บทที่ 32 สตรีมเมอร์สายแฉ

บทที่ 32 สตรีมเมอร์สายแฉ

โจวซานที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที คิดจะเดินเข้าไปโต้เถียง

แต่ถูกหวังโป๋อวี่ดึงแขนไว้ "อย่าไปสนใจพวกหิวแสงเกาะกระแสพวกนี้เลย คนอื่นไม่รู้ แต่พวกเราไม่รู้หรือไง รอดูเขาหน้าแหกไปเถอะ!"

ตอนที่ไปซื้อตั๋ว หวังโป๋อวี่เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ในเคาน์เตอร์เป็นหญิงสาวหน้าใหม่ที่ไม่คุ้นตา น่าจะเป็นพนักงานขายตั๋วคนใหม่

ก่อนจะเดินจากไป เขาเคาะที่โต๊ะเคาน์เตอร์เบาๆ เพื่อเรียกความสนใจจากหญิงสาว

"น้องสาว ฝากรายงานเถ้าแก่พวกเธอหน่อยนะว่า วันนี้อาจจะมีคนมาหาเรื่อง ให้พวกเธอระวังตัวหน่อยล่ะ"

ขณะที่พูด หวังโป๋อวี่ก็ชี้ไปที่กลุ่มคนในฝูงชน

"ก็คือกลุ่มนั้นที่มาด้วยกันนั่นแหละ"

จางเสี่ยวเสี่ยวเม้มปากแน่นแล้วพยักหน้า

"ทราบแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"

หลินโปนั่งอยู่ที่ช่องจำหน่ายตั๋วข้างๆ เธอนั่นเอง เขากำลังอธิบายกิจกรรมของเขตท่องเที่ยวและโปรโมชั่นที่คุ้มค่าที่สุดให้กับนักท่องเที่ยวอย่างเป็นกันเอง

ทั้งคำพูดและท่าทางแตกต่างจากคุณชายเสเพลที่ไม่เอาไหนในอดีตอย่างสิ้นเชิง

คนกลับใจมีค่ากว่าทองคำ

คนอื่นอุตส่าห์ตั้งใจจะทำสิ่งดีๆ สักอย่าง แต่กลับมีคนคิดจะมาป่วน

จางเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

หลินโปสัมผัสได้ว่ามีคนมองอยู่ จึงยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวตอบกลับไป

จางเสี่ยวเสี่ยวถลึงตาใส่กลับไป ยิ้มอะไรกัน!

มีคนจะมาป่วนแล้วรู้ตัวบ้างไหมเนี่ย

จางเสี่ยวเสี่ยววางป้าย "พัก" ไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์ของเธอ

แล้วรีบเดินไปหาหลินโป เล่าเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อครู่ให้เขาฟัง

หลินโปเลิกคิ้วขึ้น "ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก คนดีผีคุ้ม"

"แถมได้โปรโมตฟรีๆ ไม่เอาก็โง่แล้ว!"

จางเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าอย่างไม่สบายใจนัก แล้วกลับไปทำงานที่ช่องของตัวเองต่อ

ไม่นานนัก สตรีมเมอร์คนนั้นก็มาถึงคิวที่ช่องของหลินโป

หลินโปตรวจสอบคูปอง กดเหรียญออกมาห้าเหรียญ แล้วยื่นให้พร้อมกับใบปลิวหนึ่งใบ พร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับผู้มาเยือน

"สวัสดีครับ นี่คือเหรียญเกมเริ่มต้นครับ"

"นอกจากนี้ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทดลองเปิดให้บริการ เรามีกิจกรรมสุดเซอร์ไพรส์ วันนี้สามารถเติมเงินเกมล่วงหน้าเพื่อเป็น 'วีไอพีจอมยุทธ์น้อยถามเซียน' ได้ครับ"

"หลังจากที่เขตท่องเที่ยวเฟสสองเปิดให้บริการ เหรียญเกมทั้งหมดที่ใช้จ่ายไปแล้ว จะถูกคืนกลับเข้าบัญชีของจอมยุทธ์น้อยโดยตรงเลยครับ"

"คุ้มค่ามากๆ เลยนะครับ ลองดูรายละเอียดก่อนได้"

"มีที่ไหนเขาให้เติมเงินตั้งแต่เริ่มแรกกัน! เติมไปแล้วถ้าเกิดไม่อยากเล่นขึ้นมาไม่เสียเงินฟรีรึไง ที่ร้ายแรงกว่านั้นถ้าพวกคุณเชิดเงินหนีล่ะ? พวกเราจะไปเรียกร้องกับใคร!"

