บทที่ 7 เบาะแสและข้อสงสัย! รองเท้าหนังมนุษย์?
บทที่ 7 เบาะแสและข้อสงสัย! รองเท้าหนังมนุษย์?
เสิ่นถิงปิดคลิปวิดีโอของพ่อแม่ซ่งเสี่ยวเชี่ยนลงด้วยความรู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปลดอุณหภูมิผ้าห่มไฟฟ้าลงหนึ่งระดับ
จากนั้นเขาก็เปิดดูรูปถ่ายของซ่งเสี่ยวเชี่ยน!
เธอสวมหมวกปีกกว้างยืนอยู่ใต้ต้นซากุระ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดกลีบดอกไม้ เส้นผมยาวสลวย และชายกระโปรงสีขาวของเธอให้พลิ้วไหว
รอยยิ้มบนใบหน้าดูอบอุ่นยิ่งกว่าแสงแดด และแฝงความขี้เล่นน่ารัก!
ช่างเป็นเด็กสาวที่งดงามเหลือเกิน แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็น...
อารมณ์ของเสิ่นถิงยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก
ใน กรุ๊ปแชทไขคดี ข้อความก็เด้งขึ้นมารัวๆ เช่นกัน
นิติเวชฉินหมิง: “นิติเวชเจ้าของคดีสรุปผลมาแล้ว ผมขอสรุปให้ฟังนะครับ
ที่จุดทิ้งศพ พบชิ้นส่วนศพทั้งหมดหกสิบสี่ชิ้น
อาวุธสังหารคาดว่าเป็นขวาน และเครื่องมือที่ใช้หั่นศพก็เป็นขวานเช่นกัน
พบบาดแผลถูกสับบนร่างกายเหยื่อถึงสามสิบเก้าแผล
ผู้ตายไม่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ!
สาเหตุการตายคือสมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ร่วมกับการเสียเลือดมากจากอวัยวะภายในฉีกขาด!
เวลาเสียชีวิตประมาณห้าทุ่มเมื่อคืน จากการสอบสวน ผู้ตายออกจากหอพักของโรงงาน ‘ฮุยหวงวู้ดอินดัสทรี’ ไปวิ่งออกกำลังกายตอนกลางคืนในช่วงเวลานั้น
ประเด็นสำคัญมีประมาณนี้ครับ!”
กวนหงเฟิง: “หน่วยพิสูจน์หลักฐานก็เจออะไรบางอย่างเหมือนกัน
พวกเขาเก็บหลักฐานและร่องรอยบนผิวชิ้นส่วนศพและในบาดแผลได้เพียบ
มีสองอย่างที่น่าสนใจ!
อย่างแรก ในมือขวาของเหยื่อ กำเส้นผมไว้หลายเส้น สงสัยว่าเป็นของฆาตกร
หนึ่งในนั้นมีปมตามธรรมชาติ ซึ่งเป็นโรคเส้นผม ที่หายากมาก!
และยังมีอีกสองเส้นที่มีรากผมติดมาด้วย ซึ่งใช้ตรวจดีเอ็นเอได้!
และอย่างที่สอง!
ในบาดแผลที่เกิดจากขวาน พบผลึกพิเศษจำนวนมาก สงสัยว่าเป็นแร่ธาตุที่หลุดมาจากตัวขวาน
ตอนนี้กำลังเร่งตรวจสอบชนิดของแร่อยู่!
นอกนั้นก็เป็นพวกทราย เศษหญ้า และพืชน้ำทั่วไป
ซึ่งอาจจะเอาไปใช้อ้างอิงอะไรมากไม่ได้!”
ฉินเฟิง: “มีข้อสงสัยอีกจุดหนึ่งตอนงมศพ...
ฐานะทางบ้านของซ่งเสี่ยวเชี่ยนดีมาก บริษัทฮุยหวงวู้ดฯ พ่อแม่เธอก็เป็นคนก่อตั้ง
ส่วนตัวเธอชอบของแบรนด์เนม โดยเฉพาะหยก
กำไลหยกที่เธอใส่ประจำราคากว่าล้าน
จี้หยกขาวก็หลักแสน!
นาฬิกาก็เรือนละเป็นล้าน
แต่ของพวกนี้... ไม่เจอที่จุดทิ้งศพเลยสักชิ้น”
เสิ่นถิงขมวดคิ้ว แล้วใช้ 【การแชร์ข้อมูล】 ดึงภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าโรงงานฮุยหวงเมื่อคืนมาดูทันที
หัวหน้ากลุ่ม: “จากคลิป ตอนซ่งเสี่ยวเชี่ยนวิ่งออกจากโรงงานตอนสี่ทุ่มครึ่ง
เธอก็ใส่เครื่องประดับพวกนี้อยู่จริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้น!
เสื้อผ้าของซ่งเสี่ยวเชี่ยนที่งมขึ้นมาได้ กระเป๋าเสื้อและกระเป๋ากางเกงถูกฉีกขาด
บางทีฆาตกรอาจจะค้นหาเงินในกระเป๋าไม่เจอ เลยโมโหแล้วฉีกทิ้งหรือเปล่า?!”
