปรี้ยวหวานและกลิ่นหอมสดชื่นของผักชีที่เคลือบอยู่ด้านนอกกลับช่วยตัดเลี่ยนได้อย่างพอดิบพอดี

รสชาติเค็มหวานกำลังดีจนหยุดกินไม่ได้ เป็นกรรมวิธีการทำอาหารที่ชาญฉลาดจริงๆ!

เมื่อจัดใส่จานเสร็จเรียบร้อย เขาก็ส่งให้หลินโป ใบหน้าของอาจารย์ผู้เฒ่ายิ้มกว้างจนรอยเหี่ยวย่นยับย่นประดุจดอกเบญจมาศบาน

"เถ้าแก่หลิน ลองดูสิครับว่าใช่แบบนี้หรือเปล่า วันหลังพาลูกชายมาที่ร้านบ่อยๆ นะครับ อยากทานอะไรก็เรียกหาผมได้เลย!"

"นั่นไม่ใช่..." หลินโปลังเลว่าจะอธิบายสถานะอย่างไรดี ก็ถูกหวังเต๋อฟูขัดจังหวะเสียก่อน

"รีบยกขึ้นไปเถอะครับ อาหารอย่างอื่นเดี๋ยวผมให้หลี่โหยวเอาขึ้นไปส่งตามหลังให้"

ไม่นานนัก บนโต๊ะตรงหน้าเทพไฉ่เสินน้อยก็เต็มไปด้วยอาหารคาวหวาน

"มาสิ ไม่ใช่ว่าอยากกินหรอกเหรอ?"

หลินโปคีบหมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเทพไฉ่เสินน้อย "ผมเห็นว่าท่านชอบทานของหวาน?"

"ถือว่าเจ้าพอจะมีตาถึงอยู่บ้าง" เทพไฉ่เสินน้อยคีบเข้าปากคำหนึ่ง

สัมผัสกรอบนอกนุ่มใน รสเปรี้ยวหวานผสมผสานกับกลิ่นหอมของเนื้อได้อย่างลงตัว

"ว้าว! มนุษย์ยุคนี้กินดีอยู่ดีถึงขนาดนี้เชียวหรือ?"

เมื่อพันปีก่อนที่เขาจะหลับใหลไป ต่อให้เป็นของเซ่นไหว้จากตระกูลมหาเศรษฐีก็มีเพียงเนื้อสัตว์สามอย่างกับขนมหวานธรรมดา

พอวางทิ้งไว้นานเข้าก็เย็นชืดจนรสชาติหดหายไปเกินครึ่ง

หลินโประบายยิ้มพลางคีบมันเทศเคลือบน้ำตาลให้เขาชิ้นหนึ่ง น้ำตาลที่เคี่ยวจนได้ที่ยืดออกมายาวเป็นระย้า

พอจุ่มลงในน้ำเย็น น้ำตาลก็แข็งตัวกลายเป็นเปลือกกรอบใสในทันที

"จานนี้ต้องกินตอนร้อนๆ นะ พอเย็นแล้วจะเสียรสชาติ"

เทพไฉ่เสินน้อยลงตะเกียบทันที สัมผัสด้านนอกเย็นแต่ด้านในร้อนระอุ เปลือกน้ำตาลกรอบเกรียวให้ความรู้สึกเหมือนได้ทานพุทราเคลือบน้ำตาลชั้นเลิศ

ยอดเยี่ยมจริงๆ!

หลังจากลิ้มรสของหวานแล้วก็สลับมาทานของคาวบ้าง ทั้งหมูผัดพริกและซี่โครงแกะทอดกรอบ

พอกินของเผ็ดร้อนเข้าไปก็วนกลับมาหาของหวานอย่างซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานและหมูเปรี้ยวหวานสับปะรด

"วิเศษ! มนุษย์ยุคนี้ช่างรู้จักเสพสุขกันเสียจริง"

อาหารเต็มโต๊ะทำให้เทพไฉ่เสินน้อยกินอย่างมีความสุขจนตาหยี ทั่วทั้งร่างดูเหมือนจะเปล่งรัศมีสีทองจางๆ ออกมา

ต้นแปะก๊วยบนยอดเขาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความเกษมสำราญขององค์เทพ กิ่งก้านใบไม้จึงไหวเอนตามลม พัดพาให้สายรัดเหรียญทองแดงทั้งต้นพริ้วไหวตามไปด้วย

เหรียญทองแดงกระทบกันเกิดเป็นเสียงกริ๊งกร๊างไพเราะเสนาะหู แม้เสียงจะไม่ดังมากนัก แต่กลับแว่วกังวานไปไกลแสนไกล

ผู้คนที่กำลังปีนเขาอยู่รู้สึกได้ว่าฝีเท้าของตนเบาลง ความเหนื่อยล้าที่เคยหนักอึ้งพลันมลายหายไปจนตัวเบาสบาย

ทุกคนในพื้นที่ท่องเที่ยวอดไม่ได้ที่จะแหงนมองไปยังต้นไม้ใหญ่บนภูเขาลูกนั้น

พวกเขาเห็นเพียงรัศมีสีทองจางๆ เปล่งประกายออกมา ใบไม้ที่เคยร่วงหล่นไปเมื่อคืนวาน ดูเหมือนจะผลิใบใหม่กลับมาเขียวขจีอีกครั้ง

จางรุ่ยหลินเพิ่งเดินออกมาจากศาลเจ้าและได้เห็นภาพนี้เข้าพอดี

สิ่งที่เปล่งประกายสีทองไม่ใช่ใบไม้ แต่เป็นเหรียญทองแดงบนสายรัดสีแดงพวกนั้น…

พวกมันกลายเป็นทองคำจริงๆ

สายรัดที่เขาเพิ่งจะผูกไปก็รวมอยู่ในนั้นด้วย เหรียญทองคำกับป้ายหยกอยู่คู่กัน ส่องแสงเจิดจ้าบาดตา

…

เทพไฉ่เสิน สำแดงฤทธิ์จริงๆ!