บทที่ 205 รองเท้าบู๊ททหารเหยียบโลหิต

บทที่ 205 รองเท้าบู๊ททหารเหยียบโลหิต  (รองเท้าคอมแบต)

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งชื่อที่นี่ว่าอวิ๋นติ่งวิลล่า แต่มันเหมาะสมมากอย่างไม่ต้องสงสัย

รอบเมืองหลวงของจังหวัดอย่างอิงเฉิง สามารถมีสถานที่ ที่มีภูเขาสวยงาม มีลำน้ำ มีต้นไม้ร่มรื่น ท้องฟ้าสูง เมฆบางๆ มูลค่าของสถานที่สามารถจินตนาการได้

ท้องฟ้าสีครามสะอาด ปราศจากมลพิษที่มนุษย์สร้างขึ้น มีเมฆเบาบางลอยอยู่บนท้องฟ้า ดูราวกับโลมาแสนซนในทะเลกำลังแหวกว่ายเล่น

แต่ภายใต้อาคารรูปโดม มันคือโลกที่สกปรกที่สุด

“มีแค่นี้?”

หญิงสาววัยประมาณ 30 กำหมัดแน่น มองผ่านควันบุหรี่ไปที่ใบหน้าของชายที่เปิดกระดุมเสื้อ ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

“หรงเจีย (พี่สาวหรง) แค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว มีใครไม่รู้บ้างว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น เธอลองไปยืนบนรั้ววิลล่ามองออกไปดูก็ได้ว่าซอมบี้ที่อยู่กันหนาแน่นนั่นเป็นของปลอมหรือเปล่า? ทั้งหมดนี่เป็นของที่ฉันกับพี่น้องเสี่ยงชีวิตไปเอามา ทำไม เกลียดที่มันน้อยไปเหรอ?”

“แกไอ้สารเลว! ไอ้คนไม่รักษาคำพูด!” หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆหรงเจียชี้หน้าชายที่พูด ตัวสั่นไปด้วยความโกรธ

ชายคนนั้นโค้งริมฝีปาก หันหน้าไปยิ้มให้กับชายสิบกว่าคนพร้อมอาวุธมือที่อยู่ด้านหลัง “หล่อนบอกว่าฉันไม่น่าเชื่อถือว่ะ ฉันน่ะเหรอเป็นไอ้สารเลว?”

คนที่อยู่ข้างหลังส่งเสียงหัวเราะลั่น

“น้องสาวหลู่เหยียน เสี่ยวตงเป็นไอ้สารเลวตัวใหญ่ เธอพูดถูกแล้ว”

“ใช่ ใช่ เวรตะไลจริงๆ ไอ้สารเลว!”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ไอ้สารเลว แต่ดูเหมือนน้องสาวหลู่เหยียนของพวกเรากับไอ้สารเลวนั่นจะนอนด้วยกันนะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช่ ใช่ รู้สึกเป็นไงบ้างที่ได้นอนกับไอ้สารเลว?”

“เดาว่าคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ งั้นน้องมาอยู่กับพี่สักสองวัน แล้วพี่จะให้อาหารกระป๋องสองกระป๋อง อ้อ เป็นเนื้อวัวด้วยนะ”

ผู้ชายกลุ่มนั้นทั้งยิ้มและหัวเราะอย่างไร้ยางอาย มองใบหน้าที่กำลังโกรธของผู้หญิงทั้งสามคน ด้วยความสุขล้นใจ

“พวกแกต้องได้รับกรรมไม่ช้าก็เร็ว!” หญิงสาวอีกคนน้ำตาคลอเป้าจ้องคนกลุ่มนี้พร้อมกับก่นด่า

รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวตงค่อยๆหายไป ดวงตาเย็นชามากขึ้น เขาตบลงบนโต๊ะอย่างแรงจนกระจกหนาแตกเป็นเสี่ยงๆ

“กรรม? !” สีหน้าของเสี่ยงตงดูบิดเบี้ยว และลุกขึ้นยืน “อะไรคือกรรม? ที่ให้พวกแกใช้ร่างกายแลกอาหารกับน้ำดื่มนี่นะคือกรรม? ถ้าพวกฉันไม่ยอมแลกเปลี่ยนด้วย พวกแกจะออกไปหาของกินข้างนอกเองได้ไหม? กลุ่มผู้หญิงโง่ๆที่ฝันจะเป็นคนดัง ที่เป็นได้แค่ของเล่นของคนรวยก่อนวันสิ้นโลก จะแสร้งมีศักดิ์ศรีไปทำไม? ตอนนี้มาทำพูดกับฉันเรื่องกรรมงั้นเหรอ? นังเศษสวะ!”

