บทที่ 11 ประมาท

บทที่ 11 ประมาท

ตอนที่เซนต์โกลเด้นเรย์ทำลายบรรยากาศเปลี่ยนโลกให้กลายเป็นนรกบนดิน ไม่เพียงนำไวรัสที่ทำให้โลกเปลี่ยนไปมา แต่ยังนำมาซึ่งการต่อสู้และการเข่นฆ่าไม่รู้จบ และยังนำวิธีการวิวัฒนาการใหม่มาด้วย นั่นก็คือรูเล็ตวันโลกาวินาศ ซึ่งเป็นความหวังในการเอาชีวิตรอด

ความหวังเหล่านี้รวมไปถึงตำนานของพื้นที่ลับ

ใช่แล้ว-ตำนาน ในชีวิตก่อน เย่จงหมิงเคยได้ยินเรื่องราวของพื้นที่ลับ แต่ไม่เคยเห็นมันมาก่อน

กุญแจลับเป็นตัวแทนของพื้นที่ลับ เป็นเพียงไม่กี่สิ่งที่ทรงพลังมากที่สุดในโลก

ในช่วงทศวรรษแห่งวันโลกาวินาศในชีวิตก่อน เย่จงหมิงวิวัฒนาการได้แค่ 6 ดาว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะโลภในพื้นที่ลับ

แต่คุณสมบัติไม่ได้เป็นสิ่งป้องกันไม่ให้ตำนานพื้นที่ลับถูกเล่าขานครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นเย่จงหมิงจึงจดจำมันได้เป็นอย่างดี

เขาจำได้ว่าชายที่เคยสัมผัสกับพื้นที่ลับกล่าวว่า พื้นที่ลับคือ พื้นที่มิติที่สุดยอด เป็นพื้นที่สุดยอดที่อันตรายยิ่ง มีทั้งความตายและความน่าสะพรึง แต่ก็มีความหวังและชีวิตเช่นกัน

ด้วยปากคำของชายผู้นั้น ทำให้เย่จงหมิงรู้ว่ากุญแจลับที่ใช้เปิดอาณาจักรลึกลับเหล่านั้นร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าพร้อมๆ กับการโจมตีของเซนต์โกลเด้นเรย์

ไม่มีใครรู้ว่าพื้นที่ลับเหล่านั้นมีอยู่มากมายเท่าใด แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน นั่นก็คือ กุญแจลับที่ใช้ไขเข้าสู่พื้นที่ลับได้ร่วงหล่นลงสู่ทั่วทุกมุมโลก พร้อมๆ กับการเริ่มขึ้นของภัยพิบัติ

สำหรับรูเล็ตวันโลกาวินาศ เย่จงหมิงยังสามารถใจเย็นอยู่ได้ แต่ต่อหน้ากุญแจลับ เขารู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน

พื้นที่ลับ เป็นหนึ่งในสิ่งที่มีค่ามากที่สุดในวันโลกาวินาศ! ภายในนั้นมีวัตถุที่ทรงพลัง และมีผลประโยชน์มากมายอย่างไม่อาจคาดถึง สำหรับเย่จงหมิงที่เคยอาศัยอยู่ในช่วงวันโลกาวินาศมากว่า 10 ปี มฤตยูนี้ย่อมดึงดูดความสนใจ

เขาทิ้งความคิดในการล่าซอมบี้ระดับ 1 ทันที แล้วแทนที่ด้วย กุญแจลับ

เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังวันสิ้นโลก เขากลายเป็นผู้วิวัฒนาการระดับ 1 ดาว ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะหากุญแจลับพบ

ดูจากระยะทางที่เห็นด้วยตาแล้ว สถานที่ๆ กุญแจลับร่วงหล่นลงมา ก็คือที่มหาวิทยาลัยของเขาเอง

เย่จงหมิงปวดหัวเล็กน้อยเมื่อคิดถึงจำนวนซอมบี้ในมหาวิทยาลัย ที่นั่นเป็นเมืองมหาวิทยาลัย ไม่ใช่พื้นที่ ที่อยู่อาศัยที่มีคนอยู่น้อยเนื่อง จากส่วนใหญ่ไปทำงานยังไม่กลับ แต่เมืองมหาวิทยาลัย มีนักศึกษาอยู่ประจำ ทั้งที่กำลังเรียนและพักอาศัยอยู่นับหมื่น จำนวนผู้กลายพันธุ์และติดเชื้ออย่างน้อยๆ ก็ต้องมีนับพัน ที่นั่นมีอันตรายสูงกว่าชุมชนนี้มากนัก

