บทที่ 17 ราคานี้มีอยู่จริงเหรอ?

บทที่ 17: ราคานี้มีอยู่จริงเหรอ?

หวังโป๋อวี่ยังอยากจะคุยกับหลินโปต่อ เรื่องที่ว่าไม่สามารถพบเจอเซียนได้อีกแล้วหมายความว่าอย่างไร

แต่ก็จนใจที่โจวซานผู้ใจร้อนดึงเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ เดินออกไปอย่างรวดเร็ว: "ไป! เข้าไปในพื้นที่ท่องเที่ยวกัน!"

ดวงตกมาตั้งนานขนาดนี้ สมควรแล้วที่จะต้องเสริมดวงการเงินสักหน่อย!

ส่วนสตรีมเมอร์คนนั้น หลังจากขอของขวัญจากผู้ชมในไลฟ์สตรีมแล้ว ก็แลกเหรียญทองแดงมาเป็นจำนวนหนึ่งร้อยหยวน โชว์เหรียญในมือหน้ากล้อง ทำท่าทางเหมือนเศรษฐีนีตัวน้อย

"วันนี้เล่อเล่อจะพาทุกคนไปช้อปปิ้งกันค่ะ"

【สตรีมเมอร์เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอ? ไปหาก้อนทองสิ! ไปหาก้อนทองพิเศษในพื้นที่ท่องเที่ยว!】

"ค่าๆๆ ทราบแล้วค่ะ!"

หญิงสาวรีบวิ่งไปยังทางเข้าเมืองโบราณอย่างเร่งรีบ

กลับเห็นนักศึกษาทั้งสี่คนเมื่อครู่ยืนนิ่งอยู่ใต้ซุ้มประตู "เมืองถามเซียน" พร้อมกัน ยังไม่ทันได้แปลกใจ ก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นในเมืองโบราณ

ถนนโบราณเงียบสงบ ไม่มีร่องรอยของความเป็นย่านการค้าแม้แต่น้อย บนถนนมีธงปลิวไสว มีผู้คนเดินไปมาประปราย

แต่ทุกคนล้วนสวมชุดโบราณ เมื่อเห็นพวกเขา ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดยืนมอง เผยให้เห็นสีหน้าอยากรู้อยากเห็น ราวกับไม่เคยเห็นคนยุคปัจจุบันมาก่อนจริงๆ

หวังเล่อเล่อรู้สึกประหม่าเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้กลุ่มนักศึกษาชายที่เปี่ยมไปด้วยพลังหยางทั้งสี่คน:

"พวกเราไม่ได้เข้ามาในสถานที่ท่องเที่ยวผีสิงอะไรใช่ไหมคะ ทำไมนักแสดงถึงได้แสดงสมจริงขนาดนี้?"

"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวนี้เกมไขปริศนาสวมบทบาทก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น เขาเรียกว่าความรู้สึกสมจริง! แต่โดยทั่วไปแล้ว สถานที่ท่องเที่ยวแบบนี้มักจะมีที่ให้เช่าชุดด้วย"

หวังโป๋อวี่ผู้ชื่นชอบเกมไขปริศนาสวมบทบาทวิเคราะห์

"เนื้อเรื่องของที่นี่แปดในสิบส่วนต้องเกี่ยวกับกาารแสวงหาเซียนแน่ๆ"

"สหายเต๋าทั้งหลายเดินทางมาจากต่างถิ่นเพื่อแสวงหาเซียนหรือ?"

เสียงใสๆ ที่เจือความขี้เล่นของเด็กสาวดังขึ้นข้างหูของพวกเขา

เมื่อหันกลับไป ก็เห็นเด็กสาวในชุดโบราณคนหนึ่ง เกล้าผมทรงยาจี้ สวมชุดหรูฉวินสีเหลืองอ่อน ที่เอวแขวนของเล่นไม้ที่มีด้ามจับตกแต่งไว้สองสามอัน

ใบหน้าเปื้อนยิ้มดูมีชีวิตชีวาและกระตือรือร้น

มีเนื้อเรื่องจริงๆ ด้วยเหรอ?

หวังโป๋อวี่ในฐานะผู้มีประสบการณ์ด้านเกมไขปริศนาสวมบทบาทจึงกันคนอื่นๆ ไว้ แล้วรับหน้าที่พูดคุยกับ NPC เอง: "ถูกต้องแล้ว เพียงแต่พวกเราได้ยินมาว่า ที่แห่งนี้ไม่มีเซียนแล้วหรือ?"

