บทที่ 16 นักท่องเที่ยวกลุ่มแรก

บทที่ 16: นักท่องเที่ยวกลุ่มแรก

วันแรกของการเปิดทำการ

ผู้เฒ่าจางตื่นแต่เช้าตรู่ ฉีกปฏิทินหมื่นปีของวันที่ 1 เมษายนออก

เขาเห็นตัวอักษรตัวใหญ่สี่ตัวบนปฏิทินฤกษ์ยามเขียนว่า "ไม่เหมาะทำการมงคลใดๆ"

"ฤกษ์ไม่ค่อยดีเลย..."

"ผิดแล้ว" แปะ! หลินโป เอาปฏิทินแผ่นก่อนหน้าแปะกลับเข้าไป

"วันนี้วันที่ 25 เหมาะแก่การเปิดกิจการ ลงเสาเอก รับทรัพย์!"

"ฉันฉีกเกินไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?" ผู้เฒ่าจางกะพริบตาปริบๆ ถอนหายใจยาว "แก่จนเลอะเลือนแล้วจริงๆ..."

หลินโปเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรู้สึกผิดในใจ

"ที่ไหนกันครับ ที่นี่ยังต้องพึ่งพาท่านอยู่นะ ทำตามที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้ เตรียมตัวพร้อมหรือยังครับ?"

ผู้เฒ่าจางพยักหน้า สวมหมวกงอบกับเสื้อกันฝนฟาง สะพายตะกร้าใส่ปลา ถือคันเบ็ด

เขาเดินอย่างไม่รีบร้อนไปยังประตูทางเข้ารีสอร์ท จูงวัวหนึ่งตัว เดินออกไปด้านนอก

หลินโปมองออกไปนอกพื้นที่ท่องเที่ยว ตั๋ว Early Bird ขายไปได้ทั้งหมด 514 ใบ ไม่รู้ว่าวันนี้ จะมีคนมาบ้างหรือเปล่า

ในขณะเดียวกัน กลุ่มเพื่อนร่วมหอของอวี๋หยางกำลังนั่งอยู่บนรถประจำทางที่มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ท่องเที่ยว มองดูรถยิ่งวิ่งก็ยิ่งออกนอกเส้นทาง จนเลี้ยวเข้าสู่ถนนบนภูเขา

"นี่น่ะเหรอที่แกบอกว่าอยู่ใกล้ภูเขาสู่หลิงมาก? นั่งรถมาเกือบชั่วโมงแล้วนะ" โจวซานทำหน้าบึ้ง กอดอก

เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งมาถึงเมืองสู่หลิง กินปิ้งย่างไปนิดหน่อย วันนี้ก็ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อออกเดินทาง

"ดูจากระยะทางเส้นตรงมันก็ไม่ไกลจริงๆ นี่นา!" อวี๋หยางกระแอมเบาๆ เพื่อรักษาหน้าตัวเอง

"ดูสิ ทำเอาพี่ใหญ่ เมารถจนจะเป็นยังไงอยู่แล้ว!"  โจวซานประคองเด็กหนุ่มใส่แว่นคนหนึ่ง

"ไม่เป็นไร ฉันยังทนไหว" จี้เจ๋อหมิงโบกมือ เพื่อนร่วมห้องอุตส่าห์ซื้อตั๋วให้เขาด้วยความหวังดี

หลายวันก่อนเขาเพิ่งสอบเข้าปริญญาโทไม่ติด ทั้งวิทยานิพนธ์จบการศึกษาและการหางานก็ล่าช้าไปหมด ต้องอาศัยการสนับสนุนจากเพื่อนร่วมห้อง คอยช่วยหาข้อมูลให้ ตอนนี้ยังอุตส่าห์พาเขาออกมาเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศอีก เขาจะทำตัวเป็นตัวถ่วงได้ยังไง

"ถึงแล้วๆ!" อวี๋หยางชี้ไปที่ป้ายชื่อที่เห็นอยู่ไกลๆ อย่างตื่นเต้นจนแทบจะกระโดด

แต่รถประจำทางกลับขับผ่านหน้าประตูใหญ่ของพื้นที่ท่องเที่ยวไปตรงๆ แล้ววิ่งต่อไปอีกหลายร้อยเมตรจึงจอด:

"ถึงหมู่บ้านเสี่ยวเหอ กลุ่มที่ 2 แล้วค่ะ ผู้โดยสารที่จะลงกรุณาลงจากรถด้วยค่ะ"

...