แต่ความมั่งคั่งและเกียรติยศก็เป็นสิ่งที่ต้องแสวงหามาจากอันตราย สำหรับผู้รอดชีวิตทุกคนในวันโลกาวินาศ การเผชิญหน้ากับอันตรายในทุกช่วงเวลานั้นเป็นเรื่องปกติ เย่จงหมิงคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว

เขากระชับมีดในมือกระโจนขึ้นไปบนชั้นสอง ไม่มีลูกกรงหน้าต่างที่นี่ เขากระโดดออกจากหน้าต่าง ลงมาบนพื้นหญ้าด้านหลังอาคาร

หลังจากก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว เขาก็ได้ยินเสียงดังตุ๊บ จากทางด้านหลัง แล้วก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้อง เย่จงหมิงหันมองกลับไปจึงพบว่าผู้หญิงผมยาวคนนั้นได้กระโดดตามลงมา

เมื่อเห็นเย่จงหมิงหันมามองเธอ ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่สนใจกับความเจ็บปวดที่ก้น เธอรีบวิ่งไปหาเย่จงหมิงโดยไม่ชักช้า แล้วพูดอย่างน่าสงสารว่า “อย่า… อย่าทิ้งฉัน”

ในวันโลกาวินาศ ผู้หญิงบางคนมีอำนาจมาก อย่างเช่นมู่ซินเฟย ผู้แข็งแกร่งระดับ 9 ดาว และหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุด อย่างเช่นไห่หวางชิง เธอก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเพียงผู้แข็งแกร่งระดับ 8 ดาวก็ตาม แต่ด้วยความสามารถพิเศษในการควบคุมสัตว์ทะเลทำให้เธอสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก หรือคนอื่นๆ อย่างเช่น เฟิงหวง เย่หลิงหลัน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความแข็งแกร่งของเธอ แต่เพราะเธอมีไอคิวที่สูงมาก ทำให้สามารถควบคุมการต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้เธอมีชื่อเสียงในวงการผู้วิวัฒนาการ

แต่คนเหล่านี้เป็นเพียงส่วนน้อย เนื่องจากความแตกต่างเชิงกายภาพของผู้หญิง ทำให้ผู้หญิงอยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลก และสิ่งนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ในวันโลกาวินาศพวกเธอกลายเป็นข้ารองบาทของพวกผู้ชาย ไม่มีศักดิ์ศรีหรือสถานะใดๆ ผู้หญิงส่วนใหญ่มีชีวิตอย่างน่าสมเพช บ่อยครั้งที่พวกเธอต้องอาศัยพึ่งพาการประจบสอพลอและร่างกาย เพื่อแลกมาซึ่งอาหารและน้ำดื่ม ในสายตาของผู้ชาย พวกเธอเป็นเพียงเครื่องมือช่วยการสืบพันธุ์เท่านั้น ไม่มีค่าใดๆ

ในชีวิตก่อนเย่จงหมิงอาศัยอยู่ในช่วงวันโลกาวินาศถึง 10 ปี ทำให้เขาได้รับอิทธิพลของความคิดเหล่านี้มาไม่มากก็น้อย ยกเว้นผู้แข็งแกร่งในอนาคตอย่างมู่ซินเฟยแล้ว สำหรับคนอื่นๆ เขามักจะถือว่าพวกเธอเป็นเพียงขวดน้ำมันที่นำอันตรายและปัญหามาให้เขาเท่านั้น ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ด้วยความคิดเหล่านี้ ทำให้เขามีทัศนคติที่ไม่ค่อยดีนักกับผู้หญิง แต่เขาไม่ใช่ผู้วิวัฒนาการที่ไม่เห็นคุณค่าของชีวิต เขาไม่สามารถฆ่าคนเพียงเพราะเธออาจนำอันตรายมาให้เขา ดังนั้นเขาจึงใช้ปลายมีดเปื้อนเลือดกวักเรียกเธอ “ตามผมมา แต่ผมไม่รับประกันความปลอดภัยของคุณ และถ้าหากคุณส่งเสียง ผมไม่ลังเลที่จะฆ่าคุณทันที”

