บทที่ 32 ยืมดีคืนดี

บทที่ 32 ยืมดีคืนดี

จี้อันคลี่กระดาษยันต์ที่ทำเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ ตรวจนับจำนวน

ต้องขอบคุณวิชาเพาะปลูกของตัวเองที่เชี่ยวชาญไม่แพ้เกษตรกรวิญญาณเฒ่าๆ หลายคน หญ้ายันต์ที่เขาปลูกมีคุณภาพค่อนข้างดี

แม้ว่าเทคนิคการทำกระดาษยันต์ของเขายังไม่สูงนัก แต่ก็ยิ่งทำกระดาษยันต์ชั้นดีออกมาได้ง่ายขึ้น

กระดาษยันต์ระดับหนึ่งขั้นล่าง 72 แผ่น กระดาษยันต์ระดับหนึ่งขั้นกลาง 21 แผ่น หมึกยันต์ระดับหนึ่งขั้นล่าง 4 ขวด นี่คือผลผลิตทั้งหมด

การทำกระดาษยันต์ หมึกยันต์ ทำเงินได้มากกว่าการปลูกธัญพืชวิญญาณ แต่ก็กินเวลามากกว่า

ตอนนี้เขาเลื่อนขั้นเป็นหลอมลมปราณขั้นสี่แล้ว ปริมาณและคุณภาพของพลังเวทในร่างก็เพิ่มขึ้นมาก ฤดูกาลหน้าเขาน่าจะปลูกธัญพืชวิญญาณได้สี่หมู่ และหญ้ายันต์อีกหนึ่งหมู่

เขากวาดตามองการตกแต่งที่เรียบง่ายภายในห้อง ถอนหายใจออกมาเบาๆ

แม้ว่าปีนี้เขาจะมีเก็บเกี่ยวได้มากมาย แต่ก็ทนค่าใช้จ่ายก้อนโตกับหนี้สินท่วมหัวไม่ไหว แถมยังครบกำหนดหนึ่งปีแล้ว หินวิญญาณที่ติดหนี้เฒ่าหวงและคนอื่นๆ ก็ต้องชำระ

ต่อให้จะต้องยืมอีก ก็ต้องรออีกสักสองสามเดือน ไม่อย่างนั้นคืนปุ๊บยืมปั๊บ มันจะทำให้คนอื่นรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อถือ

เก็บกระดาษยันต์กับหมึกยันต์ให้เรียบร้อย จี้อันดึงกล่องไม้เล็กๆ ที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา

เก็บแต้มผลงานสำหรับแลกเมล็ดพันธุ์ในฤดูกาลหน้าและข้าวหน่อเหลืองไว้พอกินอีกสามเดือน ในกล่องคือผลึกวิญญาณทั้งหมดที่สะสมมาตลอดครึ่งปี 10 หินวิญญาณ 56 ผลึกวิญญาณ

แต่ระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่ของเกษตรกรวิญญาณหมดลงแล้ว ตั้งแต่ฤดูกาลหน้าเป็นต้นไป ก็จะต้องจ่ายค่าเช่านาและภาษี รายได้ในแต่ละฤดูก็จะลดลงไปมาก

จี้อันออกจากเรือนไผ่ ขี่นกยันต์บินไปยังตลาดนัดริมทะเลสาบน้ำมรกต

เขาร่อนลงที่สะพานปลา เดินทอดน่องไปยังห้องส่วนตัวธรรมดาของภัตตาคารร้อยรสชาติ

เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาจองอาหารวิญญาณไว้โต๊ะหนึ่ง ของคาวสองอย่าง ผักสี่อย่าง และซุปหนึ่งอย่าง บวกกับสุราวิญญาณอีกห้าขวด ใช้ไปหนึ่งหินวิญญาณ 80 ผลึกวิญญาณ ทำเอาเขาปวดใจไม่หาย