ถังเหริน: “งั้นก็ง่ายเลยสิ~~
นี่ต้องเป็นคดีฆ่าชิงทรัพย์แน่ๆ~~”
ฉินเฟิง: “เสี่ยวถัง อย่า... อย่าเพิ่งด่วนสรุป
คดีนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น!
ถ้าแค่ฆ่าชิงทรัพย์ ฆาตกรจำเป็นต้องสับถึงสามสิบเก้าครั้งเลยเหรอ?
อาจจะมีความแค้นส่วนตัวมาเกี่ยวข้องด้วยก็ได้!”
ฉินหมิงเสริมทันที: “ถูกต้องครับ!
จากรายงานนิติเวช ในสามสิบเก้าแผลนั้น มีกว่าสิบแผลที่เกิดขึ้นตอนเหยื่อตายแล้วและเลือดเริ่มแข็งตัว
ผมก็สงสัยว่าฆาตกรกับเหยื่อน่าจะรู้จักกันและมีความแค้นต่อกัน!
จึงมีการระบายอารมณ์ใส่ศพ!”
ฮันนิบาล: “เรื่องฟันอาจจะช่วยยืนยันประเด็น ‘ระบายความแค้น’ ได้ดีขึ้น!”
เสิ่นถิงฉุกคิดขึ้นมาได้ ถึงข้อสงสัยเรื่องฟันที่คุยกันตั้งแต่แรก—
บนทางหลวง 245 ไม่เจอฟันของเหยื่อเลย!
แม้แต่ซี่เดียว!
แต่มนุษย์กบเจอฟันบางส่วนที่จุดทิ้งศพเมื่อช่วงบ่าย
ฮันนิบาลพิมพ์ต่อ:
“จากลักษณะฟันที่พบ ทุกซี่ถูกทุบจนหลุดออกมาอย่างรุนแรง
น่าจะใช้อุปกรณ์บางอย่าง!”
จิ๊กซอว์: “ดูจากสภาพฟันและเหงือก ผมสงสัยว่าเครื่องมือที่ใช้ทุบฟันก็น่าจะเป็นขวานนั่นแหละ
แต่ไม่ใช่ด้านคม เป็นด้านสันขวาน!”
ฉินหมิง: “เห็นด้วยครับ!
และผมประเมินว่า ตอนที่ฆาตกรทุบฟัน เหยื่อยังไม่ตายสนิทด้วย!”
ซี้ดดด~~
สมาชิกในกลุ่มแทบทุกคนสูดปากด้วยความเสียวไส้
ฆาตกรช่างโหดเหี้ยมผิดมนุษย์!
และการจงใจเล่นงานที่ฟัน ทำให้ความเป็นไปได้ที่ว่าฆาตกรกับเหยื่อมีความแค้นส่วนตัวและต้องการระบายอารมณ์มีน้ำหนักมากขึ้นไปอีก!
เสิ่นถิงครุ่นคิดสักพัก: “ผมขอสรุปหน่อยนะ!
ข้อมูลคดีตอนนี้คือ เมื่อคืนตอนสี่ทุ่มครึ่ง ซ่งเสี่ยวเชี่ยนออกจากหอพักโรงงานไปวิ่งออกกำลังกาย
ราวๆ ห้าทุ่ม เธอถูกคนร้ายควบคุมตัว ฆ่าด้วยขวาน และหั่นศพ!
จากนั้นฆาตกรเอาชิ้นส่วนศพใส่จักรยานไฟฟ้า ขี่ไปทิ้งที่ต้นน้ำเหนืออ่างเก็บน้ำ!
แต่รถอาจจะกระแทกบนถนนสาย 245 ทำให้หัวหล่นลงมา
และตอนตีสี่ครึ่ง ก็ถูกรถบรรทุกเหยียบ!
ลำดับเหตุการณ์คร่าวๆ ประมาณนี้!”
“ทีนี้มาดูเบาะแสและข้อสงสัย
เบาะแสมีเยอะพอสมควร ทั้งอาวุธ, สาเหตุการตาย, เวลาตาย
ที่น่าสนใจคือ!
กระเป๋าเสื้อผ้าเหยื่อถูกฉีก ของมีค่าหายไป
ฆาตกรอาจเป็นโรคเส้นผม และเส้นผมที่ใช้ตรวจดีเอ็นเอได้ก็สำคัญมาก!”
“ส่วนข้อสงสัยก็มีเพียบ!
ข้อแรกจากครั้งก่อน เรื่องฟัน!
ตอนนี้สันนิษฐานว่าฟันหลุดเพราะโดนฆาตกรใช้สันขวานทุบ
แต่ทำไมต้องทำแบบนั้นยังไม่ชัดเจน!
และฆาตกรสับถึง 39 ครั้ง แถมยังสับต่อหลังจากตายแล้วอีกสิบกว่าครั้ง
ทำไมต้องทำขนาดนั้น? มีความแค้นฝังใจอะไรกับซ่งเสี่ยวเชี่ยน...?”
