บทที่ 178 ประตูสังเวย

บทที่ 178 ประตูสังเวย

ในหมู่บ้านเล็กๆไม่ไกลจากเมืองอูหลาน ซอมบี้ที่เดินเตร็ดเตร่หายไปหมดแล้ว หากไม่มีกระดูกที่พบเห็นได้ทุกที่ และสัตว์กลายพันธุ์จำพวกกินซากที่ปรากฏขึ้นบริเวณใกล้เคียงเป็นครั้งคราวแล้ว บรรยากาศแบบนี้อาจถือได้ว่า เป็นราวกับยุคแห่งสันติภาพในนิยาย

บนดาดฟ้าอาคารสองชั้นที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน สุนัขสีทองตัวใหญ่อาบแดดอยู่ใต้ดวงอาทิตย์ มันนอนเลียอุ้งเท้าหน้าเป็นครั้งคราว บางครั้งหูข้างหนึ่งจะขยับ มันกำลังฟังเสียงสิ่งที่ปรากฏอยู่โดยรอบ

ตุบ!

เนื้อแห้งชิ้นหนึ่งถูกโยนขึ้นมาบนดาดฟ้า สุนัขขนทองแสนขี้เกียจยืดตัวไปข้างหน้าทันที งับชิ้นเนื้อเข้าปากเคี้ยวสองสามครั้งแล้วกลืนลงท้อง

“ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมตี้หวงหวัน? ว่าต้องค่อยๆกินไม่ใช่เขมือบทั้งหมดทีเดียว ต้องค่อยๆกิน มันถึงจะได้รู้รส เข้าใจไหม?” เสียงขี้เกียจของเสี่ยวหู่ดังมาจากทางด้านล่าง

ตี้หวงหวันเหล่มองมนุษย์ที่นอนขี้เกียจอยู่บนแนวกำแพงกั้นสวนดอกไม้ในลานบ้าน และโยนสายตาเหยียดหยามไปให้เขา

นี่เป็นวันที่สี่ที่ทีมลงมาจากภูเขาอูหลาน

ในวันนั้น คนในทีมได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงได้พักกันอยู่ในภูเขา และได้มาที่นี่ในวันถัดไป

ความสามารถในการฟื้นตัวของผู้วิวัฒนาการนั้นแข็งแกร่งมาก หลังจากพักผ่อนสองวัน คนที่บาดเจ็บน้อยก็เกือบหายเป็นปกติ จนถึงตอนนี้มีเพียง โม่เย่ เหลียงชูหยิน กับเซิ่งหยวนเท่านั้น ที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

อย่างไรก็ตาม โม่เย่กับเหลียงชูหยินที่ได้รับบาดเจ็บหนัก ถึงแม้จะไม่ได้ดีขึ้นทั้งหมด แต่โดยทั่วไปแล้ว อีกเพียงวันสองวันก็จะหายดีเหมือนเดิม

คนที่สาหัสที่สุดเห็นจะเป็นเซิ่งหยวน เพราะชายร่างใหญ่อยู่เป็นแนวหน้ารับการปะทะ แม้จะมีโล่ยักษ์ระดับสีขาวกับทักษะอาชีพ แต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุด เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อคืนนี้ และยังไม่สามารถลุกจากเตียงได้

ครั้งนี้ ทักษะน้ำทิพย์ของอาชีพอัครสาวกแห่งแสงสว่างของผูซิ่วหยิงได้เปิดเผยข้อบกพร่อง ว่าทักษะนี้จะมีประสิทธิภาพมากในการรักษาอาการบาดเจ็บภายนอก แต่สำหรับอาการบาดเจ็บภายในแล้ว จะมีประสิทธิภาพเพียงแค่ระดับทั่วไปเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้อาการบาดเจ็บสาหัสที่เกิดจากการได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรงของเซิ่งหยวน จึงค่อยๆ ฟื้นตัวอย่างช้าๆ

