บทที่ 64: โชคดี

บทที่ 64: โชคดี

สถาบันเวทมนตร์ขั้นสูงนอร์แลนด์

เมื่อศาสตราจารย์ประจำวิชาจารึกวูดูเพื่อการรุกและรับประกาศเลิกชั้นเรียน ซานซ่าก็จบภารกิจการเรียนในวันนี้

"ในที่สุดข้าก็ได้ตั๋วที่นั่งพิเศษมาแล้ว"

"เจ้าเพิ่งไปดูมาเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่เหรอ?"

"ดูอีกรอบก็ไม่เสียหายหนิ"

ซานซ่านั่งอยู่ในห้องเรียนเก่าคร่ำครึที่ดูเหมือนกระท่อมแม่มด พลางฟังบทสนทนาของนักเรียนที่อยู่ด้านหน้า

พวกเขากำลังคุยกันเรื่องภาพยนตร์ "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร"

ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วันหลังจากหนังเข้าฉาย ซานซ่าแทบจะได้ยินคนพูดถึงเรื่องนี้ไม่ว่าจะไปนั่งตรงไหนของสถาบัน

ทุกครั้งที่ได้ยินพวกเขาคุยกัน ซานซ่ามักจะรู้สึกเหนือกว่านิดๆ เพราะนางกับเพื่อนสนิทอย่างไฮร์ลานเป็นกลุ่มแรกที่ได้ดูหนังเรื่องนี้

ตอนที่ซานซ่าไปดู โรงหนังทั้งโรงแทบจะเหมือนเหมารอบดูคนเดียว คนยังไม่เยอะขนาดต้องแย่งกันจองตั๋วข้ามวันข้ามคืนเหมือนตอนนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน ซานซ่าบอกเพื่อนร่วมชั้นพวกนี้ไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อ แถมยังบอกว่าการแสดงของคณะละครแบล็คสวอนน่าดูกว่าเยอะ

แต่โชคดีที่ซานซ่าใจป้ำ จองตั๋วพิเศษไว้ "ป้ายยา" เพื่อนๆ ของนางโดยเฉพาะ

ผลของการป้ายยาก็คือ การดู "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" กลายเป็นเทรนด์ฮิตในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ไปแล้ว นักเรียนคนไหนไม่ได้ดูจะคุยกับใครไม่รู้เรื่องเลยทีเดียว

"วันนี้เจ้าไม่ต้องไปทำงานที่สภาสิทธิบัตรเหรอ?"

ไฮร์ลานที่นั่งอยู่ข้างซานซ่าโชว์แสงจารึกแห่งระเบียบสีเงินขาวบนมือ ทักษะที่คล้ายกับ 'หัตถ์จอมเวท' ปรากฏขึ้น

ขวดโหลและไหที่วางอยู่บนโต๊ะเก่าๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วถูกไฮร์ลานจัดเก็บกลับเข้าตู้ข้างห้องเรียนทีละชิ้น

"วันนี้เป็นวันสวดมนต์ของโบสถ์ข้า แน่นอนว่าข้าไม่ต้องไปทำงาน"

ซานซ่าทำท่าประสานมือสวดมนต์ ในฐานะพลเมืองของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นางต้องสวดอ้อนวอนต่อเทพแห่งแสงสว่างและความยุติธรรมสัปดาห์ละหนึ่งวัน

นี่เป็นอีกวิธีหนึ่งในการเพิ่มพลังเวทของระบบจารึกนี้นอกเหนือจากการทำสมาธิ

"งั้นก็รีบกลับเถอะ"

ไฮร์ลานเหลือบมองคนอื่นๆ ในห้องเรียน ตั้งแต่เจอกับโจชัว ไม่ใช่แค่ชีวิตนาง แต่ชีวิตของน้องสาวซิริ และแม้แต่คนรอบตัวนางก็ได้รับอิทธิพลจากโจชัว

จะเรียกอิทธิพลนี้ตามคำพูดของโจชัวว่าอะไรดีนะ... 'เทรนด์' สินะ "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" ดูเหมือนจะกลายเป็นเทรนด์ในหมู่หนุ่มสาวชาวนอร์แลนด์ไปแล้ว สาวๆ บางคนเริ่มอยากจะมีชุดกระโปรงแบบที่เบลล์ใส่

และคนที่ได้รับผลกระทบหนักสุดก็น่าจะเป็นเพื่อนอย่างซานซ่าที่อยู่ตรงหน้านางนี่แหละ

"เจ้าไม่รู้สึกเหมือนโดนหลอกบ้างเหรอ? จ่ายเงินซื้อตั๋วเข้าไปในโรงละคร แต่กลับไม่ได้เห็นตัวจริงของนักแสดง ได้เห็นแค่ภาพติดตาที่เหลือทิ้งไว้เนี่ยนะ?"

