บทที่ 17 ขุนพลปีศาจลิง

บทที่ 17 ขุนพลปีศาจลิง

แม้จะทั้งโกรธทั้งตกใจ แต่ซูต้งก็อดสงสัยไม่ได้

"ตามหาสามเซียนเขาเหลือง? ขุนพลปีศาจแรดมาตามหาสามเซียนเขาเหลืองหรือนี่?" ซูต้งคิดในใจ

"ตอนแรกข้านึกว่าเจ้าแรดนั่นบังเอิญผ่านมาแล้วดักทำร้ายชาวบ้าน ที่แท้มันมารอพวกสามเซียนเขาเหลือง"

"แต่มันคงรอเก้อ เพราะสามเซียนเขาเหลืองตายด้วยมือข้าไปแล้ว"

"แถมตัวมันเองก็ตายด้วยมือข้าอีก แจ้งข่าวไปถึงปีศาจเฒ่าลมดำแล้วด้วย ส่งขุนพลปีศาจมาอีกตั้งสองตน คนที่เรียกขุนพลปีศาจแรดว่าพี่น้องได้ ก็ต้องเป็นระดับขุนพลเหมือนกัน พี่ใหญ่แห่งเขาเหลืองก่อนตายก็ขู่ว่าปีศาจเฒ่าลมดำจะไม่ปล่อยข้าไว้ หรือว่าปีศาจเฒ่าลมดำจะให้ความสำคัญกับมันมาก?"

ซูต้งครุ่นคิด แล้วส่ายหน้าเบาๆ

"เป็นไปไม่ได้ แค่ปีศาจเล็กๆ ตัวเดียว ไม่น่าจะถึงขนาดต้องยกทัพมาจัดการ ปีศาจในเขาภูผาทมิฬมีเป็นพัน ขืนต้องตามล้างแค้นให้ทุกตัว ปีศาจเฒ่าลมดำคงเหนื่อยตาย"

"อีกอย่าง ขุนพลปีศาจแรดเป็นถึงหนึ่งในสี่ขุนพล ยังยอมมารอสามเซียนเขาเหลือง แสดงว่าเจ้าสามตัวนั้นต้องมีอะไรดี ถึงขนาดทำให้ปีศาจเฒ่าลมดำให้ความสำคัญขนาดนี้ มันคืออะไรกันนะ?"

...

ขณะที่ซูต้งกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ห่างออกไปหลายสิบลี้ที่ต้นน้ำแม่น้ำหุน กองทัพปีศาจรูปร่างหน้าตาประหลาด กลิ่นตัวเหม็นคละคลุ้ง กำลังลุยข้ามแม่น้ำมาอย่างดุดัน แต่ละตัวหน้าตาท่มึงทึง เต็มไปด้วยจิตสังหาร

ผู้นำขบวนคือปีศาจสองตนที่สวมชุดเกราะแม่ทัพของมนุษย์ ตนหนึ่งหัวเป็นหมาป่า ตัวเป็นคน หลังค่อมเล็กน้อย ดวงตาหมาป่ากลอกกลิ้งไปมา แผ่รังสีอำมหิตรุนแรงที่สุดในกลุ่ม ข้างๆ กันคือปีศาจหัวลิง เขี้ยวโง้ง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ บนบ่าแบกค้อนยักษ์ ดวงตาเคลือบด้วยสีเลือดแดงฉาน ท่าทางกระหายเลือดอย่างที่สุด

สองตนนี้คือขุนพลปีศาจที่เหลือของปีศาจเฒ่าลมดำ ขุนพลปีศาจหมาป่า และ ขุนพลปีศาจลิง

วัดกันที่ความอำมหิต ขุนพลปีศาจหมาป่ากินขาด แต่วัดกันที่ความน่ากลัวของฝีมือ ขุนพลปีศาจลิงเหนือชั้นกว่า

ลิงเป็นสัตว์ที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เมื่อบำเพ็ญเพียรดูดซับพลังจันทราสุริยาจนกลายเป็นปีศาจ ย่อมเรียนรู้วิชาอาคมและทักษะการต่อสู้ได้รวดเร็ว พลังฝีมือจึงน่าสะพรึงกลัว

"พี่รองลิง เจ้าวัวเงียบหายไปนานขนาดนี้ ผิดปกติวิสัยนะ" ขุนพลปีศาจหมาป่าเดินตามหลังขุนพลปีศาจลิงหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้น

"จะไปสนใจอะไรนักหนา แค่หมู่บ้านมนุษย์เล็กๆ จะมีอันตรายอะไร ต่อให้มีเซียนอยู่ เขาภูผาทมิฬของเราก็ไม่กลัว" ขุนพลปีศาจลิงไม่ยี่หระ

ขุนพลปีศาจแรดจะติดต่อมาหรือไม่ สำหรับมันแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่

