บทที่ 11 ได้ที่หนึ่ง แต่พ่อกับแม่บอกว่าผมยัดเงินมา

บทที่ 11 ได้ที่หนึ่ง แต่พ่อกับแม่บอกว่าผมยัดเงินมา

รถหรูพลังงานแม่เหล็กลงจอดอย่างนิ่มนวลที่คฤหาสน์ส่วนตัวชานเมืองตงไห่

ทันทีที่หลินฟานก้าวเข้ามาในห้องโถงหินอ่อนอันเย็นฉ่ำของวิลล่า กลิ่นหอมจางๆ ก็พุ่งเข้ามาปะทะจมูก

ซูเยว่หรง ในชุดคลุมผ้าไหมตัดเย็บอย่างประณีต เดินเร็วๆ ออกมาจากห้องนั่งเล่น

คิ้วของเธอขมวดมุ่นด้วยความตำหนิเล็กน้อย แต่แววตากลับล้นปรี่ไปด้วยความรักและความห่วงใย

"ทำไมเพิ่งกลับมาตอนนี้? แม่เป็นห่วงแทบแย่"

โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด เธอคว้าตัวหลินฟานมาสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

"บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?"

"หิวหรือยัง? แม่ให้ในครัวตุ๋นซุปไว้ให้แล้ว"

มือของเธอเอื้อมไปรับกระเป๋าใบเล็กที่แฟบลงด้านหลังหลินฟานมาอย่างเป็นธรรมชาติ เธอลองบีบดู แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป

มันว่างเปล่า

เสียงของซูเยว่หรงพุ่งสูงขึ้นหลายอ็อกเทฟทันที แฝงความตึงเครียด

"ยาหมดเกลี้ยงเลยเหรอ? ในสนามสอบอันตรายมากใช่ไหม?"

"ถ้ารู้งี้แม่น่าจะเตรียมให้ลูกอีกสักสองสามลัง บอกให้พกกระเป๋าใบใหญ่กว่านี้ก็ไม่เชื่อ..."

มุมปากของหลินฟานกระตุกเบาๆ

สองสามลัง?

แม่ครับ ผมไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไม่ได้ไปรบในสงครามอวกาศ

บนโต๊ะอาหาร อาหารรสเลิศวางเรียงรายละลานตา ทั้งหมดล้วนเป็นของโปรดของหลินฟาน

ซูเยว่หรงคอยคีบอาหารใส่ชามเขาไม่หยุด ราวกับลูกชายไม่ได้เพิ่งสอบเสร็จ แต่เพิ่งกลับมาจากสมรภูมินองเลือดแนวหน้าต่างดาว

"กินเยอะๆ ดูสิ ผอมลงตั้งเยอะ"

มองดูกองภูเขาอาหารในชาม ในที่สุดหลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะวางตะเกียบลง

"แม่ครับ"

"หือ?"

"แม่ไม่ห่วงผลสอบของผมสักนิดเลยเหรอครับ?"

ได้ยินดังนั้น ซูเยว่หรงก็วางตะเกียบลงเช่นกัน

น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยการตัดสินที่ไม่อาจโต้แย้ง

"ลูกมีพรสวรรค์แรงค์ F จะไปมีผลสอบอะไรได้?"

เส้นเลือดที่ขมับของหลินฟานเต้นตุบๆ อีกครั้ง

"แรงค์ F จะมีผลสอบดีๆ ไม่ได้เหรอครับ?"

ซูเยว่หรงทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ แถมยังยิ้มให้อย่างเอ็นดู

"แม่คุยกับพ่อแล้ว การสอบก็แค่พิธีการ ให้ลูกไปหาประสบการณ์เฉยๆ"

"พอเรียนจบ ก็มาทำงานที่เครือว่านซิง แม่จะเตรียมตำแหน่งรองประธานสบายๆ ให้ลูก นั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์ไปวันๆ"

"ทั้งบริษัทจะเป็นของลูกในอนาคต"

เธอตบหลังมือหลินฟานเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยนจนละลายเหล็กกล้าได้

"เกรด... เรื่องพรรค์นั้นมันสำคัญตรงไหน?"