วันนี้เขาเชิญเจ้าหนี้หลายคนมาที่นี่ หน้ามีตาแบบนี้มันก็ต้องมีกันบ้าง

สร้างเครดิตให้ตัวเอง ทำให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองไม่ได้ย่ำแย่ อนาคตจะได้กล้าให้เขายืมหินวิญญาณต่อไป

ต้นยามซื่อ (9-11 โมง) เว่ยซงเหนียนมาถึงห้องส่วนตัวเป็นคนแรก

“ฮ่าฮ่า ยินดีด้วยศิษย์น้องที่เลื่อนขั้นหลอมลมปราณขั้นกลาง”

“ยินดีด้วยเช่นกันครับ” จี้อันยิ้ม เปิดห่อผ้าบนโต๊ะออก:

“กระดาษยันต์กับหมึกยันต์พวกนี้ ศิษย์พี่ตรวจนับดูหน่อยครับ”

เว่ยซงเหนียนตบๆ กระดาษยันต์ สัมผัสความหนา พยักหน้าเล็กน้อย:

“อัตราการได้กระดาษยันต์ชั้นดีของศิษย์น้องไม่ต่ำเลยนะ เทียบได้กับพวกเกษตรกรวิญญาณที่ปลูกหญ้ายันต์มาหลายปีแล้ว”

เขารู้ว่าจี้อันปลูกหญ้ายันต์แค่ครึ่งหมู่ ได้กระดาษยันต์ชั้นดีมาขนาดนี้ ถือว่าไม่เลวเลย

เขาตรวจนับจำนวนกระดาษยันต์และคุณภาพของหมึกยันต์อย่างคล่องแคล่ว เว่ยซงเหนียนคำนวณอย่างรวดเร็ว:

“กระดาษยันต์ระดับหนึ่งขั้นล่าง 72 แผ่น แผ่นละ 1 ผลึกวิญญาณ รวม 72 ผลึกวิญญาณ;

กระดาษยันต์ระดับหนึ่งขั้นกลาง 21 แผ่น แผ่นละ 8 ผลึกวิญญาณ รวม 168 ผลึกวิญญาณ;

หมึกยันต์ระดับหนึ่งขั้นล่าง 4 ขวด ขวดละ 35 ผลึกวิญญาณ รวม 140 ผลึกวิญญาณ

รวมทั้งหมด 380 ผลึกวิญญาณ ศิษย์น้องจะซื้อวัตถุดิบอะไรเพิ่มไหม? ถ้าไม่ซื้อข้าจะจ่ายเป็นผลึกวิญญาณให้”

แน่นอนว่าต้องซื้อของ จี้อันหยิบยาเม็ดหน่อเหลืองขวดหนึ่งออกมา ยิ้มแล้วพูดว่า:

“ยาเม็ดที่ศิษย์พี่มอบให้ครั้งที่แล้วมีขวดหนึ่งยังไม่ได้กิน คืนให้ศิษย์พี่ครับ

อ้อ ขอเลือดแก่นแท้ของงูหลามหยกมรกต 6 ขวด กับชาดครึ่งชั่ง ยางสนจมสองชั่งครับ”

ตามปกติแล้วยาเม็ดที่ซื้อไปแล้วจะคืนไม่ได้ แต่ตอนนี้เขากับเว่ยซงเหนียนค่อนข้างสนิทกัน ก็เลยพอจะคืนได้

ชาด ยางสน และเลือดงูหลามเป็นวัตถุดิบในการผสมหมึกยันต์ ทุกวันสละเวลามาผสมทีละน้อย ก็เป็นรายได้อีกทาง

เว่ยซงเหนียนรับขวดหยกมา เทออกมาดูสีและจำนวน พยักหน้า:

“อืม ยังเหลือยาเม็ดหน่อเหลือง 12 เม็ด

เลือดแก่นแท้ของงูหลามหยกมรกต ราคาปกติขวดละ 20 ผลึกวิญญาณ หลังจากนิกายยึดเขาโหมหยานได้ ราคาก็ลดลงมาหน่อย คิดให้ศิษย์น้องขวดละ 18 ผลึกวิญญาณก็แล้วกัน