หลินโปยังพูดไม่ทันจบ จอมยุทธ์ล้มโต๊ะก็ใช้มือข้างหนึ่งตบเคาน์เตอร์อย่างแรงขัดจังหวะหลินโป พร้อมกับตะโกนตั้งคำถามเสียงดัง

จนนักท่องเที่ยวที่อยู่ข้างๆ พากันหันมามอง

หลินโปสังเกตเห็นว่าขาแว่นกันแดดที่หน้าอกของสตรีมเมอร์นั้นดูหนากว่าปกติเล็กน้อย และมีแสงสะท้อนแวบขึ้นมาบนพื้นผิว

น่าจะเป็นกล้องขนาดจิ๋ว

หลินโปหาองศาที่พอเหมาะ หันหน้าเข้าหาสตรีมเมอร์

"คุณลูกค้าใจเย็นๆ นะครับ ทางเรามีลิงก์เติมเงินล่วงหน้าในแอป 'โต่วโต่ว' ด้วยครับ เติมเริ่มต้น 100 หยวนมีส่วนลดให้ด้วย ถ้าเข้าไปข้างในแล้วต้องการใช้ ค่อยเติมผ่านแอปจะคุ้มกว่าครับ ส่วนการแลกเหรียญ ในสถานที่ท่องเที่ยวของเรามีตู้แลกเหรียญเกมให้บริการ แลกเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการใช้ ใช้ไม่หมดก็ขอคืนเงินได้ตลอดเวลาครับ..."

"งั้น... งั้นเหรอ...?"

จอมยุทธ์ล้มโต๊ะเดิมทีตั้งใจจะมาหาเรื่อง เพื่อสร้างคอนเทนต์ดราม่า

ชื่อจริงของจอมยุทธ์ล้มโต๊ะคือจ้าวกัง ที่เขามีชื่อเสียงขึ้นมาได้ก็เพราะความห้าวหาญ กล้าที่จะชนตรงๆ

เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาได้รับเบาะแสมาว่าเขตท่องเที่ยวแห่งนี้มีปัญหา ขอให้เขามาเปิดโปงความจริง แถมยังให้ค่าจ้างก้อนโตอีกด้วย

เขาก็ได้ดูข้อมูลของเขตท่องเที่ยวแล้ว จากประสบการณ์ในวงการที่ไม่มากนักของเขา พวกที่ใช้กลยุทธ์ราคาถูกแบบนี้ แปดในสิบต้องมีอะไรตุกติกแน่นอน!

แต่พอตอนนี้ก้มมองคอมเมนต์ในมือถือ กลับเห็นเป็นเสียงเดียวกันหมด:

[เขตท่องเที่ยวนี้ก็ไม่เลวนะ มีโปรโมชั่นก็รีบบอก]

[แล้วก็ไม่ได้บังคับให้ซื้อด้วย]

[ฉันลองเข้าไปดูแล้ว เติมเงินออนไลน์ลด 20% ถ้าใช้จ่ายทั้งหมด เฟสสองยังคืนให้เท่ากับที่จ่ายไปอีก เท่ากับว่าลดราคาไปตั้ง 60% เลยนะ คุ้มมาก]

[ถูกขนาดนี้เลยเหรอ? ไปดูมั่งดีกว่า]

[เหรียญเกมที่ได้คืนจากการใช้จ่าย น่าจะขอคืนเป็นเงินสดไม่ได้ใช่ไหม?]

[คอมเมนต์บนเป็นอะไร จะเอากินฟรีเลยเหรอ?]

[มีแค่ฉันเหรอที่สังเกตว่าเขตท่องเที่ยวนี้ยังมีเฟสสองอีก?]

[สตรีมเมอร์อย่ามัวโอ้เอ้สิ รีบเข้าไปเร็ว!]

สีหน้าของจอมยุทธ์ล้มโต๊ะแข็งทื่อไปเล็กน้อย

ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโฆษณาให้เขาอยู่เลยนะ

"เอาล่ะๆ ผมแลกตรงนี้เลยหนึ่งพันหยวน!"

หลินโปกดเหรียญให้เขาสองร้อยเหรียญ "ขอให้เที่ยวให้สนุกนะครับ!"

จ้าวกังรับเหรียญเกมมา ใจจริงเขาอยากจะหาเรื่องต่อ

แต่ฝ่ายนั้นบริการดีขนาดนี้ เขาจะทำอะไรได้!

รอเข้าไปข้างในก่อนเถอะ ค่อยดูว่าเขาจะพูดยังไง

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเขตท่องเที่ยวที่ไม่มีแม้แต่เรตติ้งเดียว แถมก่อนหน้านี้มีแต่คำวิจารณ์แย่ๆ

จะใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียว จะไม่มีข้อบกพร่องให้จับผิดเลยสักนิด จะกลายเป็นกระแสชื่นชมทั่วโลกออนไลน์ได้ยังไง?

