บทที่ 436 - ข้าจะช่วยคุณหลินคัดเกรดเอง!

บทที่ 436 - ข้าจะช่วยคุณหลินคัดเกรดเอง!

พอฟังราชาหินพูดจบ คนสนิทของอีแร้ง ชายหน้าแหลมเหมือนหนู ก็กลอกตาไปมาแล้วฉีกยิ้มประจบ "ท่านราชาหินครับ หมายความว่า เราทำเหมือนสมาคมฟื้นฟูไห่โจวได้เลยใช่ไหมครับ เอาพวกตัวถ่วงไปแลกของ?"

"เหมือน?"

ราชาหินเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยัน ทำเอาบรรยากาศคึกคักในห้องประชุมเย็นวูบลงทันตา

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ใจหายวาบ

นั่นไง ว่าแล้วเชียว มันต้องไม่ง่ายขนาดนั้น

ราชาหินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรองเท้าคอมแบทขึ้นพาดบนโต๊ะดังปัง สีหน้าเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

"จะเอาไปเทียบกับลู่เหวิน? น้ำหน้าอย่างพวกแกเนี่ยนะ?"

คำว่า 'น้ำหน้าอย่างพวกแก' เหมือนฝ่ามือล่องหนที่ตบหน้าตัวแทนทุกคนในห้องฉาดใหญ่

หน้าของคนสนิทอีแร้งแดงก่ำจนเป็นสีตับหมู คนอื่นๆ ก็ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อับอายขายขี้หน้าสุดๆ

พวกเขาถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตาในไห่โจว เคยแต่วางก้ามใส่อื่น ไหนเลยจะเคยโดนใครหยามหน้ากันซึ่งๆ หน้าแบบนี้!

แต่ประเด็นคือ พวกเขาไม่กล้าหือ

ชายร่างยักษ์ตรงหน้า คือตัวแทนของหลินโม่ คนที่ซัดเหลยเช่อจนปางตาย บีบจนลู่เหวินต้องก้มหัว!

อย่าว่าแต่ด่าเลย ต่อให้ตอนนี้ลุกขึ้นมาเชือดพวกเขาทิ้ง เจ้านายที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็คงไม่กล้าตดสักแอะ

"ท่านราชาหินสอนได้ถูกต้องครับ พวกเราจะไปเทียบชั้นกับท่านประธานลู่ได้ยังไง"

ยังคงเป็นชายหน้าแหลมที่หัวไวกว่าเพื่อน เขาฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ แสดงท่าทีนอบน้อมต่ำต้อยสุดขีด

"รบกวนท่านราชาหินช่วยชี้แนะด้วยครับ กฎของคุณหลินคืออะไรกันแน่?"

ราชาหินพอใจกับท่าทีรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหางของคนพวกนี้

เขาพูดเนิบๆ ว่า "สิ่งที่ลู่เหวินได้ไป มันก็แค่เสบียงพื้นฐาน แต่พวกแก... มีโอกาสจะได้ของที่ดีกว่านั้น"

ของที่ดีกว่านั้น?

คำไม่กี่คำนี้มีมนตร์ขลัง ปัดเป่าความขุ่นเคืองและความอับอายเมื่อกี้จนหายวับไปกับตา

เสียงหายใจของทุกคนเริ่มถี่กระชั้น แววตาจุดประกายไฟแห่งความโลภขึ้นมาอีกครั้ง

อาวุธ! อาหาร! ยา!

สิ่งเหล่านี้คือเงินตราที่แท้จริงในยุควันสิ้นโลก!

"คุณหลินมอบอำนาจเรื่องนี้ให้ข้าจัดการทั้งหมด" ราชาหินชูนิ้วชี้ขึ้นมาเคาะโต๊ะเบาๆ

"คุณหลินท่านจิตใจเมตตา ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง แต่ข้าจำเป็นต้องช่วยท่านคัดกรองให้ดี!"