หลินฟานเอามือกุมขมับ หัวเริ่มปวดตุบๆ

คุณนายครับ คุณไม่กลัวจะเลี้ยงลูกให้กลายเป็นเพลย์บอยล้างผลาญระดับตำนานจริงๆ เหรอครับ?

เขาตัดสินใจเลิกอ้อมค้อม แล้วทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงไปตรงๆ

"แม่ครับ ลูกชายแม่สอบได้ที่หนึ่งของเมืองตงไห่รอบนี้ คะแนนทะลุหมื่น ทำลายสถิติระดับประเทศด้วย"

ซูเยว่หรงชะงัก

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา แล้วเอื้อมมือมาหยิกแก้มหลินฟาน

"เสี่ยวฟานของเรานี่ล้อเล่นเก่งขึ้นเรื่อยๆ นะ"

"พยายามจะทำให้แม่ดีใจเหรอจ๊ะ?"

หลินฟานปล่อยให้เธอหยิก แต่สีหน้าของเขาจริงจังสุดขีด

"ผมไม่ได้ล้อเล่น"

รอยยิ้มบนหน้าซูเยว่หรงค่อยๆ จางลง

สายตาของเธอเปลี่ยนเป็นคมกริบและระแวดระวังทันที เธอลดเสียงลงต่ำ

"ลูกไปจ้างใครมาทำ?"

"หมดไปเท่าไหร่?"

"งานสะอาดไหม? จะสาวถึงตัวได้หรือเปล่า?"

ชุดคำถามรัวใส่เขา สมองของเธอสลับโหมดเข้าสู่การควบคุมความเสี่ยงทางธุรกิจโดยอัตโนมัติ

"รีบบอกแม่มา แม่จะจัดการเรื่องที่เหลือเอง รับรองไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องลูกแน่!"

หลินฟานกลอกตา

เขาขี้เกียจจะอธิบายต่อ เลยเปิดโทรศัพท์ เปิดข่าวที่เป็นกระแสและภาพหน้าจออันดับวางตรงหน้าซูเยว่หรง

เมื่อเธอเห็นชื่อ 'หลินฟาน' ที่โดดเด่นเป็นสง่าอยู่บนจุดสูงสุด ตามด้วยตัวเลขคะแนนที่ทำลายสามัญสำนึกนั่น...

สีหน้าทุกอย่างของเธอแข็งค้างไปในทันที

วินาทีถัดมา

ท่าทีของซูเยว่หรงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้าแบบ 180 องศา

เธอคว้าโทรศัพท์ไป นิ้วรัวบนหน้าจอเพื่อตรวจสอบแหล่งข่าวและความน่าเชื่อถือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลมหายใจของเธอถี่กระชั้น มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย

"ลูกชายฉันสอบได้ที่หนึ่ง! เขาเป็นจอหงวน!"

ประธานหญิงจอมเผด็จการที่เมื่อกี้ยังมองเกรดเหมือนฝุ่นผงและพูดว่า 'คะแนนไร้ประโยชน์' เปลี่ยนร่างเป็นคุณแม่เห่อลูกขั้นสุดที่โหยหาความสำเร็จของลูกชายในพริบตา

"แม่รู้แล้ว! แม่รู้ว่าลูกชายแม่ต้องเป็นอัจฉริยะ!"

"ฮ่าๆๆ..."

"แรงค์ F บ้าบออะไรกัน! เครื่องจักรพังๆ วันปลุกพลังนั่นต้องรวนแน่ๆ! มันต้องรวนชัวร์!"

เธอเริ่มใช้คำศัพท์หรูหราและเวอร์วังอลังการสารพัดมาสรรเสริญเยินยอหลินฟานอย่างตะกุกตะกัก

"กิเลนน้อยจุติลงมาเกิด!"

"นี่คือกิเลนน้อยแห่งตระกูลหลินของเรา!"

"ต่อให้เทพยุทธ์ลงมาเกิดก็คงไม่เก่งไปกว่านี้แล้ว!"