ที่มุมหนึ่ง เล่ยเป้ากับลูกศิษย์ตัวน้อยของเขายังไม่ได้เข้าไปในเขตท่องเที่ยว แต่กำลังนั่งยองๆ จดอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มเล็ก

"พี่ครับ เรายังไม่เข้าไปอีกเหรอ?"

"ไม่ต้องรีบ ฉันขอบันทึกจำนวนนักท่องเที่ยวในช่วงเช้าก่อน โดยทั่วไปแล้ว จำนวนนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในช่วง 8-10 โมงเช้า จะคิดเป็นประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ของนักท่องเที่ยวทั้งวัน เรามาประเมินจำนวนคนวันนี้กันก่อน พอใกล้ๆ เที่ยงค่อยเข้าไปดูสิ่งอำนวยความสะดวกในเขตท่องเที่ยว"

"เราเดินไปถามเขาตรงๆ ไม่ได้เหรอครับ?"

"นายหวังว่าเขาจะให้ข้อมูลจริงกับเราหรือไง?" เล่ยเป้าใช้สมุดในมือเคาะหัวลูกศิษย์เบาๆ

"พูดน้อยๆ หน่อย อย่าให้โป๊ะแตก!"

"แต่ว่า...พวกเราทำแบบนี้มันดูเด่นมากเลยนะครับ..."

เหล่าปรมาจารย์เฒ่าเข้าไปในเขตท่องเที่ยวกันหมดแล้ว เหลือเพียงพวกเขาสองคนที่สวมเสื้อกั๊กตกปลาสีตุ่นๆ แถมยังสะพายกล้องอีก!

รู้สึกเหมือนมีคนมองพวกเขาอยู่ตลอดเวลาเลย!

หลินโปตรวจตั๋วอย่างเป็นระบบ พลางชำเลืองมองบุคคลน่าสงสัยสองคนตรงมุมเสา

ดูท่าวันนี้เขตท่องเที่ยวคงจะคึกคักน่าดู

ก็ดี น่าจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์ให้เก็บเกี่ยวเยอะเลย

กลับมาที่จ้าวกัง หลังจากเข้าเขตท่องเที่ยวมาแล้ว เขาก็มุ่งตรงไปยังร้านเสื้อผ้าทันที

เขาเลือกหยิบชุดออกมา 4 ชุด แล้วเดินเข้าห้องลองเสื้อ

จากนั้นนำเสื้อผ้ามาจ่อที่หน้ากล้อง "นี่คือชุดราคา 5 หยวนสองชุด และชุดราคา 10 หยวนอีกสองชุดครับ มีทั้งชุดผู้ชายและผู้หญิง ทางสถานที่ท่องเที่ยวโฆษณาว่าเสื้อผ้าของเขาเป็นเส้นใยธรรมชาติทั้งหมด สวมใส่ได้อย่างสบายใจ"

จ้าวกังล้วงเอาไฟฉายแบล็คไลท์ (UV) ออกมาจากกระเป๋า

"ก่อนอื่นผมจะใช้ไฟฉายยูวีส่องให้ทุกคนดู ว่าพวกเขาซักผ้าทุกครั้งหลังลูกค้าใช้จริงหรือเปล่า!"

ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในไลฟ์สตรีมมากขึ้นเรื่อยๆ ไลฟ์ของจ้าวกังมักจะเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่งและใช้มุมกล้องที่ไม่ปกติแบบนี้เสมอ ทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง

ราวกับว่าตัวเองกำลังแฝงตัวเข้าไปสืบสวนอยู่

คอมเมนต์เริ่มไหลเข้ามา

[ยากว่ะ เอาจริง!]

[เมื่อก่อนผมเคยไปถ่ายรูปที่สตูดิโอ ชุดละตั้ง 299 ยังไม่กล้าฟันธงเลยว่าเขาซักทุกตัว]

[แต่ถ่ายในสตูฯ มันใส่แค่แป๊บเดียวไง ไม่ได้เดินร่อนไปทั่ว แต่ชุดเช่าตามที่เที่ยวนี่ใส่ลากยาวทั้งวันนะ]

[แค่คิดว่าบนเสื้อผ้ามีของเหลวจากร่างกายคนอื่นก็ขยะแขยงแล้ว]

[เหงื่อก็บอกเหงื่อดิ! จะมาใช้คำกำกวมว่าของเหลวเพื่อ!]

[ใครจะไปรู้วะว่าคนก่อนหน้าใส่ชุดนี้แล้วไปทำวีรกรรมอะไรมาบ้าง!]