"ผู้รอดชีวิตที่พวกแกส่งมา ข้าไม่รับมั่วซั่วหรอกนะ"

"คนที่ข้าจะเลือกให้คุณหลิน ต้องเป็น 'ว่าที่พลเมือง' ที่สุขภาพแข็งแรง จิตใจแจ่มใส!"

ราชาหินเน้นเสียงหนักตรงคำว่า "ว่าที่พลเมือง"

"หมายความว่ายังไง?" ชายหน้าบากอดถามไม่ได้

"หมายความว่า..." ราชาหินปรายตามอง "ข้าจะตีราคาตามสภาพร่างกายและสภาพจิตใจของผู้รอดชีวิตที่พวกแกส่งมอบมา"

"ผู้รอดชีวิตที่ผอมแห้งแรงน้อย หน้าเหลืองเหมือนคนเป็นโรค อาจจะแลกข้าวซ้อมมือได้แค่ไม่กี่ชั่ง"

"แต่ผู้รอดชีวิตที่หน้าตาผ่องใส ร่างกายครบสามสิบสอง... หนึ่งคนแลกปืนไรเฟิลใหม่เอี่ยมได้หนึ่งกระบอก แถมกระสุนให้อีกหนึ่งร้อยนัด"

ตูม!

คำพูดของราชาหินเหมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ทิ้งลงกลางวงประชุม สมองของทุกคนขาวโพลน!

ทุกคนเบิกตากว้าง ทำหน้าเหมือนเห็นผี

อะไรนะ?

ข้าต้องขุนคนให้กินอิ่มนอนหลับจนอ้วนถ้วนก่อนส่งให้แก แล้วแกถึงจะให้อาวุธข้า เพื่อให้ข้าเอาไปแย่งคนแย่งที่ทำกินต่อ...

นี่แม่ง... จับเสือมือเปล่าชัดๆ!

"ราชา... ท่านราชาหิน... ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ?"

คนสนิทของอีแร้งถามตะกุกตะกัก

"ล้อเล่น?"

ราชาหินทำเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก จู่ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะห้าวหาญก้องกังวานจนห้องประชุมสะเทือน

"ข้าไม่มีเวลามานั่งล้อเล่นกับพวกสวะอย่างพวกแกหรอกโว้ย!"

เสียงหัวเราะหยุดลงกะทันหัน ใบหน้าของราชาหินกลับมาเคร่งขรึม ดวงตาเสือจ้องมองทุกคนทีละคน

"นี่คือกฎ! พวกแกคิดว่าเสบียงของเมืองใหม่มันลอยมาตามลมรึไง?"

"แต่ละแก๊งจนกรอบ ไพร่พลอดอยากจนเห็นซี่โครง ยังจะมีหน้ามาต่อรอง? ยังคิดจะมาชุบมือเปิบที่นี่อีก?"

"ถุย!"

ราชาหินถ่มน้ำลายลงพื้น

"คุณหลินอาจจะใจดี แต่ข้าไม่ยอมให้พวกแกมาตบตาได้ง่ายๆ หรอกนะ!"

คำพูดของราชาหินเหมือนกระสุนปืนกล กราดยิงจนหน้าตาของทุกคนในห้องเละเทะไม่มีชิ้นดี

"พวกเรา... พวกเราไม่มีปัญญาทำแบบนั้นหรอกครับ..." ตัวแทนแก๊งมือโลหิตหน้าบาก หน้าแดงก่ำ กัดฟันเถียงข้างๆ คูๆ "ถ้าเราหาข้าวให้คนกินจนอิ่มได้ เราจะถ่อมา..."

"นั่นมันเรื่องของพวกแก!" ราชาหินสวนกลับทันควัน "ไม่มีปัญญาก็ไปหาวิธีสิวะ! ไปปล้น! ไปแย่งชิง! ในยุคนี้ใครมันไม่ได้ทำแบบนี้บ้างถึงรอดมาได้? แค่เลี้ยงคนของตัวเองยังทำไม่ได้ แล้วสะเออะจะมาร่วมมือกับเมืองใหม่? อาศัยอะไร? หน้าด้านๆ ของพวกแกเหรอ?"

