บทที่ 508 กำลังเสริมมาถึง

บทที่ 508 กำลังเสริมมาถึง

.

“ผลึกวิเศษระดับสอง หนึ่งชิ้น ระดับหนึ่ง ห้าชิ้น”

ชายชราร่างผอมที่มีบุหรี่ยังไม่ได้จุดอยู่ในมือ นั่งยองๆพิงผนัง อยู่ใต้อาคารที่ทรุดโทรม

“จะรังแกกันงั้นเรอะ?”

ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามรีบปิดวัสดุมากกว่าหนึ่งโหลที่ห่อด้วยเสื้อผ้าสกปรกอย่างรวดเร็ว ความโกรธฉายชัดในดวงตาของเขา

ชายชราร่างผอมยิ้มจนเห็นคราบสีเหลืองจากการไม่ได้แปรงฟันมาเป็นเวลานาน ซึ่งทำให้ผู้คนที่เห็นรู้สึกอึดอัดมาก

“เสี่ยวเผิง เราไม่ได้รู้จักกันแค่สองสามวัน เนื่องจากนายเพิ่งกลายเป็นผู้วิวัฒนาการ ท่านปู่ผู้นี้กับนายซื้อขายกัน หากไม่ถึงร้อยครั้งก็ต้องแปดสิบครั้ง ฉันเคยโกงเงินนายเมื่อไหร่?”

คนที่เรียกว่าเสี่ยวเผิงยังคงไม่แสดงออกทางสีหน้า มีเพียงดวงตาของเขาเท่านั้นที่อ่อนลง

“เฮ้อ” ชายชราถอนหายใจ ไม่ว่าเสี่ยวเผิงจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม เขาก็ยังหยิบวัสดุทั้งหมดที่ห่อด้วยเสื้อผ้าของเขาออกมา

“เกล็ดของปลาหนามดำระดับสอง หางแมงป่องระดับสอง ก้ามปูคลั่งระดับสอง เอ๋ หงอนนากาเลือด? โอ้ แค่ตัวเด็ก”

ชายชราร่างผอมนับ “เพิ่มผลึกวิเศษระดับหนึ่งสองชิ้น ไม่มากไปกว่านี้แล้ว”

พูดจบ เขาก็มองไปที่เสี่ยวเผิงและพูดว่า “นายก็รู้ว่าช่วงสองเดือนที่ผ่านมาหยุนกังของเราไม่สงบสุข สัตว์ประหลาดในทะเลพุ่งเข้ามาทีละตัว และเราก็เกือบพลาดไปหลายครั้งแล้ว”

“แน่นอนว่า นี่เป็นธุระของเหล่าหัวหน้าใหญ่ในพันธมิตร ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนตัวเล็กๆ อย่างพวกเรา ซึ่งถ้ารับมือไม่ไหวก็แค่วิ่งหนี แต่ถ้ามีสัตว์ทะเลมามากขึ้นก็ทำให้ฆ่าได้มากขึ้น ราคาวัสดุเหล่านั้นก็จะลดลงเรื่อยๆ เช่นกัน เมื่อไม่กี่วันก่อน เหล่าซ่งช่างฝีมือของพวกเราได้รับการคัดเลือกจากกองกำลัง ทำให้ไม่มีใครทำอุปกรณ์ให้อีก ผู้คนก็กระจัดกระจายหายไป ถ้าไม่ให้นาย ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์!”

ชายชราร่างผอมถอนหายใจขณะพูด เสี่ยวเผิงไม่รู้ว่าสิ่งที่ชายชราเจ้าเล่ห์คนนี้พูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เขาเคยได้ยินเรื่องของช่างฝีมือเหล่าซ่งมาก่อน แต่เหล่าซ่งคนนั้นคงไม่ใช่คนเดียวกับชายชราตรงหน้าหรอกนะ?