"ข้ากลัวว่าจะเป็นกับดัก ของสิ่งนั้นสำคัญกับท่านราชามากนะ"

"ข้ารู้ ไม่อย่างนั้นท่านราชาคงไม่ส่งข้ามาหรอก" ขุนพลปีศาจลิงมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ในเมื่อข้าลงมือ ศัตรูหน้าไหน ไม่ว่าเป็นเซียนหรือปีศาจ ต้องตายสถานเดียว ของที่ท่านราชาต้องการ ข้าจะเอากลับไปให้ครบทุกชิ้น"

ขุนพลปีศาจหมาป่าไม่พูดอะไรอีก ดวงตาดุร้ายเหลือบมองค้อนยักษ์บนบ่าขุนพลปีศาจลิงโดยไม่รู้ตัว

"ใช่ๆ ท่านปู่สามหมาป่าวางใจเถอะ ขอแค่ท่านปู่รองลิงออกโรง ของวิเศษชิ้นไหนก็ต้องตกอยู่ในมือ ยิ่งได้ 'ค้อนทองคำ' มาครอบครอง ฝีมือท่านปู่รองลิงยิ่งไร้เทียมทาน ใครจะมาสู้ได้?" ชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยแคระ หน้าตาเหมือนหนู พูดยกยออยู่ข้างๆ

"ข้าล่ะหวังว่าจะมีพวกเก่งๆ อยู่บ้าง จะได้สนุกหน่อย ตกลงกันแล้วนะ ถ้าเจอคนเก่งๆ ห้ามใครแย่งข้า" ขุนพลปีศาจลิงแสยะยิ้ม ก้าวเท้ายาวๆ เดินนำหน้าไป

แววตาขุนพลปีศาจหมาป่าฉายแววอำมหิต

"ไม่ว่าจะเป็นเซียนหรือไม่ ก็ต้องตาย ถึงตอนนั้น หมู่บ้านมนุษย์นั่น ฆ่าให้เรียบ อย่าให้เหลือแม้แต่หมูหมา"

"ขอรับๆ"

ชายวัยกลางคนรับคำเป็นลูกคู่

กองทัพปีศาจข้ามเขาลงห้วย มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านตระกูลหยางอย่างรวดเร็ว

...

ยามกลางวัน หมู่บ้านตระกูลหยางสงบสุขดังเช่นทุกวัน

ภายในจวนของซูต้ง

หยางอวี้ซิ่วทำขนมมาฝากผู้เฒ่าหยางเป็นการแสดงความกตัญญู

ซูต้งก็นั่งกินขนมอยู่ในห้องโถงด้วย

"พี่ชายข้าส่งข่าวมา ฝากขอบคุณพี่ซูต้งมาก ครั้งนี้รอดมาได้เพราะพี่แท้ๆ" หยางอวี้ซิ่วมองซูต้งตาหวานเยิ้ม

"ครั้งเดียวพอแล้ว อย่าให้มีครั้งที่สอง ถึงจะบอกว่าความรวยต้องเสี่ยง แต่ค้าขายแบบเดิม พี่ชายเจ้าไม่ควรทำซ้ำสอง" ซูต้งส่ายหน้าเตือน

"จ้ะ ข้าก็เตือนพี่ชายแล้ว" หยางอวี้ซิ่วพยักหน้ายิ้มรับ

วูบ

ทันใดนั้น จุดตานเถียนของซูต้งสั่นสะเทือน สายตาเขาพลันเคร่งเครียด

"มาแล้ว"

ภัยพิบัติกำลังจะมาเยือน แต่คราวนี้ไม่ใช่ภัยของหยางอวี้ซิ่ว แต่เป็นภัยของทุกคนในหมู่บ้านตระกูลหยาง รวมทั้งตัวเขาด้วย

คราวนี้มากันเป็นกองทัพ

แม้ในใจจะตึงเครียด แต่ซูต้งยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง พูดคุยยิ้มแย้มต่อไป

ในป่าละเมาะนอกหมู่บ้านตระกูลหยาง ปีศาจนับร้อยซุ่มซ่อนตัวอยู่

ดวงตานับร้อยคู่จ้องมองไปยังหมู่บ้านที่เงียบสงบ

"ไม่เห็นเจ้าวัวจริงๆ ด้วย แต่ข้ายังได้กลิ่นมันอยู่ มันเคยอยู่ที่นี่"

"แล้วตอนนี้ล่ะ? กลิ่นจางไปหมดแล้ว..."

"รอไปก่อน รอจนค่ำ คนในหมู่บ้านนี้ ต้องตายให้หมด" ขุนพลปีศาจหมาป่าตาเป็นประกายดุร้าย รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

กลับเป็นขุนพลปีศาจลิงที่ดูสงบนิ่งที่สุด

พริบตาเดียว ความมืดเข้าปกคลุม

เมื่อรัตติกาลกลืนกินผืนดิน ป่าทั้งป่าก็ระเบิดกลิ่นอายปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

"เตรียมตัว" "บุกเข้าไป ฆ่าให้หมด กินให้เรียบ" "ฆ่า!"

