บทที่ 435 - มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง
บทที่ 435 - มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง
บทที่ 435 - มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง
ราชาหินถึงบางอ้อ!
คุณหลินไม่เคยคิดจะรับคนพวกนี้มาเป็นพวกตั้งแต่แรก แต่เขาจะเปลี่ยนคนพวกนี้ให้กลายเป็นหมากบนกระดานที่เขาสามารถจับวางตรงไหนก็ได้ในไห่โจว!
"คุณหลินปราดเปรื่องมากครับ!" ราชาหินเอ่ยชมจากใจจริง
"คุณไปบอกพวกมัน" เสียงของหลินโม่เต็มไปด้วยการตัดสินใจที่เด็ดขาด "บอกว่าผม หลินโม่ ยินดีต้อนรับพันธมิตรทุกคนที่มีความจริงใจ"
"พวกมันอยากได้เสบียงไม่ใช่เหรอ? ได้! ในโกดังของเมืองใหม่ มีข้าวกองเท่าภูเขา มีอาวุธมากพอจะติดอาวุธให้พวกมันทุกคน"
เสียงของหลินโม่ในเครื่องสื่อสารเงียบไปครู่หนึ่ง
ราชาหินจินตนาการได้เลยว่า ปลายสายนั้น ชายหนุ่มคงกำลังทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือ
"แต่ว่า... ของฟรีไม่มีในโลก"
"เมืองใหม่ของเราทำธุรกิจ มีกฎของเรา อยากได้ข้าว อยากได้ปืน ได้ทั้งนั้น แต่เรารับแลกแค่สามอย่าง"
ราชาหินกลั้นหายใจเขารู้สึกสังหรณ์ใจว่า คำพูดต่อจากนี้จะเปลี่ยนโฉมหน้าของไห่โจวไปตลอดกาล!
"อย่างแรก แกนคริสตัล ในเมื่อผู้ปลุกพลังในไห่โจวก็จำเป็นต้องใช้ ดังนั้นราคาแกนคริสตัลอาจจะตั้งไว้สูงหน่อย"
"อย่างที่สอง ทองคำและอัญมณี นี่เป็นความชอบส่วนตัวของผม ทองคำ หยก หินมีค่า ยิ่งคุณภาพดี ราคายิ่งสูง"
"ส่วนอย่างที่สาม..." น้ำเสียงของหลินโม่ดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมา "กฎเดิม... ผู้รอดชีวิต"
ราชาหินแววตาไหววูบ ความรู้สึกซับซ้อนที่บอกไม่ถูกตีตื้นขึ้นมา
"คุณหลินครับ ทำแบบนี้มันจะดีเหรอครับ?" สุดท้ายราชาหินก็อดถามสิ่งที่ค้างคาใจไม่ได้
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง
"ดีหรือไม่ดี?" เสียงของหลินโม่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แหลมคมราวกับมองทะลุจิตใจ "ทำไมถึงจะไม่ดี?"
"คุณดูหลิว มือโลหิต ดูอีแร้ง ดูพวกแก๊งทั้งหมดในไห่โจวสิ พวกมันเก็บผู้รอดชีวิตไว้ทำไม?"
"เพื่อเอาไว้เป็นตัวล่อกระสุน เป็นแรงงานทาส เป็นเครื่องมือที่สูบผลประโยชน์จนแห้งแล้วก็โยนทิ้ง! ในสายตาพวกมัน คนก็เป็นแค่ทรัพยากร ไม่ต่างจากขนมปังหนึ่งก้อน หรือกระสุนหนึ่งนัด!"
"แล้วผมล่ะ?" น้ำเสียงของหลินโม่ดังขึ้น
"ผมแลกพวกเขามา เพื่อให้พวกเขามีข้าวกิน มีเสื้อใส่ มีที่ซุกหัวนอน! ให้พวกเขาได้กลับมาใช้ชีวิตเหมือน 'คน' อีกครั้ง!"
"คุณบอกผมสิ ว่าแบบนี้มันดีไหม?"
คำพูดนี้หนักแน่นดั่งหินผา ระเบิดก้องในสมองของราชาหิน!
จริงด้วย!
ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้นะ!
จุดประสงค์!