เสิ่นถิงพิมพ์ไปคิดไป:
“ข้อสงสัยสองข้อนี้ จริงๆ แล้วรวมเป็นข้อเดียวได้—
แรงจูงใจ!
อะไรคือแรงจูงใจที่ต้องทุบฟัน?
อะไรคือแรงจูงใจที่ต้องทำร้ายศพต่อ?
หรือพูดง่ายๆ!
อะไรคือแรงจูงใจในการฆ่า?”
กิโกะ: “สุดยอดไปเลย ●▽●!
หัวหน้ากลุ่มสรุปได้ละเอียดและเห็นภาพมาก!
ก่อนฟังคุณวิเคราะห์ สมองฉันยังมึนตึ้บอยู่เลย!”
กวนหงเฟิงก็เอ่ยชม:
“หัวหน้ากลุ่มสรุปได้ดีจริงๆ ครับ!
คุณไม่ได้เป็นตำรวจสายสืบใช่ไหมเนี่ย?
ดูจากการสรุปประเด็น คุณน่าจะเป็นระดับหัวหน้าทีมสืบสวนเลยนะ?!”
เสิ่นถิงไม่อยากเปิดเผยตัวตน เลยข้ามคำถามกวนหงเฟิงไปดื้อๆ:
“เมื่อรวมข้อมูลคดี เบาะแส และข้อสงสัยเข้าด้วยกัน ทิศทางการสืบสวนต่อไปค่อนข้างชัดเจน
แม้แต่คำตอบเรื่องแรงจูงใจก็แทบจะลอยมาอยู่ตรงหน้าแล้ว!
แก่นหลักมีแค่คำเดียว—
เงิน!”
“เครื่องประดับที่หายไป กระเป๋าที่ถูกฉีก และการที่ฆาตกรใช้จักรยานไฟฟ้าขนศพ—ทั้งหมดชี้ว่าฐานะทางการเงินของฆาตกรไม่ดี
ผมฟันธงว่าคดีนี้อาจเป็นการฆ่าล้างแค้นที่มีชนวนเหตุมาจากเงิน!
ฆาตกรกับเหยื่อน่านะมีปัญหาเรื่องเงินกัน!
และเป็นปัญหาที่รุนแรงมาก จนนำไปสู่การระบายอารมณ์กับศพ!
ส่วนเรื่องทุบฟัน ผมสันนิษฐานว่าสาเหตุไม่ได้อยู่ที่ฟัน แต่อยู่ที่ ‘ปาก’!
บางที!
เหยื่ออาจจะพูดจาดูถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีเรื่องเงินอย่างรุนแรง ทำให้ฆาตกรผูกใจเจ็บ และหาโอกาสลงมือ
โดยจงใจเล่นงานที่ปากของซ่งเสี่ยวเชี่ยนเป็นพิเศษ!”
“สำหรับแนวทางการสืบสวนต่อจากนี้ เราเริ่มได้หลายทาง:
หนึ่ง สำคัญที่สุด คือตรวจสอบคนรอบตัวซ่งเสี่ยวเชี่ยน
หาคนที่มีปัญหาเรื่องเงินและเคยทะเลาะกันรุนแรง
ทำได้โดยเช็กประวัติการโทรและแชท ซึ่งเดี๋ยวผมจะส่งข้อมูลให้
สอง!
หาจุดเกิดเหตุแรกให้เจอ!
โรงงานฮุยหวงตั้งอยู่ในที่เปลี่ยว
ซ่งเสี่ยวเชี่ยนก็วิ่งไปตามทางเล็กๆ
กล้องวงจรปิดมีน้อย แต่ก็พอมีบ้าง
ถ้ารวมเวลาตายกับภาพจากกล้อง อาจจะระบุพิกัดที่เธอถูกทำร้ายได้ แล้วเราจะเจอจุดเกิดเหตุแรก
ที่นั่นน่าจะมีเบาะแสหลงเหลืออยู่!”
ความจริงแล้ว!
การลงพื้นที่สอบถามเพื่อนฝูงและคู่ค้าของซ่งเสี่ยวเชี่ยนก็เป็นวิธีที่ดี
แต่เสิ่นถิงตัวคนเดียว ทำไม่ไหวหรอก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ตำรวจเถอะ!
หัวหน้ากลุ่ม: “มีใครจะเสริมอะไรไหมครับ?”
“ไม่มี!”
“ไม่มี!”
“ผมก็ไม่มี!”
“หัวหน้ากลุ่มสรุปได้ครบถ้วนสุดๆ แล้ว!”
ท่ามกลางข้อความตอบรับ มีเพียงฮันนิบาลคนเดียวที่แตกต่าง:
“ผมไม่มีอะไรจะเสริมในเนื้อหาหลักของคดี
แต่ผมอยากเพิ่มข้อสงสัยอีกจุดหนึ่ง—
รองเท้าหนังของเหยื่อที่งมขึ้นมาได้ มีปัญหาครับ!
ลายหนังมันดูแปลกประหลาดมาก!
มันดูเหมือน... หนังมนุษย์สุดๆ!”