มีเสียงบางอย่างที่ทางเข้าหมู่บ้าน หูของตี้หวงหวันขยับ หัวใหญ่ที่ฟุบอยู่บนอุ้งเท้ายกขึ้นและหันมองไปทางนั้นทันที

เย่จงหมิงและเยวี่ยต้าหย่วนกับสองผู้ช่วยกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้

ตี้หวงหวันกระโดดลงจากดาดฟ้า วิ่งไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน ขณะกำลังวิ่ง หางใหญ่ก็แกว่งไปมาอย่างรวดเร็วด้วยความถี่ใกล้เคียงกับใบพัดมอเตอร์

ไม่นาน เย่จงหมิงและคนติดตามก็มาถึงชั้นล่างของอาคาร

“เฮ้ สุดหล่อ คุณหาอะไรมาให้กินบ้าง กินแต่เนื้อแห้งทุกวันจนฉันจะขย้อนออกมาอยู่แล้ว”

ทุกคนผ่านประสบการณ์การต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาด้วยกัน จึงรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยกันมากขึ้น เหลียงชูหยินที่นั่งแกว่งขาอยู่บนราวระเบียงชั้นสอง มองเย่จงหมิงและร้องถาม

“สาวน้อยคนดัง แน่ใจนะว่าที่จะอาเจียนเป็นเพราะอาหารไม่ใช่เพราะไอ้นั่น?

เซี่ยเล่ยที่เดินออกมา ได้ยินสิ่งที่เหลียงชูหยินพูด ก็ออกปากหยอกล้อเล่นอย่างสนุกสนาน

“อ๊า! เล่ยเจีย! หมายถึงอะไร? หนูไม่เข้าใจอ่ะ!”

พอได้ยินน้ำเสียงจิกกัดระหว่างกันของทั้งคู่ คนที่เหลือพากันหนาวสั่น และถอยฉากจากสองสาวที่กำลังฉีกยิ้มไร้ปราณีให้กัน

หลังจากโยนกระเป๋าเป้ลงพื้น เย่จงหมิงก็รับขวดน้ำจากผูซิ่วหยิงมาดื่ม  แล้วถามว่า “เซิ่งหยวนเป็นไงบ้าง?”

“ดีกว่าเมื่อวานนี้ แต่ยังต้องพักผ่อน”

พลังวิญญาณของผูซิ่วหยิงยังไม่ฟื้นดีนัก เพราะทุกวันเธอต้องใช้พลังวิญญาณเพื่อใช้ทักษะน้ำทิพย์รักษาและฟื้นฟูพลังวิญญาณให้กับทุกคน ในขณะที่ทุกคนในทีมกู้คืนอย่างรวดเร็ว แต่อาจารย์ผูกลับรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

“อ้อ แล้วก็ อาการบาดเจ็บของผมแดงยังไม่หายเลย”

ผูซิ่วหยิงเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยนที่สุดในทีม เมื่อศพเหล็กสาวผมแดงได้ช่วยเธอไว้จากการระเบิดครั้งสุดท้ายในวันนั้น เธอจึงรู้สึกขอบคุณและได้ใช้ทักษะน้ำทิพย์กับหุ่นเชิดมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นคนนี้ แต่ทักษะของเธอกลับใช้การไม่ได้

เย่จงหมิงขมวดคิ้วคิดอยู่ชั่วครู่แล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวผมจะหาวิธีแก้ไขเอง”

กล่าวจบ เขาก็ชี้ไปยังกระเป๋าเป้ที่เอากลับมาด้วย “ผมกับนายช่างเยวี่ยได้ผลไม้กระป๋องมา คุณช่วยเอาไปแบ่งให้กับทุกคนด้วย”

ในวันนั้นทีมได้เล่นเดิมพันชีวิตกับเย่จงหมิง แม้ผลลัพธ์ที่ได้จะออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ขั้นตอนเหล่านั้นก็ค่อนข้างจะน่าตื่นเต้น และเมื่อย้อนกลับไปมองสมาชิกในทีมต่างก็กลัวอยู่บ้าง