กระทั่งป้ายรถเมล์ยังไม่มี พอเห็นภาพแบบนี้ อวี๋หยางก็เริ่มอยากจะถอดใจแล้ว

"มาถึงกันแล้ว ก็เข้าไปดูกันหน่อยเถอะ" หนุ่มแว่นตัดสินใจ ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้เขาไม่อยากจะนั่งรถอีกแล้วจริงๆ

ทั้งสี่คนเดินเป็นกลุ่มมุ่งหน้าไปยังทิศทางของพื้นที่ท่องเที่ยว ตอนนี้น่าจะเข้ามาในเขตพื้นที่ท่องเที่ยวแล้ว แต่ยังไม่เห็นจุดจำหน่ายตั๋ว

สิบโมงกว่าแล้ว ในหุบเขายังคงมีหมอกจางๆ ในอากาศมีกลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของต้นไม้

"อากาศก็ไม่เลวนะ ถ้าไม่ไหวก็ถือซะว่ามาเดินป่าแล้วกัน!" อวี๋หยางรีบเดินนำไปข้างหน้าสองสามก้าว หันกลับมาให้กำลังใจเพื่อนร่วมห้อง พยายามสร้างบรรยากาศให้คึกคัก

ยังไงซะเขาก็เป็นคนต้นคิด ถ้าเกิดว่ามันห่วยแตกขึ้นมาจริงๆ ในใจก็คงรู้สึกผิด

แต่เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนกลับไม่มีใครตอบเขา แต่กลับพร้อมใจกันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

โจวซานยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง แล้วผลักเขาออกไป

"ขยับมาหน่อย อย่าบัง"

อวี๋หยางหันกลับไปมองอย่างงงๆ ก็เห็นลำแสงสวยงามส่องผ่านแมกไม้ลงมา ไม่ไกลนักมีแม่น้ำสายเล็กๆ ที่มีสะพานแผ่นหิน ทอดข้ามอยู่

เมื่อข้ามสะพานไป ก็เป็นถนนหินสีเขียวที่คดเคี้ยวทอดยาวไปยังเมืองโบราณแห่งหนึ่ง หลังคากระเบื้องสีเขียวที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ให้ความรู้สึกเรียบง่ายและเงียบสงบ

และในขณะนั้น ชายชราคนหนึ่งกำลังจูงวัวข้ามสะพานอย่างช้าๆ

ท่ามกลางม่านหมอกที่พร่ามัว แค่ถ่ายรูปส่งๆ ก็ได้ภาพสวยระดับมาสเตอร์พีซแล้ว

"คงไม่ได้จะเก็บเงินค่าถ่ายรูปหรอกนะ?"

อวี๋หยางหยิบโทรศัพท์มือถือตามออกมา พลางบ่นพึมพำในใจ

ชายชราดูเหมือนจะสังเกตเห็นพวกเขา จึงหยุดอยู่บนสะพาน

จบแล้ว! โดนจับได้แล้ว!

ทั้งสี่คนกำลังใจตุ๊มๆ ต้อมๆ

ด้านข้างมีผู้หญิงคนหนึ่งถือขาตั้งโทรศัพท์มือถือเดินผ่านพวกเขาไป ดูเหมือนกำลังพูดคุยกับผู้ชมในไลฟ์สตรีมอยู่:

"ทุกคนคะ เล่อเล่อมาถึงแล้ว จะพาทุกคนไปดูว่าสถานที่ท่องเที่ยวแดนเร้นลับสู่หลิงนี่เป็นยังไงบ้างนะคะ!"

"ทุกคนช่วยกดติดตามสตรีมเมอร์ให้หน่อยน้า! ทัวร์สุดสัปดาห์ ข้อมูลท่องเที่ยวรอบเมืองสู่หลิงแบบสดใหม่ เล่อเล่อจะพาทุกคนไปสำรวจเองค่ะ!"

หญิงสาวถ่ายรูปชายชราที่กำลังจูงวัว แล้วใช้นิ้วชี้ไปทางเมืองโบราณ: "ทางนั้นคือพื้นที่ท่องเที่ยวค่ะ! เราต้องข้ามสะพานไปก่อน"

"อะไรนะคะ? คุณลุงคนนั้นเป็นแบบสำหรับถ่ายรูปเหรอ? เดี๋ยวสตรีมเมอร์ไปถามให้!"

สตรีมเมอร์ที่ชื่อเล่อเล่อคนนี้ เดินตรงไปยังคุณลุงจูงวัวทันที อวี๋หยางและคนอื่นๆ รีบตามไป

ถ้าเก็บเงินเธอไปแล้ว ก็จะมาเก็บเงินพวกเราไม่ได้แล้วนะ!

กลุ่มคนเพิ่งจะเดินไปถึงหน้าคุณลุง กำลังจะเอ่ยปากถาม

กลับเห็นผู้เฒ่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาและริ้วรอยเหี่ยวย่นแฝงไว้ด้วยความผันผวนของชีวิตที่ไม่อาจบรรยาย: "พวกเจ้ามาเพื่อแสวงหาเซียนหรือ?"

ทุกคนต่างถูกท่าทีของชายชราข่มจนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

นี่มัน... เข้าสู่เนื้อเรื่องแล้วเหรอ?!

แต่แล้วชายชราก็ส่ายหน้า ถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง: "พวกเจ้ามาช้าไปแล้ว เส้นทางเซียนขาดสะบั้นแล้ว! เมื่อแสวงหาไม่ได้ ก็อย่าได้แสวงหาเลย..."

พูดจบก็จูงวัวเดินจากไปไกล

โจวซานที่แต่เดิมไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ตบไหล่อวี๋หยางแล้วพูดว่า:

"ไม่เลวนี่ เข้าเนื้อเรื่องแล้ว  แมวตาบอดเจอหนูตายแท้ๆ ดันแจ็กพอตเจอจนได้!"