เด็กสาวส่ายหน้า ทำท่าทางเสียดาย: "วาสนาเซียนนั้นยากจะไขว่คว้า ใครเล่าจะยอมมอบโอกาสให้ผู้อื่นง่ายๆ? บันไดสู่เซียนขาดสะบั้นไปนับพันปีแล้ว"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ก็เห็นเธอชำเลืองมองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง แล้วลดเสียงลง: "แต่ว่า คนของที่นี่ไม่เคยล้มเลิกความตั้งใจที่จะเปิดเส้นทางเซียนใหม่อีกครั้ง คืนนี้บังเอิญจะมีการจัดพิธีกรรมขึ้นพอดี ผู้ที่ได้รับสิ่งยืนยันจะสามารถเข้าร่วมได้"

"การแต่งกายของพวกท่านชาวต่างถิ่น ย่อมเป็นที่ระแวดระวังของผู้คน สนใจจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือไม่เจ้าคะ?"

"แล้วพวกเราจะหาเสื้อผ้าได้อย่างไรล่ะ" หวังโป๋อวี่ถามไปพลางขยิบตาให้เพื่อนๆ

เห็นไหม! ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหมล่ะ?

"ไม่ลองมาเช่าที่ร้านของข้าสักชุดเล่า ให้ราคากันเองเลย"

หวังโป๋อวี่กำลังจะพูดว่าไม่จำเป็น

แต่เมื่อมองตามทิศทางที่นิ้วของเด็กสาวชี้ไป ก็เห็นร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง แขวนป้ายร้านเสื้อผ้าสกุลเซียว ที่หน้าประตูร้านมีธงแขวนไว้ตรงๆ ว่า "ให้เช่า หนึ่งเหวิน"

แค่หนึ่งเหวิน(เหรียญทองแดง)? 5 หยวน?

เดี๋ยวนะ ตั๋ว Early Bird ของพวกเขามีเหรียญทองแดงติดตัวมา 6 เหรียญ (มูลค่า 30 หยวน)... นี่ค่าเช่าแค่ 5 หยวน (1 เหรียญ) จริงๆ เหรอ? ตลกไปแล้วมั้ง?

เล่อเลือถือไม้เซลฟี่ เดินผ่านคนอื่นๆ ไปดึงตัวเด็กสาวที่ยิ้มหวาน:

"ไปๆๆ แต่น้องสาวคะ ในร้านของเธอพี่ถ่ายรูปได้ไหม? พี่กำลังไลฟ์สดอยู่"

"แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ!"

เซียวอวี้เอ๋อร์พยักหน้า จริงๆ แล้วเธอไม่ค่อยเข้าใจว่าไลฟ์สดคืออะไร แต่เถ้าแก่บอกไว้ว่า อย่าปล่อยให้โอกาสในการประชาสัมพันธ์ใดๆ หลุดลอยไป ไลฟ์สดก็เป็นโอกาสในการประชาสัมพันธ์อย่างหนึ่ง

เมื่อได้รับอนุญาต เล่อเล่อก็ถือโทรศัพท์มือถือเดินไปยังทิศทางของร้าน

"เข้ามาดูก่อนได้ทุกคนเลยค่ะ! ไม่เช่าก็ไม่เป็นไร" เซียวอวี้เอ๋อร์ก็ไม่ลืมเด็กหนุ่มทั้งสี่คนที่อยู่ข้างหลัง

รอมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้เจอลูกค้ากลุ่มแรกของวันนี้ จะปล่อยไปได้อย่างไร

"เข้าไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน ดูแล้วก็ไม่แพง" โจวซานพาเพื่อนร่วมห้องตามหลังเล่อเล่อเข้าไปในร้าน

จำนวนคนในไลฟ์สตรีมค่อยๆ เพิ่มขึ้นเป็นสองสามร้อยคน คอมเมนต์ก็เริ่มเลื่อนไหล

【1 เหวินหมายถึง 5 หยวนเหรอ? ถูกขนาดนี้เลย?】

【คิดดูก็รู้แล้วว่าต้องเป็นแบบห่วยที่สุดแน่ๆ มุกเก่าของพวกร้านถ่ายรูปตามแหล่งท่องเที่ยว 1 เหวินก็แค่กิมมิค ชุดที่ดีหน่อยก็ต้องเพิ่มราคา บวกค่าแต่งหน้าเข้าไปอีก ไม่มี 399 หยวนคงเอาไม่อยู่หรอก】

【แพ็คเกจถ่ายรูปตามสถานที่ท่องเที่ยว ก็มีแต่ท่าโพสซ้ำๆ เดิมๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก】

【แต่ที่นี่วิวสวยดีนะ ถ่ายรูปน่าจะออกมาสวย】

【เสื้อผ้าไม่รู้ว่ามีคนใส่มากี่คนแล้ว】

【สถานที่ท่องเที่ยวใหม่ๆ น่าจะยังโอเคอยู่มั้ง】

เล่อเลือยกโทรศัพท์มือถือขึ้น หามุมสวยๆ แล้วยิ้มให้กล้อง: "เดี๋ยวสตรีมเมอร์จะลองของให้ทุกคนดูนะคะ ว่าจะเหยียบกับระเบิดหรือเปล่า อยากเห็นสตรีมเมอร์ใส่ชุดไหนกันคะ!"