แผนการขั้นสุดท้ายในวันนั้น คือการระเบิดครั้งใหญ่ที่เหมือนกับการฆาตกรรมหมู่ ในขณะที่ผู้วิวัฒนาการเหล่านี้รู้สึกกลัว พวกเขาก็มีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับความกล้าในการตัดสินใจของเย่จงหมิง

หากมีข้อผิดพลาดในแต่ละขั้นตอนแม้เพียงเล็กน้อย ทุกคนในทีมก็จะจบสิ้น

สิ่งที่ใช้ระเบิดคือ วัตถุระเบิดที่เหลือจากการระเบิดอาคารสองหลังในฐานใหม่ของเซี่ยเล่ย

นอกจากนั้นยังมีระเบิดมือ และสิ่งอื่นๆ ที่ได้รับจากการหมุนรูเล็ตและจากผู้รอดชีวิตในช่วงเวลาที่ผ่านมา

แผนการขั้นสุดท้ายของเย่จงหมิง คือการใช้วัตถุระเบิด เพื่อสร้างความเสียหายร้ายแรงให้กับเหล่าสัตว์ประหลาด และปล่อยให้เซิ่งหยวนป้องกันความเสียหายที่เกิดขึ้นให้กับทุกคน

ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงจะได้รับรางวัลจากแผ่นกระดานปีศาจเดิมพันแล้ว ยังสามารถฆ่าชีวิตกลายพันธุ์ระดับสูงเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นยังสามารถมั่นใจในความปลอดภัยของทีม อาจกล่าวได้ว่าฆ่านกสามตัวด้วยหินก้อนเดียว

อย่างไรก็ตามขั้นตอนเหล่านี้ค่อนข้างยากและอันตรายมาก ตัวอย่างเช่น การฆ่าชีวิตกลายพันธุ์ระดับ 3 ในสถานการณ์นี้ก็เป็นสิ่งที่ยากลำบากมาก และพลังของการระเบิดก็ยากจะควบคุม อีกทั้งความทนทานในการใช้ทักษะโล่กำแพงหินของเซิ่งหยวนตั้งแต่เริ่มต้นจนจบจะป้องกันทุกคนให้พ้นจากผลกระทบจากแรงระเบิดได้มากแค่ไหนนั้นก็ยากจะบอกได้

โชคดีที่ทุกคนรอดมาได้ แต่ชีวิตกลายพันธุ์ทั้งหมดที่อยู่ในศูนย์กลางของการระเบิดได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง และต่อมาเย่จงหมิงต้องจ่ายราคาไปจำนวนหนึ่งในการจัดการพวกมันจนหมดสิ้น

แม้จะยังรู้สึกกลัวทุกครั้งที่นึกถึง แต่สิ่งที่ได้รับมานั้นก็เป็นความจริง

เย่จงหมิงแวะไปดูเซิ่งหยวนก่อน หลังจากคุยกันไม่กี่คำ เขาก็ไปดูศพเหล็กสาวผมแดงที่ยังไม่ฟื้น ก่อนจะกลับไปห้องพักของตัวเอง

ครั้งนี้เขาได้รับมามาก แต่เย่จงหมิงยังไม่มีเวลาจัดการกับมัน ตอนนี้อาการบาดเจ็บของเขาหายดีแล้ว และมีอาหารเพียงพอสำหรับทุกคน ก็ถึงเวลาที่เขาจะตรวจนับและศึกษาสิ่งที่ได้มาแล้ว

สิ่งที่มีค่ามากที่สุดโดยตรงของการเก็บเกี่ยวครั้งนี้ก็คือผลึกวิเศษ หลังการต่อสู้จบลง เขาได้ผลึกวิเศษระดับ 2 เก้าชิ้น ระดับ 3 สิบห้าชิ้น