แต่ไม่ใช่ทุกคนจะปรับตัวตามเทรนด์ได้ ยังมีบางคนในหมู่เพื่อนร่วมชั้นของไฮร์ลานที่รับไม่ได้กับรูปแบบการแสดงภาพยนตร์

"แต่ 'โฉมงามกับเจ้าชายอสูร' สนุกกว่าละครเวทีตั้งเยอะ!"

ก่อนที่ซานซ่าจะทันได้พูด เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก็สวนกลับนายน้อยริคาร์ดที่มาจากดินแดนแห่งศิลปะทันที

"พวกเจ้ายังไม่เคยดูละครเวทีดีๆ ของจริงต่างหาก! มีแต่ละครเวทีเท่านั้นที่ทำให้ผู้ชมและนักแสดงสื่อสารกันได้อย่างเต็มที่ สิ่งที่พวกเจ้าดูก็แค่ความว่างเปล่า"

ริคาร์ดเถียงคนอื่นไม่ลดละ

เขามาจากฟารุชชี่ ดินแดนแห่งศิลปะ และเป็นแฟนพันธุ์แท้ของบุปผาแห่งฟารุชชี่ เขาไม่อาจยอมรับได้ว่ามีใครมาบดบังรัศมีเทพธิดาของเขาในสายอาชีพการแสดง

ไม่ต้องพูดถึงว่าคนคนนั้นไม่ใช่นักแสดงด้วยซ้ำ เป็นแค่หน่วยเก็บข้อมูลจารึกที่ถูกบันทึกไว้ในผลึกออริจิเนียม!

"ไปกันเถอะ ซานซ่า"

ไฮร์ลานไม่อยากเข้าไปยุ่งกับการทะเลาะวิวาทนี้ นายน้อยริคาร์ดสนใจในตัวนาง ไฮร์ลานรู้ดีว่าความจริงแล้วมีผู้ชายหลายคนในสถาบันที่รู้สึกดีกับนาง

แต่ตอนนี้ นอกจากการพิสูจน์ตัวเองให้แม่เห็นและการผลักดันเครื่องจักรเวทมนตร์นั่นแล้ว นางไม่มีกะจิตกะใจจะมาคุยเรื่องความรักเลย

"จริงๆ แล้ว ข้าเห็นด้วยกับริคาร์ดนะ"

ซานซ่าเดินตามไฮร์ลานออกมาจากกระท่อมแม่มด ด้านนอกเป็นทะเลสาบใสสะอาด

"เห็นด้วย?"

ไฮร์ลานรู้สึกว่าสิ่งที่โจชัวทำเมื่อเร็วๆ นี้ ไม่เพียงแต่ทำให้โลกตกตะลึง แต่ยังเปลี่ยนโลกไปอย่างแนบเนียน บางครั้งสิ่งนี้น่ากลัวที่สุด

เมื่อเจ้าไม่รู้อะไรเลย แต่กลับพบว่าทุกคนรอบตัวเริ่มพูดถึงเรื่องเดียวกัน

"ข้าไม่เห็นนักแสดงตัวจริงน่ะสิ"

ซานซ่าเตะก้อนหินบนพื้นกลิ้งลงไปในทะเลสาบเพื่อระบายความหงุดหงิด

"อุตส่าห์เสียเงินตั้งแพงไปโรงละครแห่งชาตินอร์แลนด์เพื่อดูการแสดงของคณะละครแบล็คสวอน อย่างน้อยก็ได้เห็นตัวจริงของบุปผาแห่งฟารุชชี่ในตำนาน แต่หนังที่โรงละครไวเซนอัชเชดันเป็นแค่ภาพเสมือนจริงจริงๆ นั่นแหละ"

"เจ้าหมายความว่า... เจ้าอยากเจอปีศาจตนนั้น?"

"ไม่ใช่ปีศาจ... ก็ได้... ถึงจะเป็นปีศาจ ข้าก็คิดว่า... ไม่เลวร้ายหรอกมั้ง?"