หญิงสาวรีบพยักหน้า ภายในไม่กี่ชั่วโมงของวันนี้ เธอเห็นผู้คนมากมายวิ่งหนีหรือไม่ก็ต่อสู้กลับ แต่พวกเขาล้วนตายโดยไม่มีข้อยกเว้น มีแต่ชายคนนี้เท่านั้น ที่ฆ่าสัตว์ประหลาดน่ารังเกียจเหล่านั้นได้ราวกับหั่นผัก ผ่าแตงโม เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ตามเขาแล้วจะให้ไปตามใคร? แค่ห้ามไม่ให้เธอส่งเสียงเอง ต่อให้เขาสั่งให้เธอซักผ้า นวดหลังให้ เธอก็ยอม

เย่จงหมิงกำหนดเส้นทาง แล้วเริ่มพุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยไม่ไกลจากที่นี่คือกำแพงมหาวิทยาลัย มันห่างไปประมาณไม่กี่ร้อยเมตรเท่านั้น

เย่จงหมิงเริ่มต้นเส้นทางล่าสังหารในคืนนี้ เขาพยายามชะลอตัวลง เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของซอมบี้ หากพบมันอยู่เพียงตัวเดียว เขาจะเข้าโจมตีและฆ่ามัน แล้วขุดเอาผลึกวิเศษมา แต่ถ้าเจอซอมบี้จำนวนมาก เขาจะยอมเสียเวลาเดินอ้อมไป รอจนถึงขอบกำแพงชุมชน ในกระเป๋าก็มีผลึกวิเศษถึง 11 ชิ้น

เย่จงหมิงหันกลับไปมอง เขาคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคงจะหายไปแล้ว หลังจากที่วิวัฒนาการสู่ระดับ 1 ดาว ความเร็วและความแข็งแกร่งของเขาก็มากกว่าคนธรรมดา โดยไม่คาดคิดผู้หญิงคนนั้นกำลังมองเขาอยู่ด้วยความขัดเขิน เธอไม่ได้หายไป แต่อยู่ด้านหลังห่างเขาไปประมาณ 50 เมตร

สิ่งนี้ทำให้เย่จงหมิงต้องมองดูหญิงสาวใหม่อีกครั้ง

แม้ว่าตลอดเส้นทางที่ผ่านมาจะไม่ไกลนัก แต่หากจะตามเย่จงหมิงให้ทัน มันคือการทดสอบความแข็งแรงทางกายภาพและความอดทนของสายตา (เพ่งมองเงาคนในความมืด) แต่หญิงสาวที่ดูเหมือนอ่อนแอคนนี้ ไม่ได้ถูกทิ้งไปไกล

ดูเหมือนเธอจะเป็นคนที่ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำและมีคุณภาพจิตใจที่ดี หากเปลี่ยนเป็นผู้หญิงนิสัยเสียคนอื่น ก็ไม่รู้ว่าจะถูกซอมบี้ตัวไหนลากเอาไปกินก่อนแล้ว

เย่จงหมิงคาดไม่ถึงเล็กน้อย ในวันสิ้นโลก มีคนเก่งและมีอำนาจจำนวนมากล้มตาย แม้สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ทำจะดีกว่าคนปกติเล็กน้อย และหากอยากมีชีวิตอยู่ให้ได้นาน มันคงไม่น่าจะเป็นไปได้

เขาหันกลับไปมองกำแพงมหาวิทยาลัย เย่จงหมิงไม่อาจยับยั้งตัวเองให้คิดถึงไป๋ซือซือที่อยู่ในห้องเช่าของเขาในอีกฟากหนึ่งได้ ตอนนี้เธอควรจะอยู่กับฉินจวิน พ่อแม่ของฉินจวินเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวย พวกเขาจะเป็นบุคคลแรกๆ ที่ได้รับการคุ้มครอง

เย่จงหมิงโยนความคิดเหล่านั้นทิ้งไป เขาพลิกตัวขึ้นไปบนกำแพง แล้วกระโดดลงไป มันเป็นพื้นที่ว่างด้านหลังโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ซึ่งมักเต็มไปด้วยเศษขยะและของเหลือใช้ มีไม่กี่คนที่มาที่นี่

แต่ก่อนที่เท้าของเขาจะสัมผัสพื้น เขาก็ได้ยินเสียงดัง “ฮู่” และมีบางอย่างพุ่งมาหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว ใจของเย่จงหมิงหล่นวูบ เขารู้ว่าตนเองประมาทไปเสียแล้ว