ความจริง ในเวลานั้น เย่จงหมิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ปีศาจเดิมพันปล่อยสัตว์ประหลาดออกมากี่ตัว อย่างไรก็ตามตอนสุดท้าย ไม่ว่าเขาจะพบตัวอะไรก็ตาม เขาก็ฆ่ามันทันที ส่วนจะมีพวกมันหนีรอดจากแรงระเบิดไปได้หรือไม่ เขาไม่รู้

สำหรับผลึกวิเศษระดับ 2 ก็ดีอยู่ สุดท้ายตอนนี้แค่มองหา ก็สามารถหาได้แล้ว เพราะมันเป็นเวลาเกือบเดือนนับจากวันสิ้นโลก และได้ผ่านคลื่นแรกของการวิวัฒนาการไปแล้ว จำนวนชีวิตกลายพันธุ์ระดับ 2 ได้มีเพิ่มมากขึ้น

สิ่งล้ำค่าแท้จริงคือผลึกวิเศษระดับ 3 ตอนนี้ชีวิตกลายพันธุ์ระดับนี้มีน้อยเกินไป ในเมืองที่มีประชากรนับล้าน จะมีอย่างดีก็แค่ 5-6 ตัวเท่านั้น แต่ตอนนี้เย่จงหมิงได้มา 15 ชิ้นในครั้งเดียว นี่คือความมั่งคั่งมหาศาล ซึ่งเป็นไปได้ที่จะสามารถหมุนรูเล็ตระดับ 3 ได้ถึง 2 ครั้ง

หากโชคดี  เขาอาจหมุนได้ยาวิวัฒนาการระดับ 3 ดาวมาก็ได้ใครจะรู้!

เย่จงหมิงยิ้มและเก็บผลึกวิเศษเหล่านั้นไว้ก่อน รอการใช้ในอีกไม่ช้า

นอกเหนือจากผลึกวิเศษแล้ว ยังมีวัสดุที่รวบรวมได้จากสัตว์ประหลาดเหล่านั้น ทั้งหมดล้วนเป็นของดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเย่จงหมิงซึ่งเป็นช่างฝีมือ เมื่อเขาสร้างอาวุธหรืออุปกรณ์ วัสดุเหล่านี้จะสามารถปรับปรุงคุณภาพของอาวุธและอุปกรณ์ได้เป็นอย่างมาก

ในบรรดาวัสดุเหล่านี้มีสิ่งหนึ่งที่พิเศษ นั่นก็คือ ลูกปัดสีแดง

มันคือหัวใจของหัวกะโหลกกระบี่เกราะหนัก

สำหรับชีวิตแห่งเจตภูติ พวกมันไม่มีผลึกวิเศษที่แสดงถึงระดับ การแยกแยะความแข็งแกร่งของพวกมันดูได้จากสีของกระดูก เมื่อฆ่าพวกมันได้ เป็นธรรมดาที่จะไม่ได้รับผลึกวิเศษมา แต่สามารถได้รับหัวใจของพวกมันแทน

ในชีวิตก่อน ผู้รอดชีวิตเรียกสิ่งนี้ว่า ลูกปัดวิญญาณ

ลูกปัดวิญญาณไม่มีประโยชน์กับผู้วิวัฒนาการทั่วไป แต่มันเป็นสิ่งที่ใช้งานได้ดีมากสำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านการผลิต อย่างเช่น ช่างฝีมือ มันสามารถใช้ในการผลิตอุปกรณ์บางอย่างให้มีคุณสมบัติพิเศษ และลูกปัดวิญญาณยังเป็นวัสดุที่จำเป็นในการสร้างอาวุธระดับสีเขียวหรือเหนือกว่าระดับสีเขียว

เภสัชกร,นักเล่นแร่แปรธาตุ และแม้แต่หมอ ก็ต้องการสิ่งนี้เป็นตัวตั้งต้น ในการทำสูตรอาหารบางอย่าง หรือการเปิดใช้ทักษะอาชีพ