จุดประสงค์มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง!
พวกลู่เหวินมองคนเป็นสินค้า สูบเลือดสูบเนื้อแล้วทิ้งขว้าง
แต่หลินโม่มองคนเหล่านั้นเป็นว่าที่พลเมือง ฉุดดึงพวกเขาขึ้นมาจากขุมนรก มอบชีวิตใหม่ให้!
คนหนึ่งทำลาย อีกคนช่วยเหลือ!
มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง!
"คุณหลินครับ ขอโทษด้วย ผมเข้าใจเจตนาของคุณผิดไป!" ราชาหินยอมรับความผิดของตัวเองอย่างลูกผู้ชาย
"ไม่เป็นไร" น้ำเสียงของหลินโม่กลับมาเรียบเฉย "คุณไปบอกคนพวกนั้นว่า เมืองใหม่ไม่ปฏิเสธคนที่มีความจริงใจ ใครอยากร่วมมือ ให้ไปคุยกับคุณที่ฐานที่มั่นผาหิน คุณคัดกรองแล้วค่อยส่งต่อมา"
"จำไว้ ตอนนี้พวกมันเป็นฝ่ายง้อเรา เพราะงั้นคุณต้องแข็งกร้าวเข้าไว้ แสดงท่าทีว่าเราถือไพ่เหนือกว่า ถ้าไปพูดดีด้วย เดี๋ยวพวกมันจะยิ่งได้ใจ"
"คุณหลิน วางใจได้เลยครับ!" น้ำเสียงของราชาหินเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง "เรื่องจัดการพวกสวะเนี่ย ผมเชี่ยวชาญนักล่ะ"
วางสายเสร็จ ราชาหินสูดหายใจลึก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างน่าเกรงขาม เขาก้าวยาวๆ ออกจากห้องสื่อสาร
ด้านนอก ตัวแทนจากหลายแก๊งกำลังรออย่างกระวนกระวาย จับกลุ่มกระซิบกระซาบ ชะเง้อมองมาทางห้องสื่อสารเป็นระยะ
พอเห็นราชาหินออกมา พวกเขาก็หยุดคุยทันที ปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงแล้วกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง
"ท่านราชาหิน เป็นไงบ้างครับ? ทางคุณหลินว่าไง..."
"ใช่ครับลูกพี่ราชาหิน พวกเราพกความจริงใจมาเกินร้อยเลยนะครับ!"
ราชาหินไม่หยุดเดิน สีหน้าเรียบเฉยแหวกวงล้อมคนพวกนั้น ตรงดิ่งไปยังห้องประชุมใหญ่ที่สุดของฐาน
ตัวแทนพวกนั้นยืนงง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบซอยเท้าตามไปติดๆ
ท่าทีแบบนี้... ไม่ธรรมดาแล้ว!
ในห้องประชุม ราชาหินนั่งลงที่หัวโต๊ะด้วยท่วงท่าองอาจ กวาดตามองทุกคนที่เดินตามเข้ามา
"เจตนาของพวกคุณ ผมได้เรียนให้คุณหลินทราบแล้ว"
ราชาหินเอ่ยปากช้าๆ
"คุณหลินบอกว่า เมืองใหม่ยินดีต้อนรับพันธมิตรทุกคนที่มีความจริงใจ"
พอได้ยินแบบนี้ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของทุกคนก็ผ่อนคลายลง ใบหน้ากลับมามีสีเลือดฝาดด้วยความดีใจ
มีหวังเว้ย!
"แต่ว่า..." ราชาหินหักมุม ทำเอาบรรยากาศที่เพิ่งจะดีขึ้นกลับมาตึงเครียดอีกรอบ "คุณหลินบอกว่า เมืองใหม่ทำธุรกิจ ก็มีกฎของเมืองใหม่"
"ท่านราชาหินเชิญว่ามาเลย! ขอแค่ได้ร่วมมือ กฎอะไรเราก็ยอมทั้งนั้น!" ชายหน้าแหลมเหมือนหนูรีบเสนอหน้า เขาคือคนสนิทของ 'อีแร้ง'
คนอื่นรีบพยักหน้าเห็นด้วย
"ใช่ๆๆ! มีกฎน่ะถูกแล้ว!"