เขาชี้ไปที่ประตูห้องประชุม สีหน้าเย้ยหยันเต็มพิกัด

"ประตูอยู่ทางนั้น ไม่ได้ล็อก ใครคิดว่าทำธุรกิจนี้ไม่ไหว เชิญไสหัวไปได้เลย!"

"อย่ามาเสียเวลาข้า ยังมีคนอีกเป็นกองทัพต่อแถวรอคุยกับคุณหลินอยู่!"

ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

หน้าของตัวแทนทุกคนดูไม่ได้ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว เหมือนโรงย้อมผ้า

เห็นท่าทางโกรธแต่ไม่กล้าโวยวายของคนพวกนี้ ราชาหินก็ลอบยิ้มเย็น

พวกเก่งแต่กับคนอ่อนแอ ไม่เหยียบให้จมตีน พวกมันก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นใคร

"ดูท่า... จะไม่มีใครอยากไสหัวไปสินะ?" ราชาหินกระตุกมุมปาก ยิ้มเหี้ยมเกรียม

เขากวักมือเรียกทหารองค์รักษ์ที่หน้าประตู

ไม่นาน ทหารคนนั้นก็หิ้วกล่องโลหะหนักอึ้งสองใบเดินเข้ามา วางกระแทกลงบนโต๊ะประชุมดังตึง

สายตาทุกคู่ถูกดูดไปที่กล่องโลหะสีดำสองใบนั้นทันที

ราชาหินค่อยๆ เปิดกล่องใบแรกอย่างใจเย็น

คลิก

ฝากล่องดีดเปิดออก สีดำทะมึนเย็นเยียบปรากฏสู่สายตา

มันคือปืนไรเฟิลอัตโนมัติ Type 95 ใหม่เอี่ยม ตัวปืนเคลือบน้ำมันบางๆ สะท้อนแสงไฟวาววับ ข้างๆ กันมีแม็กกาซีนที่บรรจุกระสุนเต็มเอี๊ยดวางเรียงกันอยู่อีกสี่อัน

เอื๊อก

เสียงกลืนน้ำลายดังระงมไปทั่วห้อง

ปืน! แถมยังเป็นปืนระดับกองทัพ!

ของพรรค์นี้ในยุควันสิ้นโลก มีค่ามากกว่าทองคำ! มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจและการปกครอง!

ยังไม่ทันจะหายตกตะลึง ราชาหินก็เปิดกล่องใบที่สอง

ในกล่องที่สองไม่มีอาวุธ

แต่มีแพ็คเกจอาหารสนามของกองทัพวางเรียงรายสวยงาม พร้อมด้วยหลอดแก้วบรรจุเพนิซิลลินและยาแก้อักเสบอีกหลายกล่อง

อาหาร! ยา!

แถมยังเป็นเกรดทหารระดับท็อป!

เสียงลมหายใจของตัวแทนทุกคนเริ่มหนักหน่วง

ไอ้หน้าบากจากแก๊งมือโลหิตถึงกับเผลอยื่นมือออกไป เหมือนอยากจะสัมผัสตัวปืนเย็นๆ นั่น แต่พอเจอสายตาดุๆ ของราชาหิน ก็รีบหดมือกลับแทบไม่ทัน

"เห็นหรือยัง?"

ราชาหินหยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นมา กระชากลูกเลื่อนอย่างชำนาญ เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊ก บาดใจทุกคนจนใจเต้นรัว

"อยากได้ไหม?" ราชาหินเดาะปืนในมือเล่น มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"อยาก! อยากได้สิครับ!" คนสนิทของอีแร้งได้สติเป็นคนแรก รีบตะโกนบอก