"ยิ่งอยากเข้าไปดูแล้วสิ!"

"ไปๆๆ รีบเข้าไปเร็ว!" ในที่สุดอวี๋หยางก็ดีใจขึ้นมา

คอมเมนต์ในไลฟ์สตรีมของหวังเล่อเล่อคึกคักขึ้นมาทันที

【เชี่ย! เมื่อกี้ได้ฟีลแดนเซียนบนโลกมนุษย์เลยอ่ะ!】

【สตรีมเมอร์รีบเข้าไปเร็ว อยากดูว่าพวกเขาจะเล่นท่ายากอะไรออกมา】

【หัวใจน้อย*1】

หวังเล่อเล่อเป็นสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ วันนี้พอเห็นว่าคนในไลฟ์สตรีมเยอะขึ้น ก็รู้สึกมีกำลังใจเต็มเปี่ยมทันที!

"โอเคค่ะ ขอบคุณสำหรับหัวใจน้อยๆ จากพี่สาวนะคะ เดี๋ยวสตรีมเมอร์จะเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย!"

กลุ่มคนเดินตรงไปข้างหน้า

จนกระทั่งมาถึงประตูทางเข้าเมือง จึงได้เห็นจุดจำหน่ายตั๋ว ทั้งหมดจึงเดินเข้าไป

แต่จุดจำหน่ายตั๋วกลับแตกต่างจากที่อื่น มันตั้งอยู่ในอาคารโบราณ เมื่อเข้าไปแล้วราวกับได้มาถึงร้านแลกเงินในสมัยโบราณ

หลังเคาน์เตอร์สูงๆ มีชายคนหนึ่งในชุดโบราณนั่งอยู่ เมื่อเห็นพวกเขามาถึง ก็เงยหน้าขึ้นมอง

"สหายเต๋าทุกท่านมาจากต่างถิ่นหรือ? มีใบผ่านทางหรือไม่?"

หวังโป๋อวี่ ถึงกับหลุดขำ NPC ที่นี่อินกับบทบาทน่าดู

เดิมทีคิดว่าจะน่าเบื่อ เพราะในสายตาเขา แม้แต่ภูเขาสู่หลิงก็งั้นๆ ปกติก็แค่เดินเล่นอยู่แถวตีนเขา แล้วนี่จะอะไรกับสถานที่ท่องเที่ยวที่แค่ฟังชื่อก็รู้ว่าลอกเลียนแบบมา

เพียงแต่ในฐานะเจ้าบ้าน ก็ต้องให้ความสำคัญกับความต้องการของเพื่อนร่วมห้องก่อน

ไม่คิดเลยว่า ไม่ได้กลับมาครึ่งปี สถานที่ท่องเที่ยวที่บ้านจะพัฒนาไปถึงขนาดนี้แล้ว?

เขาจึงเริ่มอินไปกับบทบาท ยื่นรหัสยืนยันในโทรศัพท์มือถือไปให้ พร้อมกับดัดเสียงพูดว่า

"รบกวนท่านช่วยตรวจสอบด้วย!"

คนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ก็คือหลินโปนั่นเอง งานรับเงินและตรวจสอบตั๋วยังไม่สะดวกที่จะมอบให้เหล่าผู้ฝึกตนเหล่านั้นทำได้ จึงต้องลงมือทำเอง

หลินโปตรวจสอบตั๋ว แล้วนับเหรียญทองแดงที่ใช้แทนเหรียญเกมออกมาสองสามเหรียญ วางไว้บนเคาน์เตอร์แล้วเลื่อนออกไป

"สหายเต๋าเดินทางมาไกล คงจะไม่มีเงินติดตัวมาเท่าใดนัก โปรดเก็บเหรียญทองแดง 6 เหรียญนี้ไว้ให้ดี หากต้องการเพิ่มเติม..."

หลินโปชี้ไปที่ตารางราคาข้างเคาน์เตอร์: "สามารถเลือกแลกเปลี่ยน หรือหาวิธีหาเงินในเมืองถามเซียนได้"

ตารางราคานั้นเป็นเพียงกระดาษซวนจื่อธรรมดา บนนั้นเขียนด้วยพู่กันสองสามบรรทัด: 5 หยวน 1 เหรียญ

เนื่องจากไม่รู้ว่าสถานการณ์ในพื้นที่ท่องเที่ยวเป็นอย่างไร ทั้งหมดจึงตัดสินใจยังไม่ซื้อเพิ่ม

"เหรียญเกมพวกเรายังไม่ซื้อเพิ่มแล้วกันครับ แต่ว่ากิจกรรมหาก้อนทองนั่นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?"

"แน่นอน! นั่นคือพรจากเทพไฉเสิน! หาเจอก็มีรางวัล"

"มีคำใบ้อะไรบ้างไหมครับ?"

"เดินเล่นในพื้นที่ท่องเที่ยวให้มากๆ อย่าพลาดรายละเอียดใดๆ"

หลินโปยิ้ม ถ้ามีคำใบ้ เขาก็คงไปหาเองแล้ว!