หญิงสาวทั้งสามตกใจต่อการระเบิดอารมณ์ของเสี่ยวตง และถึงกับก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว

แม้ว่าในหมู่พวกเธอจะมีหรงเจียที่เป็นผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาว แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือกับฝ่ายตรงข้าม เพราะคนกลุ่มนั้นมีผู้วิวัฒนาการอยู่ถึงห้าคน และเสี่ยวตงก็ยังเป็นผู้มีอาชีพอีกด้วย

“อีกอย่าง อย่าสะเออะมาพูดไร้สาระกับฉันอีก ฉันไม่ใช่บริษัทสถุนที่คอยสนับสนุนพวกแกก่อนวันสิ้นโลกเข้าใจไหม? ยังมาทำเป็นไม่พอใจ ดูจากการดูแลผู้หญิงของเว่ยเสี่ยวหย่ง ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเข้าไปช่วย พวกแกจะยังมีหน้ามายืนต่อรองกับฉันที่นี้ได้อีกไหม? คงถูกคนอื่นเล่นจนตายไปนานแล้ว!”

พูดจบเขาก็ชี้ไปยังอาหารที่อยู่บนพื้น “จะต้องการหรือไม่ ก็มีแค่นั้นแหล่ะ แล้วส่งผู้หญิงสี่คนมาที่นี่ตอนเย็นด้วย”

เสี่ยวตงพูดจบก็กลับไปนั่งลงอีกครั้ง มองหน้าหญิงสาวทั้งสามแล้วกล่าวว่า “อีกอย่าง ไม่ต้องส่งผู้หญิงกลุ่มเก่ามา พี่น้องของฉันต้องเหน็ดเหนื่อยเสี่ยงออกไปหาอาหาร คราวนี้พวกเราต้องการชิมของสดใหม่ พวกหน้าเดิมๆ มันน่าเบื่อ ไม่ต้องส่งมาอีก!”

“ใช่ ถึงเวลาเปลี่ยนได้แล้ว!”

“จะเอาใครดี? คราวนี้เอาคนขายาวๆ…ชื่ออะไรนะ? ใช่ ซ่งหนานนั่นแหล่ะ”

“อีกคนที่หน้าอกสวยๆ ดูเหมือนพวกแกจะเรียกเธอว่า เสี่ยวอิง เย็นนี้ส่งเธอมาด้วย ถ้าไม่ทำคราวหน้าอาหารจะลดไปอีกครึ่ง”

เสี่ยวตงหัวเราะ แล้วเตะเป้ใส่อาหารไปที่เท้าของหรงเจีย

หญิงสาวหน้าอกอวบอิ่มอายุประมาณ 30 ปีอ้าปากหายใจอย่างแรง เธอก้มลงหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมา แล้วเดินออกมาจากบ้านที่มีบรรยากาศทันสมัย ด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บพร้อมกับผู้หญิงอีกสองคน

ชายคนหนึ่งขมวดคิ้ว มองหญิงสาวทั้งสามที่เดินจากไปผ่านบานกระจกหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดาน แล้วพูดว่า “ตงเกอ เราจะเก็บพวกหล่อนไว้แบบนี้เหรอ?”