"แหม อย่าสิคะ โป๊เกินไปไม่ได้น้า! ทุกคนช่วยสตรีมเมอร์เลือกหน่อยนะคะ"

หวังเล่อเล่อหันกล้องไปยังเสื้อผ้า ทันใดนั้น ทั้งไลฟ์สตรีมก็ตาพร่าไปกับเสื้อผ้าในร้าน

ร้านค้าไม่ใหญ่มากนัก น่าจะประมาณห้าสิบตารางเมตร แต่กลับอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้า

ครึ่งหนึ่งเป็นชุดผู้หญิงทั้งหมด อีกครึ่งเป็นชุดผู้ชาย ตั้งแต่ชุดชาวบ้านผ้าฝ้ายผ้าป่านไปจนถึงชุดชาววังที่หรูหรา ตั้งแต่ชุดสั้นกระชับไปจนถึงชุดวังแขนกว้างที่ประณีต เรียกได้ว่ามีครบครันทุกแบบ

"ร้านของเราชั้นบนยังมีชุดสตรีอีกมากนะเจ้าคะ แม่นางสามารถขึ้นไปเลือกชมด้านบนได้ ห้องเปลี่ยนชุดสตรีก็อยู่ชั้นบนเช่นกันเจ้าค่ะ"

หวังเล่อเล่อลูบกระโปรงสีแดงอมชมพูที่อยู่ข้างๆ เนื้อผ้าที่สัมผัสนั้นเย็นและลื่นไหล งานปักบนนั้นงดงามอย่างยิ่ง สัมผัสแล้วไม่เหมือนใยสังเคราะห์ แต่กลับเหมือนผ้าไหมแท้มากกว่า

สถานที่ท่องเที่ยวที่เธอเคยไปมาถ้าไม่ถึงพันแห่งก็ต้องมีร้อยแห่ง ในฐานะบล็อกเกอร์สายความงามกึ่งหนึ่ง ถ่ายรูปตามสถานที่ท่องเที่ยวมาไม่น้อย ร้านถ่ายรูปเจ้าไหนกันที่จะเอาชุดผ้าไหมแท้มาแขวนไว้ข้างนอกแบบส่งๆ อย่างนี้!

"ชุดนี้เช่าวันละเท่าไหร่คะ?" เสียงของเล่อเล่อสั่นเล็กน้อย

"ชุดนี้จะแพงหน่อยนะเจ้าคะ" น้ำเสียงของเซียวอวี้เอ๋อร์หนักลงเล็กน้อย

【เห็นไหม ฉันพูดไม่ผิดหรอก ชุดคุณภาพดีก็ต้องขึ้นราคา! มีแต่ลูกไม้ทั้งนั้น!】

ชาวเน็ตที่เพิ่งทำนายไปเมื่อครู่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"2 เหวินเจ้าค่ะ"

"แน่ใจนะคะ?"

เล่อเล่อแทบไม่เชื่อหูตัวเอง สิบหยวนเช่าได้ทั้งวัน?

เซียวอวี้เอ๋อร์พยักหน้า เสื้อผ้าเหล่านี้ล้วนขนส่งมาจากแดนสวรรค์สุญญตา แม้สำนักฟ้าครามจะยากจน แต่ก็แค่ขาดแคลนศิลาวิญญาณและศาสตราอาคม

เสื้อผ้าเหล่านี้ต่อให้หรูหราเพียงใด สำหรับผู้ฝึกตนแล้วก็เป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดาเท่านั้น

แต่ฟังจากที่ท่านผู้อาวุโสหลินบอก ของที่นำมาจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรสามารถคงอยู่หรือใช้งานได้เฉพาะในพื้นที่ท่องเที่ยวเท่านั้น

ไม่สามารถนำออกไปข้างนอกได้ ดังนั้นจึงทำได้แค่ให้เช่า

ไม่อย่างนั้นจะขายโดยตรงก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้

เสื้อผ้าของคนธรรมดาเต็มร้านขนาดนี้ จะสามารถแลกเปลี่ยนเป็น พลังแห่งศรัทธาและปณิธาน ได้งั้นหรือ? แค่คิดนางก็ไม่กล้าคิดแล้ว!