หลินฟานรู้สึกหนังหัวชาด้วยความเขินอาย นิ้วเท้าแทบจะจิกพื้นหินอ่อนราคาแพงจนเป็นหลุมสามห้องนอน

พ่อบ้านชราที่รออยู่ข้างๆ ก็โค้งคำนับเล็กน้อย แม้ดวงตาจะมีความตกใจ แต่ความยินดีนั้นออกมาจากใจจริง

"ตาเฒ่าหวัง คุณ แล้วก็ทุกคนในคฤหาสน์ เดือนนี้ทุกคนได้โบนัสเงินเดือนสามเดือน!"

ซูเยว่หรงโบกมืออย่างใจป้ำสุดๆ

จากนั้น เธอก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาค้นหาทุกอย่างที่เกี่ยวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเมืองตงไห่อย่างบ้าคลั่ง

เห็นพาดหัวข่าวอย่าง "อัจฉริยะผงาด! พรสวรรค์แรงค์ F สร้างตำนานคะแนนทะลุหมื่น!" เธอก็พยักหน้าอย่างพอใจ

แถมยังวิจารณ์อย่างเคร่งขรึม: "อืม สื่อเจ้านี้ตาถึง ปีหน้าเพิ่มงบโฆษณาให้พวกเขา 15%"

แต่พอเลื่อนไปเจอข่าวกังขาที่พาดหัวว่า "ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน? เบื้องหลังคะแนนหมื่นแต้ม คือมหกรรมของทุนนิยมใช่หรือไม่?" เธอก็ของขึ้นทันที

"ไร้สาระ! ไม่รู้จริงอย่ามาเขียนมั่วซั่ว! ลูกชายฉันสอบได้ที่หนึ่งด้วยความสามารถตัวเอง เกี่ยวอะไรกับทุนนิยมยะ!"

"สื่อไก่กาที่ไหนเนี่ย? พรุ่งนี้ฉันจะไปเทคโอเวอร์มัน!"

ทันใดนั้น เธอก็กดโทรวิดีโอคอลข้ามดวงดาว

หน้าจอแสงสว่างวาบ ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

นั่นคือพ่อของหลินฟาน ผู้กุมบังเหียนเครือว่านซิง หลินเจี้ยนเย่

ทันทีที่เชื่อมต่อ ซูเยว่หรงตื่นเต้นจนพูดไม่รู้เรื่อง

"ตาแก่หลิน!"

"ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษเรา... ไม่สิ ควันพวยพุ่งขึ้นจากฮวงซุ้ยตระกูลหลินแล้ว!"

หลินเจี้ยนเย่ที่อยู่ไกลถึงดาวอาณานิคมเพื่อดูแลการขยายธุรกิจ ทำหน้างง เขาพยายามนึกว่าช่วงนี้เพิ่งประมูลโปรเจกต์ระดับ Ultra-S ได้หรือเปล่า

ซูเยว่หรงแทบจะตะโกนออกมา

"ตระกูลเรามีจอหงวนแล้ว! ลูกชายเรา สอบได้ที่หนึ่งเมืองตงไห่!"

หลินเจี้ยนเย่เงียบไปเต็มๆ สิบวินาที

ปฏิกิริยาแรกของเขาเหมือนกับภรรยาเปี๊ยบ

"เยว่หรง คุณจัดการเรื่องให้เสี่ยวฟานเหรอ?"

"อีกฝ่ายมีเบื้องหลังยังไง? เส้นสายไว้ใจได้ไหม?"

"ผลกระทบตามมาอาจจะยุ่งยากหน่อย เดี๋ยวผมจัดการเอง"

ซูเยว่หรงหงุดหงิดกับคำพูดสามีจนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ ได้แต่รับประกันซ้ำๆ ว่าหลินฟานได้มาด้วยความสามารถล้วนๆ

หลินเจี้ยนเย่เงียบไปอีกสิบวินาที

สายตาของเขาทะลุผ่านหน้าจอมาหยุดที่หลินฟาน

ต่างจากความตื่นเต้นของภรรยา ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยแสงแห่งการวิเคราะห์และพิจารณา

"เสี่ยวฟาน พรสวรรค์แรงค์ F ขึ้นแท่นจอหงวน... เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน"

"พิธีปลุกพลังมีความผิดพลาดงั้นเหรอ? หรืออุปกรณ์มีปัญหา?"

"หรือว่า พรสวรรค์แรงค์ F ของลูกมีคุณสมบัติพิเศษบางอย่าง?"