เสี่ยวตงพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก ควันที่ลอยออกมาทำให้มองเห็นใบหน้าของเขาได้ไม่ค่อยชัด

“กลุ่มไอ้พวกฝรั่ง เว่ยเสี่ยวหย่งที่สำนักงานเขต ตาเฒ่าหลูที่คลังสินค้า ไม่ง่ายที่จะยั่วยุ พวกมันมีผู้วิวัฒนาการเพิ่มขึ้นตลอดเวลา และพวกเราก็มีคนไม่น้อยไปกว่าสามกลุ่มนั้น ส่วนกลุ่มผู้หญิงพวกนั้นที่ไม่มีใครแตะต้องก็เพราะพวกหล่อนอ่อนแอ หากไม่มีใครสนับสนุนก็จะถูกคนอื่นกลืนกิน อย่างไรก็ตามในกลุ่มพวกหล่อนก็ยังมีผู้วิวัฒนาการถึง 3 คน ที่ยังพอสนับสนุนได้อยู่”

“ฉันก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน พวกหล่อนไปเอายาวิวัฒนาการมาจากที่ไหน? เราก็ค้นวิลล่าของพวกหล่อนทุกซอกทุกมุมแล้ว ก็ไม่พบรูเล็ตเลย”

เสี่ยวตงถอนหายใจ พ่นควันบุหรี่อีกครั้ง แล้วพูดเสียงต่ำ “ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ผู้หญิงพวกนั้นต้องมีความลับที่ซ่อนอยู่ หากไม่ใช่เพราะความลับนี้ เราจะทำอะไรกับพวกหล่อนก็ได้”

……

หรงเจียพาหลู่เหยียน กับหญิงสาวอีกคนที่ชื่อลี่หลิง กลับไปที่บ้านพักชั่วคราว ทันใดนั้นหญิงสาวหลายร้อยคนก็กรูออกมารายล้อมพวกเธอทันที

แต่พอหญิงสาวเหล่านั้นเห็นกระเป๋าเป้ใบเล็กที่หรงเจียถือมา สีหน้าของพวกเธอก็แสดงความผิดหวัง

“คราวนี้ ได้มาแค่นี้เองเหรอ?”

หญิงสาวผมยุ่งเหยิง เนื้อตัวค่อนข้างสกปรก แต่นี่เป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเธอที่แม้แต่น้ำดื่มยังต้องดื่มอย่างจำกัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำความสะอาดเนื้อตัว

“ดูเหมือนแค่สามวันยังไม่พอเลย” หญิงสาวอีกคนพูดเบาๆ แต่ดูเหมือนทุกคนจะได้ยินเสียงบ่นนี้

“หุบปากซะ นี่เป็นสิ่งที่พี่สาวน้องสาวของพวกเราใช้ร่างกายไปแลกมา ถ้าใครรังเกียจว่าน้อยไป งั้นคืนนี้ก็ไปหาเสี่ยวตงเอง”

ลี่หลิงตะโกนใส่หญิงสาวที่เอ่ยปากบ่น ทั้งวิลล่าเริ่มมีบรรยากาศน่าอึดอัด

“อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ไม่ใช่ว่าใครจะสามารถทนเสี่ยวตงกับพวกลูกสมุนของมันได้ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นก็รู้ๆกันอยู่ ดังนั้นคิดหาวิธีผ่านวันเวลาที่ยากลำบากนี้ให้มากไว้ดีกว่าจะเอาแต่บ่น!” เห็นได้ชัดว่าลี่หลิงอารมณ์ไม่ดีหลังจากกลับมาจากสถานที่ของเสี่ยวตง เธอกอดอกตะโกนใส่ฝูงชน

“และอย่าหาว่าฉันไม่ได้บอกล่วงหน้า คืนนี้ต้องมีสี่คนที่ต้องไปอยู่กับพวกมัน คนที่ไม่อยากไปและคอยรอให้คนอื่นต้องเสียสละให้อยู่เสมอ คราวนี้ต้องไปหาอาหารกินด้วยตัวเอง เพราะอาหารไม่ได้ราคาถูกอีกแล้ว”

พูดจบลี่หลิงก็พาหลู่เหยียนที่มีสีหน้าไม่สบายใจเดินลงไปห้องใต้ดิน

หรงเจียเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้น ก็รู้สึกเหนื่อยใจมาก เธอมองดูวิลล่าสวยงามและความงดงามด้านนอก แต่ไม่มีร่องรอยของความสุขอยู่เลย

