ตอนที่ 62 โชคดีเกินคาด

บ่ายวันนั้น ฉู่เทียนหลินก็ตัดสินใจเอาหยกแก้วชั้นเลิศอีกก้อนที่ตัวเองหลอมออกมาไปขาย เพื่อเก็บเงินให้ถึงเป้า 10 ล้านที่ว่าที่พ่อตากำหนดไว้ก่อน รอให้ใบตอบรับเข้ามหาลัยจิงฮวามาถึงเมื่อไร เท่ากับว่าเขาจะทำภารกิจสำเร็จไปแล้วสองในสามทันที ส่วนเรื่องสุดท้าย…เขาก็มั่นใจไม่น้อย โดยเฉพาะไอ้สามคนที่พยายามจะดึงเขาเข้าหน่วย ดูยังไงก็น่าจะมีเส้นสายกับคนใหญ่คนโตแน่นอน

คิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มออกมา—ถ้าภารกิจที่สามทำสำเร็จ เขาก็จะได้ออกเดตอย่างเป็นทางการกับซูหลิงเฟยสักที! ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมา กดโทรหาหลิวเจี้ยนปินทันที

ปลายสายรับเร็วมาก “เสี่ยวฉู่! อย่าบอกนะว่าคราวนี้นายเปิดได้หยกแก้วอีกแล้ว?”

ฉู่เทียนหลินหัวเราะเบา ๆ “พี่หลิวเดาเก่งจริง คราวนี้ใช่เลยครับ แถมใหญ่กว่าคราวก่อนอีกนะ”

“จริงเรอะ?!” หลิวเจี้ยนปินเสียงสูงขึ้นทันที

“ผมจะโกหกพี่ไปได้ยังไงกันล่ะ เอาเป็นว่าพี่นัดที่หน่อยสิ เดี๋ยวผมเอาของไปให้ดู”

“งั้นก็ที่เดิมแล้วกัน”

“โอเค เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้แหละ”

แม้ฉู่เทียนหลินจะมีสเกตบอร์ดบิน แต่ถ้าให้ทะยานขึ้นฟ้ากลางเมืองกลางวันแสก ๆ มีหวังได้เป็นข่าวดังแน่ ๆ คลิปวิดีโอเต็มเน็ตแน่นอน! ยิ่งตอนนี้โลกออนไลน์มันแรงสุด ๆ วันนี้เขาเพิ่งเอาคลิปไปขู่ตำรวจหลิวทงกับพรรคพวกอยู่เลย ถ้าเผลอพลาดให้ใครถ่ายได้ขึ้นมา ชีวิตสงบสุขคงจบสิ้นกันพอดี

ดังนั้นเขาจึงเลือกวิธีโบกแท็กซี่ไปแทน ทั้งที่บัญชีมีเงินเป็นสิบล้านแล้ว แต่สำหรับเด็กนักเรียนเพิ่งจบ ม.6 อย่างเขา การจะซื้อรถยังไกลตัวไปมาก ไหนจะไม่มีใบขับขี่อีก แถมเขาก็ยังไม่คุ้นกับการใช้เงินก้อนโตสักเท่าไร

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ลงจากแท็กซี่ เห็นหลิวเจี้ยนปินลงมาจากรถตัวเองพอดี

อีกฝ่ายมองเขาอย่างระแวงนิด ๆ “เสี่ยวฉู่ นายไม่ใช่ว่าลูกศิษย์เซียนพนันหินลับ ๆ หรอกใช่ไหมเนี่ย?”