จ้าวกังมองคอมเมนต์แล้วยิ้มมุมปาก

แม้แต่ร้านราคาหลายร้อยหยวน เวลาที่ลูกค้าเยอะๆ ก็ยังยากที่จะซักทุกครั้งหลังใช้

ไม่ต้องพูดถึงร้านแบบนี้เลย จ้าวกังมั่นใจมากว่าแค่ส่องไฟฉายยูวีลงไป จะต้องเจอร่องรอยคราบเหงื่อมากมายแน่นอน

"ทุกคนดูสิครับ...ว่าเสื้อผ้าพวกนี้มันสกปรกแค่ไหน"

แชะ เสียงดังขึ้น จ้าวกังเปิดไฟฉายยูวีส่องไปที่เสื้อผ้า

บนเสื้อผ้าสะอาดเอี่ยม ไม่มีร่องรอยส่วนเกินใดๆ ทั้งสิ้น

ไม่มี?!

ไม่มีเลยเนี่ยนะ?!

เป็นไปไม่ได้!

หรืออาจจะเป็นเพราะชุดนี้ราคาแพงกว่า

เขารีบเปลี่ยนไปหยิบชุดที่เช่าได้ทั้งวันในราคา 5 หยวน

แสงสีม่วงส่องลงไป

ก็ยังไม่มีร่องรอยใดๆ เช่นเคย

ประมาทไป…

ในคอมเมนต์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลอยผ่านไปมา

[ซักหมดเลยเหรอเนี่ย?]

[โอ้พระเจ้า เถ้าแก่ทำการกุศลอยู่หรือไง]

"แค่กๆ ดูเหมือนว่าร้านนี้จะจัดการเรื่องความสะอาดได้ดีทีเดียวครับ"

จ้าวกังกล่าวชมอย่างไม่เต็มใจนัก

เขาควรจะเตรียมตัวมาดีกว่านี้ ดันมาพลาดท่าเพราะยึดติดกับประสบการณ์เดิมๆ ที่นี่ซะได้

แต่เขตท่องเที่ยวแห่งนี้มันก็ผิดสามัญสำนึกเกินไปแล้ว!

อย่างไรก็ตาม จ้าวกังยังคงมั่นใจว่าเสื้อผ้าที่เช่าได้ในราคานี้ ไม่มีทางเป็นผ้าจากธรรมชาติแท้ๆ ได้แน่นอน!

จ้าวกังรวบรวมสติอารมณ์ แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

"ทางร้านอ้างว่าเสื้อผ้าของพวกเขาทำจากผ้าฝ้าย ผ้าลินิน หรือไม่ก็ผ้าไหมแท้ เรามาดูกันเลยครับ"

พูดจบ เขาก็ดึงเส้นด้ายเล็กๆ ออกมาจากตะเข็บเสื้อ แล้วหยิบไฟแช็กออกมา

พอจุดไฟ!

เนื้อผ้าไม่ได้หดตัวเป็นก้อนกลมเล็กๆ อย่างที่คาดไว้

แต่กลับกลายเป็นเถ้าผงละเอียดอย่างสม่ำเสมอ

เงียบ…

ทั้งไลฟ์สตรีมเงียบไปชั่วขณะ

จากนั้นคอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง!

[ผ้าไหมแท้จริงดิ?! หลอกกันป่ะเนี่ย!]

[ปกติเราชอบเย็บปักถักร้อยนะ ตรงจุดที่เฮียแกดึงด้ายออกมาเมื่อกี้ ถ้าตาไม่ฝาด... เหมือนงานเย็บมือด้วยอ่ะ....]

[เขตท่องเที่ยวนี้แม่งชักจะเวอร์ไปกันใหญ่ละ]

[อยากไป...]

[สตรีมเมอร์เตี๊ยมกับเจ้าของที่หรือเปล่าเนี่ย]

[ว่าไปแล้ว ไลฟ์สตรีมสายแฉทุกครั้งไม่เคยโดนจับได้เลย มันก็ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่นะ!]

[มีแค่ฉันเหรอที่สงสัยว่า ทำไมสตรีมเมอร์แอบพกไฟแช็กเข้ามาได้? ปกติหน้าทางเข้าเขาห้ามพกไม่ใช่เหรอ แล้วมาจุดไฟในร้านคนอื่นที่มีแต่ผ้าเนี่ยนะ เกิดไฟไหม้ขึ้นมาจะทำไง?]

แอดมินช่องสองคนที่สแตนด์บายอยู่บนรถ ไม่รอช้า รีบกด "อุ้ม" (บล็อก) พวกที่คอมเมนต์ขวางโลกพวกนั้นทิ้งทันที

ทั้งสองมองหน้ากัน

ครั้งนี้ไม่มีสคริปต์จริงๆ  ใครจะไปคิดล่ะ!

ตอนแรกนึกว่าแค่ตรงร้านเช่าชุดก็จัดการได้อยู่หมัดแล้วแท้ๆ!

เหงื่อเย็นๆ เริ่มซึมออกมากลางหลังของจ้าวกัง!

เขาต้องขุดหาเรื่องมาแฉให้ได้! ไม่งั้นงานนี้หน้าแหกยับเยินแน่!