ซานซ่าพูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

"ดูสิว่าเจ้าชายอสูรตนนั้นรักเดียวใจเดียวแค่ไหน ถ้าได้เจอสักครั้ง สัญญาเลยว่าข้าจะไม่กรี๊ดจนเสียจริตแน่นอน"

"..."

ไฮร์ลานติดต่อกับโจชัวมานานพอสมควร นางพอจะรู้เลาๆ ว่าตัวตนของโจชัวไม่ได้เรียบง่ายแค่ 'นักเดินทางธรรมดา' ความจริงไฮร์ลานมีข้อสันนิษฐานที่น่ากลัวอยู่ตลอด แต่ไม่อยากจะคิดถึงมัน

และดูเหมือนซานซ่าตั้งใจจะลงมือทำจริงๆ

"ข้าควรเตือนเจ้าไหมว่าเจ้าเป็นพลเมืองของประเทศอะไรและนับถืออะไรอยู่?"

ไฮร์ลานไม่อยากเชื่อเลยว่าคำพูดที่ว่า 'ปีศาจก็ไม่เลวร้าย' จะออกมาจากปากพลเมืองของดินแดนศักดิ์สิทธิ์

ระหว่างบทสนทนา ไฮร์ลานและซานซ่าเดินมาถึงแผนกประถมของสถาบันเวทมนตร์

"พี่สาวไฮร์ลาน"

อีนอร์เดินออกมาจากโถงวิจัยของแผนกประถม และเห็นไฮร์ลานผู้สูงโปร่งและมีผมยาวสีเงินเทาในแวบแรก

"นั่นใครน่ะ?"

ซานซ่ากำลังอยู่ในห้วงจินตนาการว่าจะได้เจอนักแสดงจาก "โฉมงามกับเจ้าชายอสูร" เมื่อไหร่ พอดีสังเกตเห็นอีนอร์ที่เดินเข้ามา

ซานซ่ามองสำรวจอีนอร์ที่สวมแว่นตากรอบไม้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วรู้สึก... คุ้นๆ?

"จำไม่ได้เหรอ? ข้าเดาว่าขืนบอกไปเจ้าคงสติแตกแน่ งั้นขออุบคำตอบไว้ก่อนละกัน"

ไฮร์ลานส่ายหน้าและไม่เปิดเผยตัวตนของอีนอร์ เนื่องจากอีนอร์และไฮร์ลานเรียนอยู่ในสถาบันเวทมนตร์เดียวกัน โจชัวจึงฝากฝังให้ไฮร์ลานช่วยดูแลอีนอร์

หากถูกพวกครูเซเดอร์จับได้ ไฮร์ลานที่เป็นจอมเวทระดับสามยังพอจะช่วยอีนอร์หนี หรือแจ้งโจชัวผ่านหน้าต่างแชตได้

"พ่อจอมเวทฝึกหัดตัวน้อย บอกชื่อของเจ้าได้ไหม?"

ซานซ่าใช้วิธีเดิมๆ ในการเข้าไปจีบสาวอื่น อีนอร์ดูคุ้นตาเกินไป และซานซ่ามั่นใจว่าเคยเห็นเด็กคนนี้ที่ไหนมาก่อน

"เอาไว้คุยกันระหว่างทางกลับเถอะ อีกครึ่งชั่วโมงที่นี่จะกลายเป็นที่อยู่ของกริฟฟินแล้ว"

ไฮร์ลานไม่ชอบสิ่งมีชีวิตครึ่งนกอินทรีครึ่งสิงโตพวกนั้น แม้จะเป็นสัตว์ขี่ในฝันของอัศวินหลายคน แต่กริฟฟินที่สถาบันเวทมนตร์ชั้นสูงแห่งนี้เลี้ยงไว้นิสัยเสียเกินไป

"ก็ได้"

"บ้านเจ้าไม่ได้อยู่ทางนั้นไม่ใช่เหรอ?" ไฮร์ลานชี้ไปในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับบ้านของเพื่อนสาวอย่างสิ้นเชิง

"ท่านเทพของข้าบอกให้ข้าทำตามสัญชาตญาณ และสัญชาตญาณบอกข้าว่าจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นถ้าข้าตามเจ้าไป" ซานซ่ากล่าว

(จบตอน)