เหล่าปีศาจหน้าตาถมึงทึง ฮึกเหิมพร้อมลุย

ในที่สุด ขุนพลปีศาจลิงผู้เป็นผู้นำก็ขยับตัว พอมันขยับ สมุนปีศาจทั้งหลายถึงกล้าขยับตาม

"หวังว่าในหมู่บ้านจะมีคนเก่งๆ อยู่นะ" ขุนพลปีศาจลิงคาดหวัง

มันก้าวเท้าออกไป ขุนพลปีศาจหมาป่าเดินตาม ฝูงปีศาจกรูกันตามหลัง

แต่เดินไปได้เพียงก้าวเดียว ร่างมหึมาของมันก็ชะงักกึก

มันหยุด ฝูงปีศาจก็ชะงักตาม ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วมองไปที่หัวหน้า เห็นดวงตาสีแดงฉานของขุนพลปีศาจลิงจ้องเขม็งไปข้างหน้าด้วยความตกตะลึง

ขุนพลปีศาจหมาป่าก็ตกตะลึง มองตามสายตาของขุนพลปีศาจลิงไป

ที่ชายป่า บนกิ่งไม้ใหญ่ มีร่างหนึ่งยืนถือดาบสงบนิ่งอยู่บนนั้น จ้องมองมาทางพวกมัน

ร่างนั้นสวมชุดดำทั้งชุด มีผ้าดำปิดบังใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่โผล่พ้นผ้าออกมา แววตานั้นเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง

"เซียน?"

"ระวังตัว"

ปีศาจทั้งหลายเริ่มสังเกตเห็นร่างนั้น เริ่มตื่นตระหนก

"ก็แค่มนุษย์คนเดียว ฆ่ามันซะ" ขุนพลปีศาจหมาป่าดวงตาฉายแววอำมหิต สั่งเสียงเหี้ยม

สิ้นเสียง ปีศาจลูกสมุนสองตัวพุ่งกระโจนออกจากกลุ่ม ตรงเข้าใส่ร่างบนต้นไม้ทันที

ฉัวะ

ประกายดาบสีแดงเลือดสว่างวาบ ไม่มีใครมองทันว่าร่างนั้นชักดาบตอนไหน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ปีศาจสองตัวยังไม่ทันได้ร้อง หัวก็หลุดจากบ่า ร่วงหล่นลงพื้นพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก

ปีศาจสองตัว ตาย!

ฝูงปีศาจที่กำลังฮึกเหิมชะงักกึก เงียบกริบ

"ดาบนั้น... ข้ามองไม่เห็นตอนมันฟันด้วยซ้ำ" ขุนพลปีศาจหมาป่าหน้าถอดสี

มันจ้องดาบในมือคนผู้นั้นอยู่ตลอด แต่กลับไม่เห็นตอนออกดาบ

แต่ขุนพลปีศาจลิงกลับยิ้มออกมา

"ดี ดีมาก คนดาบรวมเป็นหนึ่ง ไม่ต้องชักดาบ แค่ปราณดาบก็ควบแน่นเป็นคมดาบได้ ไม่ใช่เซียน แต่เป็นยอดฝีมือ"

ขุนพลปีศาจลิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"เจ้าวัวกับสามเซียนเขาเหลือง ตอนนี้อยู่ที่ไหน?" มันถามพร้อมรอยยิ้ม

"ตายแล้ว" เสียงเย็นยะเยือกดั่งคมดาบดังตอบกลับมา

ขุนพลปีศาจลิงและขุนพลปีศาจหมาป่าชะงัก

ตายแล้ว?

ปีศาจก็มีหัวใจ มีเพื่อนฝูง ขุนพลปีศาจหมาป่ากับขุนพลปีศาจลิงอยู่ร่วมกับขุนพลปีศาจแรดบนเขาภูผาทมิฬมาหลายร้อยปี นับถือกันเป็นพี่น้อง

สามเซียนเขาเหลืองตายช่างหัวมัน แต่ขุนพลปีศาจแรดตาย...

"มนุษย์คนนี้ ข้าจัดการเอง พวกเจ้าไปล้างบางหมู่บ้านนั่น อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว ฆ่าให้หมดเซ่นวิญญาณเจ้าวัว" ขุนพลปีศาจลิงคำราม

สมุนปีศาจตัวหนึ่งเพิ่งพุ่งออกไป

ประกายดาบก็มาถึง ดาบแสงสีเลือดอันลึกลับพิสดาร ปาดผ่านลำคอปีศาจตนนั้นในพริบตา