ชาดครึ่งชั่งกับยางสนสองชั่ง คิด 30 ผลึกวิญญาณ ยังค้างศิษย์น้องอีก 202 ผลึกวิญญาณ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจ:

“การทำหมึกยันต์หนึ่งขวดใช้เวลาไม่น้อย แถมการแข่งขันยังดุเดือด กำไรของหมึกยันต์ขั้นล่างเลยไม่สูงนัก

อยากจะหาผลึกวิญญาณจริงๆ ยังไงก็ต้องคิดค้นหมึกยันต์สูตรเฉพาะตัวออกมาให้ได้

ข้ารู้จักศิษย์น้องหญิงคนหนึ่ง ออกไปทำภารกิจแล้วได้มรดกนักสร้างยันต์ที่ไม่สมบูรณ์มาส่วนหนึ่ง ข้างในมีสูตรหมึกยันต์เฉพาะตัวอยู่สองสามสูตร ชีวิตก็สุขสบายขึ้นมาทันที”

หมึกยันต์ขั้นล่างที่เขารับซื้อมาให้แค่ 35 ผลึกวิญญาณ แต่หมึกยันต์สูตรพิเศษเหล่านั้นราคารับซื้อ 45 ผลึกวิญญาณขึ้นไป แถมตอนที่ขายวัตถุดิบให้นักสร้างยันต์แบบนั้น ราคาก็ต้องลดให้เป็นพิเศษด้วย

“พูดง่ายซะที่ไหน!”

จี้อันส่ายหน้า การจะคิดค้นสูตรพิเศษขึ้นมาสักสูตร ไม่รู้ต้องทดลองกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

จะเพิ่มวัตถุดิบอะไร สัดส่วนของวัตถุดิบแต่ละชนิด ล้วนมีข้อกำหนดที่เข้มงวด

เขาไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงขนาดนั้น และไม่มีความรู้สะสมในด้านนี้ด้วย สู้หาเงินค่าแรงที่หามายากลำบากต่อไปดีกว่า

“ศิษย์พี่ ยาเม็ดหยกมรกตขายยังไงครับ?”

“30 ผลึกวิญญาณต่อเม็ด”

จี้อันแสยะปาก แพงชะมัด แต่ก็นะ วัตถุดิบหลักของยาเม็ดหยกมรกตคือข้าวโพดหยกมรกตที่ต้องปลูกในแปลงนาวิญญาณระดับหนึ่งขั้นล่างขึ้นไป แพงก็มีเหตุผลของมัน

เขาคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง หยิบหินวิญญาณออกมาสองก้อน แล้วพูดว่า:

“ซื้อยาเม็ดหยกมรกต 10 เม็ด ศิษย์พี่ให้ข้ามาแค่แปดเม็ดก็พอ อีกสองเม็ดนั่นหักลบกับที่ศิษย์พี่เคยให้ข้ายืม

หินวิญญาณที่เคยค้างศิษย์พี่ไว้หนึ่งก้อน ก็คืนพร้อมกันไปเลย

ตอนนี้ ข้ายังค้างค่าหินวิญญาณสำหรับยาเม็ดหน่อเหลือง 24 เม็ดของศิษย์พี่ อีกสองสามเดือนค่อยมาคืนครับ”

ยืมดีคืนดี ยืมใหม่ก็ไม่ยาก

“ศิษย์น้องจะรีบคืนไปทำไม!”