เธอไม่รู้ว่าตัวเธอจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน

หรงเจียบังคับตัวเองให้จัดการกับอารมณ์หดหู่ พูดกับทุกคนช้าๆ “คราวนี้มีของไม่มาก มีน้ำดื่มแค่ 12 ขวด ของกินก็มีน้อยมาก ทุกคนเฉลี่ยกันไป อีกอย่าง คืนนี้…ถ้าใครอยากไป ก็ให้มาหาฉัน ครั้งนี้และครั้งต่อไปก็จะได้รับส่วนแบ่งมากขึ้น”

เมื่อแบ่งของกันแล้ว แม้แต่มื้อเดียวทุกคนยังไม่พอกิน แต่ต้องเฉลี่ยให้อยู่รอดได้สามวัน แค่คิดก็รู้สึกชาไปทั้งตัวแล้ว

หรงเจียถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเดินลงไปห้องใต้ดินด้วยอีกคน

ที่ประตูมีหญิงสาวสองคนยืนถือกระบองช็อตไฟฟ้าเฝ้าอยู่ พอเห็นเธอเดินเข้ามาก็ร้องทักทาย นอกจากพวกเธอแล้ว ก็มีอีก 5-6 คน ภายในห้องที่ร้องทักเธอว่า หรงเจีย อย่างอบอุ่น

สำหรับพี่สาวที่คอยดูแลผู้หญิงในกลุ่ม ทุกคนให้ความเคารพจากใจจริง

“โม่โม่ เจียอี๋ เป็นไงบ้าง? ได้ความอะไรบ้างไหม?”

สองสาวสวยอายุประมาณ 20 กว่าๆ ส่ายหน้า หญิงสาวผมสั้นที่ชื่อโม่โม่ยกแขนซ้ายให้ดู มีร่องรอยฟกช้ำบนผิวขาว ดูเหมือนถูกบางอย่างดึงรั้งจนเป็นรอย

“แค่เข้าไปในระยะ 1 เมตร ก็ถูกโจมตีแล้ว และดูเหมือนมันจะก้าวร้าวขึ้นกว่าเดิม ฉันกับเจียอี๋พยายามรีบเข้าไปครั้งหนึ่ง ก็ถูกบังคับให้ถอยกลับมา ตัดเถาดอกไม้ไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว”

“ถ้ายังไม่ได้ผลอีก  ก็คงต้องใช้วิธีเก่า ฉันจะเป็นเหยื่อล่อให้ แล้วพวกเธอก็ฉวยโอกาสเข้าไปตัดมัน”

ผู้หญิงท่าทางทรุดโทรมที่นั่งพิงกำแพงอยู่เงยหน้าขึ้นมองไปที่เพดานห้องใต้ดิน เคี้ยวก้นบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

“เซี่ยไป๋!” หญิงสาวชื่อเจียอี๋ ร้องตวาดด้วยความโมโห และ เดินไปหา แล้วดึงหญิงสาวคนนั้นให้ลุกขึ้น ในฐานะผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาว ความแข็งแกร่งของเธอมีเพียงพอที่จะยกน้องสาวคนนี้ขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดาย

“เธอไม่ได้รับอนุญาตให้พูดแบบนี้ เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ยอมแพ้!”

พออยู่ใกล้ๆ หญิงสาวก็ได้กลิ่นเหม็นจากร่างกายของเซี่ยไป๋ แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจ เธอรู้ว่ามันเป็นกลิ่นของสิ่งสกปรกที่ผู้ชายโสโครกทิ้งไว้บนร่างของน้องสาวคนนี้ และเธอก็รู้เช่นกันว่า มันคือหลักฐานที่เซี่ยไป๋ได้เสียสละตัวเองเพื่อทุกคน ไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะรังเกียจผู้หญิงคนนี้

“ฉันมีชีวิตอยู่นานพอแล้ว ขืนให้อยู่ในวันเวลาแบบนี้ต่อไป บางทีฉันอาจฆ่าตัวตายสักวัน รู้อะไรไหม ทุกครั้งที่คนกลุ่มนั้นกดหัวฉันไว้ ที่ฉันพยายามปิดปากตัวเอง ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น ฉันแค่ไม่ต้องการให้ตัวเองอาเจียนออกมา ฉันพอแล้วกับชีวิตแบบนี้ ถ้าชีวิตของฉันสามารถแลกกับผลไม้วิวัฒนาการได้ และทำให้ในหมู่พี่น้องมีผู้วิวัฒนาการเพิ่มขึ้น อย่างน้อยการตายของฉันก็ยังพอมีคุณค่าอยู่บ้าง”