ราชาหินพอใจกับท่าทีของคนพวกนี้ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อย
"พวกคุณอยากได้เสบียง อาหาร อาวุธ เมืองใหม่มีให้หมด แถมมีไม่อั้น"
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็หันไปกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นเต้น
เมืองใหม่นี่ป๋าจริงๆ เว้ยเฮ้ย
"เรารับแลกแค่ของสามอย่าง"
ราชาหินชูนิ้วมือหนาๆ ขึ้นมาสามนิ้ว
"อย่างแรก แกนคริสตัล"
ทุกคนพยักหน้า นี่เป็นเรื่องที่คาดเดาได้ แกนคริสตัลเป็นเงินตราสากลในยุคนี้ ใครๆ ก็ขาดแคลน
"อย่างที่สอง" ราชาหินพูดต่อ "ทองคำ อัญมณี หยก คุณหลินมีงานอดิเรกนิดหน่อย ชอบสะสมของยุคเก่าพวกนี้ ยิ่งคุณภาพดี ยิ่งแลกของได้เยอะ"
ทองคำและอัญมณี?
ทุกคนชะงักไปอีกรอบ ก่อนจะทำหน้าแปลกๆ
คุณหลินคนนี้ ฝีมือเก่งกาจจนไม่เหมือนมนุษย์ แต่รสนิยมกลับแปลกพิสดาร
แต่นี่มันข่าวดีสุดๆ สำหรับพวกเขาชัดๆ!
ของวิบวับพวกนั้น ในยุคนี้มันก็แค่ขยะสวยงาม กินไม่ได้ ยิงไม่ได้ แต่ตอนนี้ดันเอามาแลกข้าวแลกกระสุนได้!
ตัวแทนจากแก๊งมือโลหิต ชายหน้าบาก แววตาเริ่มเปล่งประกาย
เขาจำได้ว่าในโกดังของลูกพี่ มีเครื่องเพชรทองคำที่ไปปล้นมาจากเขตรวยๆ กองพะเนินเทินทึก!
เมื่อก่อนได้แต่วางทิ้งไว้ให้ฝุ่นเกาะ แต่ตอนนี้... มันจะกลายเป็นกระสุนทองเหลืองอร่าม!
"ส่วนอย่างที่สาม..."
ราชาหินจงใจลากเสียงยาว สายตาคมกริบกวาดมองหน้าทุกคน เก็บทุกอากัปกิริยาที่ทั้งคาดหวังและตื่นเต้นไว้ในสายตา
"...ผู้รอดชีวิต"
"หือ?!"
"ผู้รอดชีวิต?"
ห้องประชุมแทบแตก!
ทุกคนนึกว่าตัวเองหูฝาด!
เอาผู้รอดชีวิตมาแลกเสบียง? นี่มันลิขสิทธิ์ของลู่เหวินแห่งสมาคมฟื้นฟูไห่โจวไม่ใช่เหรอ?
ก่อนหน้านี้พวกเขาได้แต่อิจฉาลู่เหวินอยู่ลับหลัง ที่เอาพวกขยะไร้ค่าไปแลกของดีๆ จากเมืองใหม่ได้ ไม่นึกเลยว่าส้มลูกใหญ่ขนาดนี้ จะหล่นลงมาใส่หัวพวกเขาบ้าง?!
"ราชาหิน... ท่านหมายความว่า พวกเราก็เอาพวกตัวถ่... เอ้ย ผู้รอดชีวิตพวกนั้น มาแลกเสบียงได้เหมือนกันเหรอครับ?" ลูกน้องคนสนิทของอีแร้งถามเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น
"ถูกต้อง" ราชาหินพยักหน้า ลอบสังเกตปฏิกิริยาของคนพวกนี้
เมื่อเห็นท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นผสมกับความไม่อยากจะเชื่อของพวกเขา ราชาหินก็รู้สึกสมเพชเวทนาอย่างบอกไม่ถูก
คนพวกนี้ รวมถึงไอ้สมาคมฟื้นฟูไห่โจว มันก็พวกผีเน่ากับโลงผุเหมือนกันหมด!
พูดให้ดูดียังไง ก็ปกปิดธาตุแท้ไม่ได้!