"ฉันเช่าค่ะ!" เล่อเล่อไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอตัดสินใจทันทีมือที่กำชุดไว้แน่นไม่อยากจะปล่อยเลย

พระเจ้า! เนื้อผ้านี้ ฝีมือนี้ แค่เสื้อคลุมแขนกว้างตัวนอกอย่างเดียวก็ราคาเท่าไหร่แล้ว! 4,000 หยวนจะซื้อได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย!

แถมเธอยังไม่เคยเห็นแบบที่คล้ายกันนี้บนอินเทอร์เน็ตมาก่อน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นงานสั่งทำพิเศษ!

10 หยวนใส่ได้ทั้งวัน นี่มันการกุศลชัดๆ!

หวังโป๋อวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็มองจนตะลึง ถูกขนาดนี้ แต่งตัวให้หล่อหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

เขาวางชุดที่ดูเหมือนชุด NPC ในมือลง แล้วหันไปหยิบ ชุดจอมยุทธ์ ลายมังกรทองบนพื้นสีดำที่ดูเท่กว่าอย่างเห็นได้ชัดซึ่งแขวนอยู่ข้างๆ!

คนอื่นๆ ก็เริ่มเลือกชุดของตัวเองเช่นกัน

เล่อเล่อจ่ายเพิ่มอีก 1 เหรียญทองแดงเพื่อทำผมและแต่งหน้า แค่ทำผมนิดหน่อยจะเป็นไรไป แค่ 15 หยวนเอง

เซียวอวี้เอ๋อร์ดีใจเป็นอย่างยิ่ง ให้ "พนักงาน" แต่งหน้าให้เล่อเล่อ

เพียงไม่ถึงสิบนาที การแต่งหน้าสไตล์โบราณก็เสร็จสมบูรณ์

หวังเล่อเล่อมองดูสตรีสูงศักดิ์ในชุดโบราณในกระจก สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหมือนของเก่าที่ถูกบูรณะใหม่ทั้งหมด เธอถึงกับพูดจาติดๆ ขัดๆ!

นี่... นี่... คือฉันเหรอ! แต่งได้สุดยอดเกินไปแล้ว!"

เซียวอวี้เอ๋อร์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ การแต่งหน้าสไตล์เทพเซียนเหิน เป็นสไตล์การแต่งหน้าที่แพร่หลายในวังบุปผาโปรยและเป็นที่นิยมไปทั่วแดนสวรรค์สุญญตา ย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว

พนักงานในร้านนี้ล้วนเป็นหุ่นเชิดของเซียวอวี้เอ๋อร์ ปัดเศษแล้วก็เท่ากับว่าเซียวอวี้เอ๋อร์เป็นคนแต่งเองนั่นแหละ

ในใจเธอรู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง!

ไม่คิดเลยว่า เพียงชั่วครู่เดียว ก็หาเงินได้ถึง 11 เหรียญทองแดง ตอนกลางคืนสามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นพลังแห่งศรัทธาและปณิธานได้ทั้งหมด!

เซียวอวี้เอ๋อร์กำเหรียญทองแดงในมือแน่น ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังใจ!

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ถ้าเป็นจริงอย่างที่ท่านผู้อาวุโสพูด เช่นนั้นแล้วธุรกิจของพวกเขาก็จะยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ

ผู้ที่รู้สึกเหลือเชื่อเช่นเดียวกันยังมีนักท่องเที่ยวทั้งห้าคนและผู้ชมในไลฟ์สตรีม

จนกระทั่งเดินออกจากร้านในชุดเต็มยศ เถ้าแก่ร้านกลับไม่มีการแนะนำให้พวกเขาเพิ่มแพ็คเกจถ่ายรูปเลยแม้แต่น้อย!

【บ้าไปแล้ว นี่มันค่าครองชีพอะไรกันเนี่ย! ยุค 90 หรือไง?】

【ยุค 90 ที่ไหนกัน สถานที่ท่องเที่ยวสมัยนั้นไม่มีอะไรให้เล่นเยอะขนาดนี้หรอก】

【แล้วค่าติดขนตาปลอม ค่าถ่ายรูป ค่าเลือกรูป ค่ารีทัชรูป เพิ่มเติมล่ะ หายไปไหน?】

【ไม่มีการบวกอะไรเพิ่มเลยสักอย่าง! รีสอร์ทนี้มีอยู่จริงบนโลกเหรอเนี่ย?】

【พิกัด! ฉันต้องการพิกัด!】