เว่ยซงเหนียนปฏิเสธ แต่พอเห็นจี้อันท่าทีแน่วแน่ ถึงได้รับหินวิญญาณไว้

เขาหยิบยาเม็ดหยกมรกต 10 เม็ด กับ 2 ผลึกวิญญาณออกมา ส่งให้

ครู่ต่อมา เฒ่าหวง จ้าวม่งเหยา และ ฉู่เหอ ก็ทยอยมาถึง ภัตตาคารก็เริ่มเสิร์ฟอาหาร

จี้อันแนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน จากนั้นก็เปิดกล่องไม้เล็กๆ ของตัวเอง เริ่มใช้หนี้

“ศิษย์พี่หวง เมื่อหนึ่งปีก่อนให้ข้ายืมหินวิญญาณหนึ่งก้อน”

“หลังจากเข้าสำนัก ศิษย์พี่ฉู่เหอให้ข้ายืมสองหินวิญญาณ”

“ศิษย์พี่หญิงจ้าวให้ข้ายืมสามหินวิญญาณ”

เขาหัวเราะแห้งๆ สองสามที แล้วพูดว่า:

“ศิษย์พี่หญิงจ้าว ศิษย์พี่ฉู่ ยังค้างพวกท่านอีกคนละ 3 หินวิญญาณ ขอเวลาศิษย์น้องอีกครึ่งปีนะครับ

โชคดีที่ศิษย์พี่จางไปเขาโหมหยาน ไม่อย่างนั้นวันนี้ข้าคงไม่เหลือหินวิญญาณติดตัวสักก้อน”

ตอนนี้สมบัติของเขาลดฮวบ เหลือเพียง 2 หินวิญญาณ 57 ผลึกวิญญาณ ถ้าจางหย่วนซานอยู่ที่นี่วันนี้ ก็คงต้องจ่ายออกไปอีกสองหินวิญญาณ

จ้าวม่งเหยาพูดว่า:

“ไม่รีบหรอก ศิษย์น้องอย่ามัวแต่ใช้หนี้หินวิญญาณจนเสียการบำเพ็ญเพียร แบบนั้นมันจะไม่ดีเปล่าๆ”

แม้ว่าจะมีกฎของนิกายที่คอยคุ้มครองศิษย์เกษตรกรวิญญาณหน้าใหม่ แต่ศิษย์ใหม่คนหนึ่งสามารถสะสมหินวิญญาณได้มากขนาดนี้ภายในหนึ่งปี มันก็เกินความคาดหมายของนางมาก

ใครๆ ก็บอกว่าศิษย์เกษตรกรวิญญาณสะสมหินวิญญาณได้ยาก แต่คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่าใช้กับจี้อันไม่ได้

อีกฝ่ายถึงกับสามารถผูกมิตรกับศิษย์หลอมลมปราณขั้นปลายได้ถึงสองคนโดยไม่ต้องไปเกาะแข้งเกาะขา นี่ก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง

ฉู่เหอพยักหน้าเล็กน้อย ในใจก็ทึ่งกับความเร็วในการหาผลึกวิญญาณของจี้อันที่มันเหนือกว่าศิษย์ธรรมดาไปไกล

เฒ่าหวงถอนหายใจ:

“ศิษย์น้องใช้เวลาแค่ปีเดียวก็สะสมหินวิญญาณได้มากขนาดนี้ อนาคตบนเส้นทางบำเพ็ญเพียรคงจะราบรื่นกว่าศิษย์นิกายส่วนใหญ่

ฝีมือของเจ้าในตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากเกษตรกรวิญญาณเฒ่าๆ ที่ปลูกมาสิบกว่าปีแล้ว”

จุดเริ่มต้นของศิษย์น้องคนนี้ สูงกว่าศิษย์เกษตรกรวิญญาณทั่วไปมากโข

ที่ยากยิ่งกว่าคือระดับบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่ายก็ไม่ตกลง หนึ่งปีก็ทะลวงจากหลอมลมปราณขั้นหนึ่งสู่หลอมลมปราณขั้นกลางได้ อนาคตไม่แน่ว่าอาจจะมีหวังสร้างรากฐาน

จี้อันยิ้ม:

“ขอบคุณความช่วยเหลือของพวกศิษย์พี่นะครับ ไม่มีพวกท่านก็ไม่มีข้าในวันนี้

มา ทุกท่าน ดื่มจอกนี้พร้อมกัน”

(จบตอน)