ฉู่เทียนหลินยักไหล่ยิ้ม ๆ “ก็…จะว่าใช่ก็ได้มั้ง”

ที่จริงความสามารถของเขามันเหนือกว่าเซียนพนันหินทั้งหมดซะอีก ต่อให้เก่งแค่ไหน เซียนพวกนั้นก็ยังเสี่ยงขาดทุน แต่สำหรับเขา ใช้เงินแค่ไม่กี่ร้อยเปลี่ยนหินขยะให้กลายเป็นหยกแก้วมูลค่าเป็นล้านได้ทันตา

คำว่า “ก็ใช่น่ะสิ” ที่เขาพูดออกไป ทำเอาหลิวเจี้ยนปินเชื่อสนิทใจว่าเด็กคนนี้ต้องเป็นทายาทสายตรงของเซียนพนันหินแน่นอน

“งั้นฉันขอดูของหน่อยสิ”

ฉู่เทียนหลินเปิดกระเป๋า หยิบหยกแก้วก้อนงามส่งให้ อีกฝ่ายรีบรับไปตรวจดูละเอียดอยู่พักใหญ่ ก่อนเปรยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ใหญ่กว่าคราวก่อนเกือบครึ่งหนึ่ง สีเขียวก็สดกว่า คราวนี้ฉันขอซื้อ 12 ล้านเลย!”

“ตกลง” ฉู่เทียนหลินตอบง่าย ๆ ทันที

สำหรับเขา ต่อให้จะ 12 ล้านหรือ 20 ล้าน มันก็ไม่ต่างกันมากนัก เพราะเป้าหมายจริง ๆ คือเงิน 10 ล้านที่พ่อตาซูวางเงื่อนไขไว้ แค่นี้ก็ถือว่าเหลือเฟือแล้ว

อีกอย่าง เขาเองก็ไม่ได้สนราคาตลาดอะไรนัก เพราะเชื่อว่าหลิวเจี้ยนปินไม่ได้โกงแน่ ต่างฝ่ายต่างได้กำไรก็ถือว่ายุติธรรมแล้ว

หลังโอนเงินเสร็จ หลิวเจี้ยนปินก็หัวเราะ “เสี่ยวฉู่ นายช่างตรงไปตรงมาจริง ๆ งั้นวันหลังไปกินข้าวด้วยกันหน่อยเป็นไง?”

“ไว้โอกาสหน้าดีกว่าครับ วันนี้ผมมีธุระต้องกลับบ้าน”

“โอเค ไม่เป็นไร งั้นคราวหน้าห้ามปฏิเสธล่ะ!”

“ได้แน่นอนครับพี่หลิว”

…

ที่คฤหาสน์ตระกูลซู เวลานี้สุ่ยกั๋วตงนั่งฟังรายงานของลูกน้อง “บัญชีของเป้าหมาย เพิ่งมีเงินโอนเข้าเพิ่มอีก 12 ล้าน”

สุ่ยกั๋วตงเลิกคิ้ว “ใช้วิธีเดิมอีกแล้ว?”

“ครับ แต่คราวนี้สะอาดกว่าคราวก่อน ไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย”

สุ่ยกั๋วตงหัวเราะหยัน “ดูเหมือนเจ้าเด็กนี่จะพัฒนาตัวเองเร็วไม่เบา แต่การจะหาคนใหญ่คนโตมาเชื่อมสัมพันธ์ด้วยน่ะ ไม่ง่ายหรอก ถ้าแกทำสำเร็จเร็วจนเกินไปมันก็จะดูง่ายเกินไปหน่อย…เสี่ยวลิ่ว ควรจะหาทางเพิ่มความยากให้ไอ้หนุ่มนี่ดีไหม?”

ลูกน้องชื่อเสี่ยวลิ่วก้าวออกมา “เจ้านาย มีเรื่องหนึ่งผมไม่รู้ควรพูดไหม”

“ว่ามาเถอะ”

“จากที่ผมสืบมา วันแรกที่คุณเห็นคุณหนูจูบเป้าหมาย มันน่าจะเป็นแค่การเข้าใจผิดมากกว่า”

“เข้าใจผิด?” สุ่ยกั๋วตงชะงัก

“ครับ คงเป็นการเล่นพนันอะไรบางอย่างแล้วคุณหนูแพ้ เลยต้องยอมให้เขาจูบหนึ่งที วันนั้นเธอยังไม่ได้ชอบเขาจริง ๆ หรอก แต่หลังจากคุณส่งจื้อหย่วนไปแข่งกับเขา แล้วจื้อหย่วนพ่ายแพ้ซ้ำ ๆ นั่นแหละ คุณหนูถึงเริ่มมีใจให้เขา”

(จบตอน)