“เพิ่มผลึกวิเศษระดับหนึ่งอีกชิ้น แล้วสิ่งเหล่านี้จะเป็นของนาย ไม่งั้นฉันก็จะไปเสี่ยงโชคที่ถนนเก่า”

“ได้เลย ผลึกวิเศษของฉัน … โอเค โอเค อันนี้ระดับสอง 1 ชิ้น ระดับหนึ่งอยู่ไหนนะ อยู่นี่เอง นี่ของนาย รับไป”

ชายชราร่างผอมมอบผลึกวิเศษให้เสี่ยวเผิง ชายหนุ่มเหลือบมอง หลังจากซื้อขายสำเร็จเขาก็หันหลังและเดินจากไป

เป้าหมายที่ต้องทำลายถูกยิงอย่างเด็ดขาด หลังจากหลีกเลี่ยงฝูงซอมบี้ขนาดเล็กและสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสี่ยวเผิงก็มาถึงชั้นล่างของอาคารสูง เขามองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เปิดท่อระบายน้ำทิ้งแล้วมุดลงไป หลังจากมุดอยู่ในอุโมงค์คับแคบและมีกลิ่นเหม็นมาสักพัก เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ชั้นหนึ่งของอาคารสูง

นอกจากทางนี้แล้ว ทางเข้าอื่นๆของอาคารล้วนถูกปิดกั้น รวมถึงหน้าต่างและปล่องลิฟต์ของอาคารทั้ง 18 ชั้นด้วย

“เจ้าหก นายกลับมาแล้ว!”

ชายหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับเสี่ยวเผิงร้องตะโกนขึ้น และรีบดึงพี่น้องของตนขึ้นไป แล้ววางแผ่นหินลงปิดทางเข้าท่อ

เส้นทางนี้ถูกเชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำด้านนอก มันถูกสร้างขึ้นใหม่โดยกลุ่ม 414 ของพวกเขา

“เป็นไงบ้าง แลกเปลี่ยนได้ไหม?”

ชายหนุ่มเดินตามหลังและมองเสี่ยวเผิงกลับไปกลับมา แล้วความสนใจก็มุ่งไปที่กระเป๋าใบเล็กอย่างรวดเร็ว

“ให้ฉันดูหน่อย”

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าโดยไม่สนใจว่าเสี่ยวเผิงจะเห็นด้วยหรือไม่ เสี่ยวเผิงหยุดเดินราวกับจงใจทำให้มันง่ายขึ้น เขามองไปยังร่างของสหายที่ลงนั่งยองๆกับพื้น แล้วความเยือกเย็นในดวงตาก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่กระเป๋าใบเล็กถูกเปิดออก จู่ๆ ชายหนุ่มก็ร้องออกมาและหงายหลังตึง กระเป๋าถูกเสี่ยวเผิงเตะอัดใส่ใบหน้าอย่างรุนแรง จนของในกระเป๋าพุ่งออกไปใส่ใบหน้าของชายหนุ่มผู้เป็นสหาย

นี่คือทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา – เตะทะลุทะลวง!

เสี่ยวเผิงระวังตัวมานานแล้ว ในเวลาเดียวกับที่ชายหนุ่มกรีดร้อง เขาก็พลิ้วกายไปที่มุมด้านหลังและยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ

อ๊ากกก!

ในขณะที่กรีดร้องชายหนุ่มก็กวาดเท้าออกไป แต่ก็ไม่พบเป้าหมาย ในเวลาเดียวกันเขาก็ใช้มือพยายามดึงสิ่งที่ปักติดอยู่บนใบหน้าออกมา แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง เขาสัมผัสได้เพียงว่ามีแท่งไม้แหลมคมแทงอยู่ที่แก้มกับความรู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดจิตสุดใจเท่านั้น

“แกเป็นคนฆ่าพี่รองกับพี่สามใช่ไหม? เจ้าห้ากับเจ้าเล็กก็ถูกแกฆ่าเหมือนกัน เจ้าสี่ก็ถูกแกทิ้งระหว่างทางเพื่อหนีเอาตัวรอดคนเดียว พี่ใหญ่ วันนี้แกต้องชดใช้ชีวิตให้กับพี่น้องเหล่านี้”

เสี่ยวเผิงหยิบขวดน้ำออกมาจิบทีละน้อย เฝ้ามองลูกพี่ที่กำลังทุรนทุราย ร้องสาปแช่ง ขอความเมตตา และเสียชีวิตในที่สุด