พอได้ยินเซี่ยไป๋พูดถึงชีวิตด้วยท่าทางสงบ ผู้หญิงที่อยู่ภายในห้องใต้ดินก็ร้องไห้

พวกเธอกำลังหมดหวังที่จะมีชีวิตอยู่ และบางครั้งไม่เพียงไม่สามารถกำจัดความรู้สึกอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึก พวกเธอยังพบว่า แม้แต่การฆ่าตัวตาย บางครั้งก็ยังไม่มีหวัง

โลกแบบนี้ทำให้พวกเธอสิ้นหวัง

หรงเจียเดินเข้ามาผลักเซี่ยไป๋จนล้มลง “อย่าแม้แต่จะคิด เพราะหากได้ผลไม้วิวัฒนาการมา เธอจะเป็นคนต่อไปที่จะได้วิวัฒนาการ ตายงั้นเหรอ? พวกเราสัญญากันว่าไง! เราจะเป็นพี่น้องและดูแลกันไปตลอดชีวิต!”

พูดจบหรงเจียก็เปิดตู้โลหะสูง 2 เมตรในห้องใต้ดิน จากนั้นก็ร้องบอกโม่โม่กับเจียอี๋ ผู้วิวัฒนาการทั้งสองคนว่า “วันนี้พวกเราสามคนจะทำให้ได้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ดอกไม้ลูกหมานั่นจะต้านทานพวกเราได้!”

ภายในตู้เหล็กว่างเปล่า หรงเจียเดินไปที่โต๊ะข้างๆที่วางแจกันอยู่และบิดมันเบาๆ แผ่นโลหะหลังตู้ก็ยกตัวขึ้น เปิดเผยให้เห็นอุโมงค์ลึก 4-5 เมตร ภายในนั้นมีพืชต้นสูงประมาณ 2 เมตร ที่มีเถาวัลย์ดอกไม้สีสันสดใสหลายสิบเส้นกำลังเคลื่อนไหวไปมาเหมือนปีศาจกำลังเต้นรำ และบนเถาวัลย์ดอกไม้เหล่านั้น ส่วนใหญ่จะมีผลไม้สีน้ำตาลอยู่

เบื้องหลังของพืชขนาดใหญ่นี้ มีช่องทางที่มีแสงจางๆ ที่เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง ส่องลอดมาให้เห็น…

……

เย่จงหมิงพาสมาชิกในทีม หลบเลี่ยงอันตรายจากฝูงผีเสื้อกลางคืนกลายพันธุ์

พวกเขาไม่ได้กลัวแมลงกลายพันธุ์เหล่านี้ แต่การฆ่าพวกมันจะทำให้พวกเขาถูกชีวิตกลายพันธุ์อื่นๆ ค้นพบ

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดพวกเขาก็ออกมาพ้นเขตโรงงานร้างอันเป็นที่พักชั่วคราว

“ดูเหมือนจะมีการต่อสู้” เหลียงชูหยินยืนอยู่บนรถบรรทุกที่ถูกทิ้ง มองไปในทิศทางของโรงงาน ที่นั่นมีแสงปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราว มันควรเป็นทักษะความสามารถพิเศษบางอย่างที่เปล่งประกายได้ ดูเหมือนว่าชีวิตกลายพันธุ์กับมนุษย์ผู้รอดชีวิตที่ถูกแสงสีทองดึงดูดมา จะเจอกันแล้ว และปะทะกันเป็นระยะสั้นๆ

เย่จงหมิงเหลือบมอง แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

ทีมเริ่มต้นเดินเท้ามุ่งหน้าไปยังอวิ๋นติงวิลล่าทันที ในอ้อมแขนของทุกคนอุ้มไข่ยักษ์สองฟอง ทำให้ดูน่าตลก

ในตอนเช้า ทีมก็อยู่ไม่ไกลจากอวิ๋นติ่งวิลล่า อีกเพียงครึ่งวันก็จะถึงปลายทาง เพราะว่าทีมทั้งหมดเป็นผู้วิวัฒนาการ จึงสามารถรับประกันได้ในเรื่องความเร็ว