หัวใจหลินฟานกระตุกวูบ

คำถามชุดใหญ่ของพ่อพุ่งตรงเข้าเป้า

เขารู้ว่าจิ้งจอกเฒ่าตรงหน้านี้ไม่ง่ายที่จะหลอกเหมือนแม่

ท้ายที่สุด สีหน้าของหลินฟานยังคงไม่เปลี่ยน แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เลขาด้านหลังพ่อชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาหนีทันที

ในเสี้ยววินาทีนั้น

สายตาอันแหลมคมของหลินเจี้ยนเย่จับรายละเอียดนั้นได้

เขาเข้าใจความหมายที่ลูกชายสื่อทันที

มีคนนอก

ไม่สะดวกคุย

ลูกชายใช้วิธีนี้เพื่อบอกเขาว่า พรสวรรค์ของลูกมีความลับมหาศาลซ่อนอยู่ บางทีอาจเป็นความลับที่นำมาซึ่งอันตรายถึงชีวิต

ความคิดของหลินเจี้ยนเย่หมุนเร็วจี๋ เขารู้ซึ้งถึงคำว่า 'ผู้ครอบครองหยกย่อมตกเป็นเป้า' ดีเกินใคร

ภายในต้าเซี่ย เขามีคู่แข่งทางธุรกิจ

บนดาวบลู ต้าเซี่ยถูกขนาบข้างด้วยสหพันธ์ไลท์เฮาส์และพันธมิตรยุโรปที่จ้องตาเป็นมัน

และในทะเลดวงดาว มีเผ่าพันธุ์ต่างดาวนับไม่ถ้วนที่ไม่ยอมให้อัจฉริยะที่อาจส่งผลต่อโครงสร้างของเขตดาราจักรใกล้เคียงเติบโตขึ้นมาได้

หลินเจี้ยนเย่ตระหนักได้ทันทีว่าลูกชายเขาโตแล้ว และมีความลับที่ต้องแบกรับไว้คนเดียว

ในฐานะพ่อ สิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่การสอดรู้สอดเห็น แต่คือการค้ำยันแผ่นฟ้าและกันพายุฝนที่จะถาโถมเข้ามาทั้งหมด

หลินเจี้ยนเย่ข้ามการซักไซ้ไล่เลียงทั้งหมดและถามเพียงคำถามสุดท้ายที่เรียบง่ายที่สุด

"เสี่ยวฟาน ที่แม่พูดเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?"

เสียงของเขามั่นคง แต่ซ่อนร่องรอยความตื่นเต้นที่แทบจับสังเกตไม่ได้ไว้ไม่มิด

หลินฟานพยักหน้า

"จริงครับ ข่าวออกเต็มไปหมดแล้ว"

"ดี"

หลินเจี้ยนเย่ไม่ถามอะไรอีกแม้แต่คำเดียว เพียงกำชับด้วยความห่วงใยเหมือนพ่อธรรมดาๆ คนหนึ่ง

"เวลาอยู่ข้างนอกระวังตัวด้วย"

"จำไว้ ลมแรงมักพัดกระหน่ำยอดเขาที่สูงที่สุดเสมอ"

คำพูดเรียบง่าย แต่ความรักอันลึกซึ้งของคนเป็นพ่อและสายสัมพันธ์ที่บอกว่า 'พ่อเข้าใจลูก' ถูกส่งผ่านมาอย่างชัดเจนผ่านหน้าจอเย็นเยียบ

หลังจากวางสาย หลินฟานมองกลับไป

ตอนนี้ ซูเยว่หรงกางโทรศัพท์สามเครื่องตรงหน้า รัวนิ้วสแปมข้อความลงในแชทกลุ่มญาติหลายกลุ่มพร้อมกัน

พวกญาติๆ ที่เคยดูถูกลูกชายเธอว่าเป็น 'ขยะแรงค์ F' ตอนนี้กำลังโดน 'ตบหน้า' อย่างไร้ความปรานีด้วยภาพหน้าจออันดับสีทองอร่าม

เห็นท่าทางมีชัยของแม่ หลินฟานได้แต่ยิ้มอย่างรู้ทันและไม่ได้ห้ามปราม

ปล่อยให้แม่มีความสุขกับช่วงเวลานี้ไปเถอะ

จบบท