เมื่อเห็นชายหนุ่มแน่นิ่งไปแล้ว เสี่ยวเผิงก็เดินไปข้างๆเขาอย่างช้าๆ แล้วย่อตัวลงดึงสิ่งที่ปักอยู่บนใบหน้าของอดีตลูกพี่ออกมา และพูดขึ้นอย่างเยือกเย็น ในขณะที่มองดูใบหน้าที่โชกไปด้วยเลือด

“ฉันทำให้แกผิดหวังแล้ว ฉันไม่ได้แลกเปลี่ยนผลึกวิเศษที่สะสมมากับยาวิวัฒนาการระดับสี่ดาว แต่ฉันแลกเปลี่ยนมันกับไข่ปลาดาวที่กำลังจะฟัก ฉันจะใช้ไข่สัตว์ร้ายที่กำลังจะฟักนี้ชำระบาปของแก”

ท้องของลูกพี่ที่ตายไปแล้วพองขึ้นตามคำพูดของเสี่ยวเผิงทันที ราวกับมีปืนฉีดน้ำแรงดันสูงเชื่อมต่อกับคำพูดของเขา หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็มีเสียงระเบิด ท้องพองขึ้นจนแตกออก เปิดเผยให้เห็นปลาดาวสีดำที่มีจุดขาวตัวใหญ่!

ศูนย์กลางของร่างรูปดาวห้าแฉกยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเดียวของมันมองไปรอบๆอย่างคล่องแคล่ว ที่ใต้ดวงตามีผลึกวิเศษระดับสามสีดำ

“ต่อจากนี้ไปฉันจะเรียกแกว่าเฮยโฉว (ความบาดหมางสีดำ)”

เสี่ยวเผิงตบหัวสัตว์ร้ายที่ถูกฟักมาจากไข่ปลาดาวที่ได้เซ็นสัญญาสัตว์เลี้ยงสงครามกับเขาแล้ว และในที่สุดรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

แต่ก่อนที่รอยยิ้มจะหายไป เขาก็รู้สึกว่าได้ยินเสียงของกลุ่มคน

นี่คือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่ในวันโลกาวินาศ มันก็เป็นไปแล้ว ด้วยความสามารถในการได้ยินอันยอดเยี่ยมของผู้วิวัฒนาการระดับสามดาว เสี่ยวเผิงสามารถได้ยินเสียงทั่วทั้งหยุนกัง

เขาวิ่งขึ้นไปจนถึงชั้น 10 ซึ่งมีช่องสังเกตการณ์อยู่ เมื่อผลักตู้เสื้อผ้าที่ขวางหน้าต่างออก เสี่ยวเผิงก็เห็นทีมงานนับหมื่นคน ซึ่งนำโดยชายหนุ่มที่มีอายุไล่เลี่ยกับเขา เดินเข้าไปในหยุนกัง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเย่จงหมิง

……

พันธมิตรหยุนกังเป็นองค์กรที่ก่อตั้งโดยกองกำลังขนาดกลางและขนาดใหญ่ภายในหยุนกังเพื่อต่อสู้กับคลื่นสัตว์ร้ายจากทะเล ตอนแรกมันเป็นเพียงองค์กรชั่วคราว แต่หลายเดือนผ่านไป องค์กรชั่วคราวก็เปลี่ยนมาเป็นองค์กรแท้จริงโดยมีผู้นำที่เป็นแกนหลักอยู่ห้าคน

ในวันนี้ผู้นำทั้งห้าได้นำผู้คนออกจากเมืองหยุนกังไปต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่เข้ามาบุกทางทิศเหนือของเมือง

เป็นธรรมดาที่กองกำลังที่มาถึงทั้งหมดจะสังเกตเห็นและคอยติดตามการกระทำของพันธมิตรหยุนกัง หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทีมและผู้รอดชีวิตมากกว่า 50,000 คนก็ถอยร่นมาทางด้านนี้อย่างต่อเนื่อง

ตอนแรกหลายคนไม่รู้ว่ากองกำลังที่มาถึงเหล่านี้เป็นใคร แต่มารู้ทีหลังว่า คำร้องขอความช่วยเหลือที่ส่งไปยังเมืองโดยรอบก่อนหน้านี้ได้รับการตอบรับจากกองกำลังที่ทรงพลังที่สุด และกองกำลังนั้นได้ส่งทีมขนาดใหญ่มายังหยุนกังแล้ว!

กำลังเสริมมาถึงแล้ว!