ลูกปัดวิญญาณของกระดูกสีดำ มีราคาไม่ได้ถูกเลย

ขณะที่กำลังถือลูกปัดสีแดงที่มีรอยเส้นสีดำอยู่นั้น เย่จงหมิงก็เกิดความคิดบางอย่าง และคิดว่าอีกสักครู่จะไปลองใช้ดู

หลังจากวางลูกปัดวิญญาณ เย่จงหมิงก็หยิบบางสิ่งออกมา

แม้ว่าเย่จงหมิงจะเคยอาศัยอยู่ในวันโลกาวินาศมาถึงสิบปี แต่เมื่อได้เห็นสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายด้วยความตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆจนปิดไม่มิด และถึงขนาดตัวสั่นเล็กน้อย

นี่คือสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนประตู ที่เย่จงหมิงได้เป็นรางวัลจากการหมุนปีศาจเดิมพันครั้งที่สอง

มันคือประตูจริงๆ แต่ไม่ใหญ่ รูปร่างเรียบง่าย ดูเหมือนประตูชัยฉบับย่อส่วน

อย่างไรก็ตามรูปลักษณ์ของประตูนี้มีความพิเศษบางอย่าง ตรงกลางประตู มีลักษณะเหมือนกระจกน้ำ เมื่อขยับประตู มันจะมีคลื่นกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย บนขอบประตูมีชิ้นส่วนของอัญมณีที่ไม่มีสีและมีด้านในเป็นโพรงอยู่

เย่จงหมิงสัมผัสอุปกรณ์รูปประตูชัยที่สูงไม่กี่สิบเซนติเมตร ด้วยสีหน้าอ่อนโยนอย่างประหลาด

สิ่งนี้เรียกว่า ประตูสังเวย

แม้ว่าในชีวิตก่อนเย่จงหมิงจะไม่เคยรู้และไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน แต่นั่นก็ไม่ได้ป้องกันให้เขารักอุปกรณ์ชิ้นนี้ แม้ว่าเขาจะได้เล่นมันมาแล้วหลายๆครั้งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เขาเป็นช่างฝีมือ เป็นผู้ผลิตอุปกรณ์ ดังนั้นเมื่อเขาได้มันมา จึงมีความเข้าใจวิธีการใช้โดยทั่วไปของอุปกรณ์นี้ นี่เป็นลักษณะเฉพาะของอาชีพและเป็นสิ่งที่ดีมากที่เกี่ยวข้องกับอาชีพนี้

เช่นเดียวกับเภสัชกร ที่ได้พบกับยาที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน และหลังจากศึกษาอย่างง่ายๆ ก็จะสามารถบอกได้ว่ามันคือยาอะไร และมีสรรพคุณอะไร

เรื่องนี้เป็นเช่นเดียวกับอาชีพช่างฝีมือของเย่จงหมิง แม้เขาไม่เคยได้ยินหรือได้เห็นประตูชัยนี้มาก่อน แต่เขาเป็นช่างฝีมือ และเป็นช่างฝีมือที่มีสมญาตามท้าย เมื่อเขาเล่นมันไปสักพัก เขาก็รู้วิธีการใช้งานมัน

วิธีการใช้ประตูชัยนี้ พูดอย่างง่ายๆก็คือ ผู้ใช้ต้องเอาของบางอย่างมาสังเวยให้กับประตู หลังจากนั้นประตูจะให้ของบางอย่างตอบแทน โดยขึ้นอยู่กับสิ่งที่ใช้สังเวย

และที่สำคัญกว่านั้น มันมีสิ่งที่ทำให้เย่จงหมิงรู้สึกตื่นเต้นไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ  นั่นก็คือ…

ประตูสังเวยชิ้นนี้ เป็นอุปกรณ์ระดับสีทอง!