“พักกันเถอะ หาอะไรกินก่อน”

ด้านหน้าไม่ไกลเป็นเมืองเล็กๆ พอไปถึงย่อมต้องพบซอมบี้หรืออะไรสักอย่างแน่นอน การต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นก่อนเข้าไปในเมือง ทีมที่เดินทางกันมาทั้งคืนจำเป็นต้องพักผ่อน

พวกเขาเริ่มจัดเวรยาม เตรียมที่พักและแจกจ่ายอาหารทันที และให้ความสนใจกับการปกปิดร่องรอย

เย่จงหมิงแยกตัวมานั่งคนเดียวหลังป้ายโฆษณาที่พังทลาย และนำกล่องสมบัติระดับซีที่ได้จากประตูสังเวยออกมา

เล็ก?

เย่จงหมิงส่ายหน้าเล็กน้อยกับสิ่งที่คาดเดาได้ในเวลานี้ การสังเวยของประตูสามารถควบคุมได้ อัญมณีสามารถเติมพลังงานได้มากกว่าหนึ่งครั้ง ตราบใดที่คิดว่ามีพลังงานเพียงพอ ก็สามารถสังเวยได้ตลอดเวลา แต่การเติมพลังงานในแต่ละครั้ง ผลที่ได้จะไม่เหมือนเดิม ยิ่งเติมพลังงานมาก สิ่งที่ได้มาย่อมต้องดีกว่าอย่างแน่นอน

เหมือนครั้งนี้ เย่จงหมิงเลือกเติมอัญมณีเพียงครั้งเดียว สิ่งที่ได้มาก็คือ กล่องสมบัติระดับซี (เล็ก) ซึ่งหากเติมพลังงานให้กับอัญมณีอีกครั้งหรือหลายครั้ง เป็นไปได้ว่าสิ่งที่ได้มาอาจเป็น (ใหญ่) ระดับบี ระดับเอ หรืออะไรสักอย่าง

แต่ตอนนี้ด้วยความสามารถของเย่จงหมิงสามารถเติมเต็มอัญมณีได้หนึ่งครั้ง ก็นับไม่เลวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงครั้งต่อไป

เขาเปิดกล่องสมบัติระดับซีด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

“รองเท้าบู๊ททหารเหยียบโลหิต!”

เย่จงหมิงตะลึง กล่องสมบัตินี้ เป็นกล่องใส่อุปกรณ์เหรอเนี่ย?

ความจริงสิ่งที่เย่จงหมิงตั้งตารอที่สุดก็คือยาวิวัฒนาการระดับ 3 ดาว ซึ่งจะทำให้เขากลายเป็นผู้วิวัฒนาการระดับ 3 ดาวคนแรกของโลก

สิ่งที่หวังถัดมาก็คือทักษะ ม้วนหนังแกะเลื่อนขั้นทักษะ การ์ดโชคดี เพราะสิ่งเหล่านี้จะเพิ่มความแข็งแกร่งได้มาก มิฉะนั้นก็เป็นของบางอย่าง อย่างเช่น ใบรับรองอาชีพ หรือม้วนหนังแกะเลื่อนขั้นอาชีพ เพราะมันสามารถเพิ่มอาชีพ หรือสามารถอัพเกรดอาชีพที่มีอยู่ได้ ซึ่งต่อให้ไม่ใช้งานเอง ก็ยังสามารถให้สมาชิกในทีมใช้ได้

แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะได้รับอุปกรณ์ เย่จงหมิงบ่นเล็กน้อย ถ้ามันเป็นภาพแบบ(พิมพ์เขียว)ของอุปกรณ์ก็จะดีกว่านี้ เพราะเขาสามารถสร้างมันขึ้นมาภายหลังได้มากกว่าหนึ่งชิ้น ซึ่งจะมีมูลค่าสูงกว่าสิ่งที่ได้มาในตอนนี้มาก

เย่จงหมิงหยิบรองเท้าสีดำที่ไม่โดดเด่นนี้ขึ้นมา ด้วยความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย

ทันใดนั้น เขาก็พบกับความแตกต่างที่น่าประหลาดใจของรองเท้าคู่นี้